หยุดค่ะ! ห้ามให้ยา!
หยุดค่ะ! ห้ามให้ยา!
คืนนั้น รายงานความเสี่ยงพร้อมภาพจากการส่องกล้องถูกส่งเข้าระบบของโรงพยาบาล
นัชชามาถึงอาคารวรเวชตั้งแต่เจ็ดโมงสิบห้าในเช้าวันรุ่งขึ้น พร้อมหนังสือขอชะลอหัตถการฉบับจริงที่ถือแนบลำตัว แต่เลขานุการแจ้งว่า ผอ.ธานินทร์กำลังดูเคสฉุกเฉินใน ICU และยังไม่มีกำหนดกลับขึ้นห้อง
“รายงานในระบบถึง ผอ.หรือยังคะ”
“ส่งต่อแล้วค่ะอาจารย์ แต่ ผอ.ยังไม่ได้เปิดดู”
“ฝากแจ้งว่าต้องมีคำสั่งก่อนแปดโมงครึ่งนะคะ ไม่อย่างนั้นคนไข้อาจได้รับอันตราย”
โทรศัพท์ดังขึ้นขณะเลขานุการกำลังรับแฟ้ม เสียงกานต์จากปลายสายเร็วกว่าปกติ
“อาจารย์คะ เขาพาคุณโสภาลงมาห้องเตรียมแล้วค่ะ วิสัญญีกำลังประเมินความพร้อมก่อนให้ยา”
“ทำไมเร็ว”
“อาจารย์ประภาสให้เตรียมทุกอย่างล่วงหน้าค่ะ บอกว่าไม่อยากให้ VIP รอ”
นัชชาดึงแฟ้มกลับจากมือเลขานุการ “ถ้า ผอ.กลับมา ฝากบอกว่านัชไปห้องส่องกล้องค่ะ”
เธอลงจากอาคารอำนวยการแล้วตรงไปยังจุดรับส่งระหว่างตึก รถกอล์ฟของโรงพยาบาลกำลังจอดอยู่คันหนึ่ง
“พี่โอเล่ ไปอาคารณิชคุณค่ะ”
คนขับเห็นสีหน้าเธอก็ไม่ถามมาก “ขึ้นเลยหมอ”
เมื่อนัชชามาถึงห้องส่องกล้อง โสภานอนอยู่บนเตียงในห้องทำหัตถการโดยสวมชุดของโรงพยาบาล สายน้ำเกลือถูกต่อเข้ากับแขน วิสัญญีแพทย์กำลังประเมินความพร้อมครั้งสุดท้ายก่อนให้ยาระงับความรู้สึก ส่วนเรืองเดช ประภาส และชลธิชายืนคุยอยู่ไม่ไกล รวิศกับกานต์รออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“หยุดค่ะ! ห้ามให้ยา!”
ทุกคนหันมามองพร้อมกัน วิสัญญีแพทย์หยุดขั้นตอนการให้ยาแล้วหันมาฟังข้อทักท้วง
“ถ้ามีข้อโต้แย้งเรื่องความปลอดภัย ผมขอชะลอการให้ยาก่อนครับ”
โสภาถอนหายใจออกมาอย่างหมดความอดทน “คุณอีกแล้วหรือคะ!”
ประภาสเดินเข้ามาขวาง “เธอไม่มีสิทธิ์สั่งหยุดเคสของแพทย์คนอื่นนะนัชชา”
“นัชส่งรายงานความเสี่ยงและหนังสือขอชะลอหัตถการแล้วค่ะ”
“แต่ยังไม่มีคำสั่งอนุมัติ”
“เพราะ ผอ.ติดเคสฉุกเฉินอยู่”
“ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปรอคำสั่ง อย่ามารบกวนคนไข้ของคนอื่น”
เรืองเดชยกมือปราม “ผมดูภาพทั้งหมดแล้วครับอาจารย์นัช ลักษณะเข้ากับโพลิปตรงปากไส้ติ่งมากกว่า”
ประภาสแทรกขึ้น “จะอะไรนักหนา ภาวะที่หมอกลัวน่ะ พบประมาณหนึ่งในหมื่นโน่น”
“แล้วถ้าคุณโสภาเป็นหนึ่งในหมื่นคนนั้นล่ะคะ”
“คนไข้ไม่มีอาการปวด ไม่มีภาวะลำไส้อุดตัน และไม่มีเลือดออกผิดปกติ เรากำลังเอาภาวะที่พบได้น้อยมาหยุดหัตถการมาตรฐาน”
“แล้วปากไส้ติ่งอยู่ตรงไหนคะ”
“มันอาจถูกก้อนบัง แค่นั้นไม่ได้พิสูจน์ว่าหมอถูกนะครับ” เรืองเดชตอบ
“นัชไม่เคยบอกว่านัชถูกค่ะ นัชบอกว่ายังไม่รู้ เพราะยังไม่รู้ถึงต้องตรวจเพิ่ม”
ชลธิชาเดินเข้ามาใกล้ “คุณน้าเตรียมลำไส้มาทั้งคืนแทบไม่ได้นอน เธอยังจะให้เลื่อนไปถึงเมื่อไร”
“หนึ่งชั่วโมง”
“CT ไม่ได้ตอบทุกอย่างนะนัช”
“ถ้าภาพยังไม่ชัด ก็ยิ่งไม่มีเหตุผลให้ตัด”
โสภามองแพทย์แต่ละคนด้วยความหงุดหงิด “หมอคนอื่นต่างบอกว่าเป็นโพลิป มีแต่คุณที่พูดเป็นอย่างอื่น ดิฉันต้องอดอาหาร ดื่มยาล้างลำไส้ และนอนโรงพยาบาลทั้งคืนแล้ว คุณยังต้องการอะไรอีก”
นัชชาเดินไปหยุดข้างเตียง น้ำเสียงลดความแข็งลงเมื่อพูดกับคนไข้โดยตรง
“หมอต้องการเวลาหนึ่งชั่วโมงค่ะ”
“เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งกว่าคนอื่นหรือคะ”
“เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งนั้นตัดได้โดยไม่ทำให้คุณเป็นอันตรายค่ะ”
“คุณยังไม่มั่นใจด้วยซ้ำ”
“ใช่ค่ะ หมอไม่มั่นใจ”
*****
ความเป็นหมอนัชชา แบบนี้ค่ะ
ถ้ารู้ว่าคนไข้เสี่ยง แล้วถ้าเขาทำ อาจตายได้
แล้วถ้าเขาเกิดตายขึ้นมาจริงๆ ถ้าเป็นนัชชาคงคิด ฉันทำเต็มที่กว่านี้ คนไข้คงไม่ตาย
ดังนั้น การที่เธอพยายามทำทุกอย่าง เป็นความคาใจก็ใช่ เป็นสิ่งที่ไม่อยากเห็นภาพจุดจบในอนาคตก็ใช่
ไม่ใช่ว่าเขาด่าแล้วต้องถอย ไม่ใช่ว่าเขาเป็นโจรแล้วจะไม่รักษา
นี่แหละค่ะ หมอนัชชา
บอกเลย ตอนท้ายเรื่อง มันส์มาก เราจะได้เห็นอะไรที่แบบ
โอ้โห หมอนัช เธอไม่ใช่หมอปีศาจ แต่คือหมอนางฟ้าของแทร่!
รออีบุ๊คเด้อ ยังต้องเกลาอีกเยอะอยู่ ปั่นยอดวิวช่วยกันก่อนเด้อทุกคน