พี่รู้หรือเปล่าว่ากำลังจูบกับใคร

คืนนั้นไม่ใช่การคืนดี ไม่มีคำขอโทษหรือคำหวานหลุดออกมาสักคำ ความคุ้นเคยพาริมฝีปากและฝ่ามือไปตามเรือนร่างที่เคยสัมผัสกันมานับครั้งไม่ถ้วน จังหวะหนักเบายังสอดรับกันได้ดีราวกับร่างกายไม่เคยเรียนรู้เรื่องการแยกจาก

ยกเว้นเพียงจุดเดียวที่ทั้งริมฝีปากและฝ่ามือของณิชคุณเว้นไว้ ราวกับมีเส้นบาง ๆ ขวางอยู่

กระนั้น หลังทุกอย่างสงบกลับไม่มีใครพูดถึงวันข้างหน้า

ณิชคุณXXXXXแล้วทิ้งกายลงนอนข้างเมีย ลมหายใจหนักยังไม่กลับเป็นปกติ ไม่นานเขาก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำ นัชชามุ่ยหน้าอยู่กับหมอนครู่หนึ่ง ก่อนคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินตามไป

ทั้งคู่ต่างจัดการร่างกายของตัวเองอยู่ในห้องเดียวกันโดยไม่มีใครมองหน้า ไม่มีคำพูดสักคำหลุดออกมา กระทั่งกลับมานอนบนเตียงคนละฝั่ง ความเงียบก็ยังคงอยู่ตรงกลาง

นัชชาหันหลังให้แล้ว แต่ยังไม่หลับ มือของเขายื่นเข้ามาใกล้แผ่นหลัง ปลายนิ้วเกือบจะแตะเส้นผมซึ่งกระจายอยู่บนหมอน

“อย่าทำเหมือนอ่อนโยน ถ้าพรุ่งนี้พี่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม”

มือข้างนั้นหยุดอยู่กลางทาง ก่อนลดลงข้างลำตัว

เช้าวันต่อมา ทั้งคู่เดินเข้าห้องประชุมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นัชชาสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ ผมยาวรวบต่ำอย่างลวก ๆ เธอหย่อนตัวลงนั่งข้างรินรดาช้ากว่าปกติเล็กน้อย ก่อนยกกาแฟแก้วที่สองขึ้นจิบทั้งที่การประชุมยังไม่เริ่ม

รินรดามองเพื่อน แล้วเหลือบไปทางณิชคุณซึ่งยืนเตรียมเอกสารอยู่ข้างเวที รอยยิ้มค่อย ๆ กว้างขึ้น

“ไม่ต้องพูด”

“ทำเวลาดีไหม”

“ดีกว่าหมาฉี่ใส่ล้อรถหน่อยนึง”

อีกฝั่งของเวที ณิชคุณยืนบรรยายหัวข้อเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์ด้วยน้ำเสียงนิ่ง สุขุม และแม่นยำ ไม่มีใครในห้องดูออกว่าเมื่อคืนผู้ชายสมบูรณ์แบบคนนี้แทบไม่ได้นอน

ยกเว้นนัชชา เธอนั่งกอดอกอยู่กลางห้อง ฟังเขาอธิบายเรื่องภาวะมีบุตรยากด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เขาจำสถิติได้หมด จำแนวทางรักษาได้ทุกข้อ จำอัตราความสำเร็จได้ทุกเปอร์เซ็นต์ แต่กลับจำไม่ได้ว่าเมียเคยพูดเรื่องความเจ็บปวดกับเขาเมื่อไร

หมอซึ่งช่วยให้คนอื่นมีลูกมานับไม่ถ้วน กลับทำให้เมียท้องไม่ได้และครอบครัวกำลังพัง

คืนที่สอง ณิชคุณเป็นฝ่ายเข้าหาเธอก่อน

ทุกอย่างเกิดขึ้นร้อนแรงกว่าเดิม เขายังจดจำร่างกายเมียได้ทุกส่วน ริมฝีปากและฝ่ามือเดินทางไปทั่วเรือนร่าง ใช้จังหวะซึ่งคุ้นเคยทำให้เธอหมดแรงเถียงได้ไม่ยาก แต่ยังหลีกเลี่ยงพื้นที่เดิม ไม่ว่าเธอจะขยับนำทางเพียงใด ทั้งมือและปากของเขาก็ไม่ยอมแตะตรงนั้น

ตอนจูบ เขาหลับตา ตอนนัชชาจับแก้มให้หันมาหา เขาก็ก้มลงซุกซอกคอ แต่พอริมฝีปากเคลื่อนไปยังส่วนอื่น ดวงตาคู่นั้นกลับเปิดขึ้น มองร่างกายเธอได้ตามปกติ

นัชชารับรู้ทุกอย่าง แต่ไม่ได้ถาม

หลังทุกอย่างสิ้นสุด ณิชคุณนอนอยู่ข้างกันโดยไม่ได้ยื่นมือเข้ามาอีก

คืนที่สาม เธอออกจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบตัว เส้นผมเปียกชื้นปล่อยลงมาตามแผ่นหลัง หยดน้ำไหลจากต้นคอผ่านเนินอกก่อนซึมหายเข้าใต้ขอบผ้า

ณิชคุณอาบน้ำแล้วเช่นกัน เขาพันผ้าเช็ดตัวไว้รอบสะโพก ท่อนบนเปลือยเปล่า นั่งพิงหัวเตียงอ่านเอกสารจากงานสัมมนาในแท็บเล็ต แว่นตาไร้กรอบทำให้เจ้าตัวดูเหมือนตั้งใจจะใช้คืนสุดท้ายทบทวนวิชาการมากกว่าทบทวนเรื่องระหว่างผัวเมีย

นัชชาขึ้นเตียง คลานเข้าไปXXXXXหน้าท้องเขา ก่อนดึงแท็บเล็ตออกจากมือแล้ววางไว้บนหัวเตียง

“วันนี้วันสุดท้ายแล้วนะ เบื่อหรือยัง”

“เบื่ออะไร”

“ก็ทำกับเมียที่กำลังจะหย่าไง ถ้าเบื่อก็หยุด ฉันไม่อยากได้บริการตามหน้าที่”

แววตาหลังกรอบแว่นเปลี่ยนไป เขาถอดแว่นวางข้างแท็บเล็ต ก่อนใช้มือข้างหนึ่งรั้งเอวเมียเข้าหา อีกข้างกระชากปมผ้าเช็ดตัวจนเนื้อผ้าคลายออกจากร่าง

นัชชายังไม่ทันได้พูดต่อ ใบหน้าของเขาก็ซุกลงกับXXXXXXXX 

มือซึ่งตั้งใจจะผลักกลับสอดเข้ากับกลุ่มผมของผัวแทน

ณิชคุณลากริมฝีปากขึ้นมาตามลำคอ ขบเม้มตรงจุดที่ทำให้ไหล่เธอหด ก่อนเงยขึ้นประกบจูบ กลีบปากบดเบียดเข้าหากันอย่างหิวกระหาย XXXXXเข้ามาเรียกร้องจนลมหายใจของนัชชาขาดช่วง

เขาหลับตาอีกแล้ว

นัชชาลืมตามองใบหน้าผัวซึ่งอยู่ใกล้จนปลายจมูกแตะกัน เปลือกตาคู่นั้นปิดสนิท หัวคิ้วขมวดจากแรงอารมณ์ มีเพียงแววตาที่เธอเข้าไม่ถึง

เธอถอนริมฝีปากออก

“ลืมตาสิ”

ณิชคุณลืมตาขึ้นเพียงครู่ “ทำไม”

“จะดูว่าพี่รู้หรือเปล่าว่ากำลังจูบกับใคร”

เขาไม่ตอบ กลับรั้งท้ายทอยเมียลงมารับจูบอีกครั้ง เปลือกตาคู่นั้นปิดลงตามเดิม

นัชชาขบปากเขาจนเจ้าตัวสูดลมหายใจ แต่ณิชคุณไม่ยอมถอย มือกว้างเคลื่อนจากเอวขึ้นมาตามแนวแผ่นหลัง รั้งร่างXXXXให้แนบชิดกับอก ริมฝีปากเปลี่ยนจากดุดันเป็นเนิบช้า XXXXXX

เมื่อไม่ต้องเผชิญหน้ากัน ดวงตาของเขากลับเปิดขึ้น

ณิชคุณรั้งเอวเมีย พลิกร่างเธอลงนอนราบXXXX XXXXXX ทุกสัมผัสแม่นยำพอจะทำให้ปลายนิ้วของนัชชาขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น

เมื่อริมฝีปากไล่ต่ำXXXXXXX เธอจึงสอดมือเข้ากับกลุ่มผมของผัวแล้วกดลง

“ต่ำกว่านี้”

ริมฝีปากของณิชคุณหยุดอยู่ตรงนั้น

“ฉันบอกให้ต่ำลง”

มือกว้างกระชับอยู่บนต้นขา แต่ไม่ยอมเลื่อนเข้าไปด้านในกว่านั้น เขาขยับกลับขึ้นมาจูบหน้าท้องแทน ทั้งปากและมือเลี่ยงจุดซึ่งเธอต้องการราวกับไม่เคยมองเห็น

“พี่ทำอย่างอื่นให้ได้”

“ฉันไม่ได้ถามว่าพี่ทำอะไรได้”

“นัช”

“หาไม่เจอหรือไง หมอสูติฯ”

กรามของเขาขยับ “อย่าบังคับพี่เรื่องนี้”

มือของนัชชาคลายจากกลุ่มผม เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดันไหล่ผัวออกแล้วดึงผ้าเช็ดตัวกลับมาพันร่าง

“ใครบังคับ ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ”

เธอลงจากเตียง เดินไปหาเสื้อผ้าซึ่งวางอยู่บนโซฟา แต่ยังไม่ทันหยิบขึ้นมา ข้อมือก็ถูกคว้าไว้

ณิชคุณลุกตามมาดึงเมียกลับ นัชชาเสียหลักลงนั่งบนตักผัวตรงโซฟา ผ้าเช็ดตัวซึ่งเพิ่งพันใหม่เลื่อนหลุดไปกองกับพื้นอีกครั้ง

“ปล่อย”

“ถ้าเธอไม่ต้องการ พี่จะหยุด”

ปากถามว่าจะหยุด แต่ฝ่ามือกลับลูบผ่านแผ่นหลังลงไปถึงบั้นท้าย บีบกระชับเนื้อนุ่มเข้าหาตัวเหมือนไม่คิดปล่อยเธอไปไหน

นัชชามองหน้าผัว ก่อนเอื้อมมือไปกระตุกปมผ้าเช็ดตัวรอบสะโพกเขาให้หลุดออก

“ใครบอกให้หยุด”

“เมื่อกี้เธอบอกว่าไม่ต้องทำ”

“ฉันหมายถึงเรื่องที่พี่ทำไม่ได้” เธอขยับขึ้นนั่งXXXX ฝ่ามือกดลงบนอกเขา “ส่วนเรื่องอื่น... ไหนว่าทำได้”

แววตาของณิชคุณเข้มขึ้น “อย่าท้าพี่”

“ทำให้ได้ก่อนค่อยขู่ค่ะ”

คำท้าทายจบลงเมื่อณิชคุณรั้งเธอเข้ามาจูบหนักหน่วง ร่างกายส่วนล่างแนบชิด นัชชากอดคอเขาไว้ รับแรงบดเบียดโดยไม่คิดยอมแพ้

เขาไม่ปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายคุมเกมนานนัก XXXXXXXXXXXXXX

XXXXXX เสียงXXXXของนัชชาหลุดดัง เธอรีบกอดบ่าเขาไว้แน่น ขณะที่คนเป็นผัวขยับซ้ำด้วยแรงหนักหน่วงกว่าเดิม ราวกับตั้งใจลบทุกคำปรามาสซึ่งเธอเคยพูดไว้

หลังเล่นงานจนเมียหอบ ณิชคุณจึงผ่อนจังหวะลง มือทั้งสองข้างกระชับรอบเอวXXXXXXXXXXXXX กลายเป็นการเคลื่อนไหวเนิบลึกซึ่งทรมานไม่แพ้กัน

นัชชาก้มลงจูบผัวเหมือนต้องการเอาคืน แต่เมื่อใบหน้าปะทะกัน เปลือกตาของเขาก็ปิดสนิทอีกครั้ง

เธอถอนปากออกก่อน

ณิชคุณไม่ถามว่าเป็นอะไร เขาจับเมียลุกจากตัก พาเธอหันเข้าหาพนักโซฟา มือหนึ่งประคองเอว อีกมือรั้งสะโพกกลับเข้ามารับแรงเคลื่อนไหวจากด้านหลัง

จังหวะซึ่งตามมาหนักขึ้นเรื่อย ๆ นัชชาต้องวางแขนรับน้ำหนักไว้บนพนักโซฟา เส้นผมเปียกชื้นส่ายตามแรงขยับ ลมหายใจร้อนของเขาปะทะต้นคอ ริมฝีปากก้มลงจูบไหล่โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากัน

“ช้าหน่อย...”

“เมื่อกี้ยังบอกให้ทำให้ได้อยู่เลย”

“พี่นี่มัน...”

คำต่อว่าขาดหายเมื่อมือบนสะโพกรั้งเธอกลับมารับจังหวะถัดไปเต็มแรง

เมื่อขาของนัชชาเริ่มหมดแรง ณิชคุณจึงประคองเมียกลับมาบนเตียง พลิกร่างเธอให้นอนหงายแล้วตามขึ้นมาทาบทับ คราวนี้ริมฝีปากของเขาก้มลงXXXXX XXXXXXจนแผ่นหลังของนัชชาแอ่นขึ้นรับ

เขาทำได้ทุกอย่าง รู้ทุกทางที่จะทำให้ร่างกายเธออ่อนระทวย

ยกเว้นมองหน้า และแตะต้องจุดที่เธอร้องขอ

นัชชาเลื่อนฝ่ามือลงมาตามแผ่นหลังของผัว ก่อนลูบผ่านบั้นท้ายที่เกร็งตามแรงขยับแล้วขย้ำเต็มมือ ดึงเขาเข้าหาตามจังหวะของตัวเอง

เสียงXXXXหลุดจากลำคอณิชคุณ แรงเคลื่อนไหวหนักขึ้นจนเตียงสั่น นัชชาบีบสะโพกเขาซ้ำ รู้ดีว่าการสัมผัสเช่นนี้ทำให้คนซึ่งควบคุมตัวเองได้เสมอเสียจังหวะเพียงใด

“ชอบเหรอ”

“อย่ายั่ว”

“พี่เป็นคนเริ่มเอง”

ณิชคุณเงยหน้าขึ้น สายตาแตะใบหน้าเธอแล้วเลื่อนต่ำลง ก่อนก้มจูบอกอีกครั้ง จังหวะระหว่างร่างกายยิ่งลึกและรุนแรงขึ้น

มือของนัชชาXXXXXXXไว้แน่น ปลายเล็บจิกลงบนผิวเมื่อความรู้สึกกำลังไต่สูงจนลมหายใจแทบตามไม่ทัน

“พี่ณิช...”

เขาขยับขึ้นมาจนใบหน้าอยู่เหนือเธอ แต่ยังไม่ลืมตา นัชชามองใบหน้าผัวอยู่ใกล้แค่คืบ ก่อนถามด้วยเสียงขาดเป็นช่วง

“แน่ใจนะ... ว่าจะปล่อยXXXX”

“สองคืนก่อนพี่ก็ทำ”

เธอชะงักไปเล็กน้อย “ก็เพราะพี่ไม่บอกก่อนไง วันนี้ฉันถึงถาม”

“ไม่ท้องหรอกนัช”

“พี่พูดเหมือนคุมรังไข่ฉันได้”

ณิชคุณลืมตาขึ้น แต่สายตากลับเลื่อนลงไปมองร่างกายซึ่งเชื่อมอยู่ด้วยกัน ไม่ได้มองหน้าเธอ

“พี่ไม่ได้คุม แต่พี่รู้ว่าโอกาสแทบไม่มี”

“ถ้ามีล่ะ”

“ไม่มีวัน”

นัชชาขย้ำบั้นท้ายผัวแล้วดึงเข้าหาตัว มุมปากยกขึ้นทั้งที่ดวงตาไม่ได้ยิ้ม

“จำคำตัวเองไว้แล้วกัน”

ณิชคุณXXXX XXXXXXX มือที่ขย้ำบั้นท้ายเลื่อนขึ้นไปกอดผัวไว้แน่น

อีกไม่กี่จังหวะต่อมา คนเป็นผัวก็ปล่อยทุกอย่างไว้ภายในตามที่ยืนยัน

เมื่อความรู้สึกค่อย ๆ สงบลง ณิชคุณXXXXXทิ้งกายลงนอนข้างกัน ลมหายใจหนักของคนทั้งคู่ดังอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว แต่ไม่มีแขนข้างใดเอื้อมเข้าหาอีกฝ่าย

นัชชาจ้องเพดาน ก่อนหันไปมองผัว

“รังเกียจเหรอ”

ณิชคุณลืมตา “ไม่ใช่”

“แล้วทำไมทั้งมือทั้งปากถึงแตะไม่ได้”

กรามของเขาเกร็งขึ้น ก่อนเบือนหน้าไปอีกทางเหมือนรำคาญคำถามมากกว่าจะคิดตอบ

นัชชามองใบหน้าด้านข้างของคนข้างตัวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วผลักผ้าห่มออก หยิบผ้าเช็ดตัวซึ่งตกอยู่ปลายเตียงขึ้นมา

“ช่างมันเถอะ ฉันเข้าใจแล้ว”

เธอเดินเข้าห้องน้ำและปิดประตูตามหลัง เสียงฝักบัวดังขึ้นไม่นาน สายน้ำอุ่นไหลผ่านเส้นผมและแผ่นหลัง ร่างกายยังอุ่นระบมจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

นัชชาวางมือบนขอบอ่าง มองเงาตัวเองในกระจก ใบหน้าขึ้นสี เส้นผมยุ่งชื้นแนบอยู่ข้างแก้ม

ตลอดสามคืน ณิชคุณทำให้ร่างกายเธอรับรู้ความสุขได้ทุกครั้ง ทว่าเมื่อทุกอย่างผ่านไป สิ่งที่เหลือกลับมีเพียงความเงียบและพื้นที่ว่างบนเตียง แม้ในช่วงที่ร่างกายแนบสนิท เธอก็ยังแตะหัวใจของคนตรงหน้าไม่ถึง

คืนแรก เธอเป็นฝ่ายปัดความอ่อนโยนของเขาทิ้งด้วยคำพูด หลังจากนั้นมือข้างนั้นก็ไม่ยื่นมาอีก และคืนนี้ เมื่อเธอถามถึงสิ่งที่ค้างอยู่ระหว่างกัน เขากลับหันหน้าหนี

คำตอบจากสามคืนจึงเหลือเพียงข้อเดียว พวกเขายังมีXXXด้วยกันได้

นอกจากนั้นไม่เหลืออะไรแล้ว

เสียงเคาะประตูทำให้นัชชาเงยหน้าจากขอบอ่าง

“นัช... เธออาบนานแล้วนะ เป็นอะไรหรือเปล่า”

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนตอบด้วยเสียงซึ่งกลับมาเป็นปกติ

“ไม่ได้เป็นอะไร เดี๋ยวออกไป”

นัชชาปิดฝักบัว เช็ดตัวและพันผ้าเช็ดตัวให้เรียบร้อย เมื่อเปิดประตูออกไป ณิชคุณยังยืนรออยู่ด้านนอก สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอเหมือนกำลังมองหาร่องรอยบางอย่าง

เธอเดินผ่านเขาโดยไม่อธิบาย

ณิชคุณใช้เวลาในห้องน้ำเพียงครู่เดียวก็กลับขึ้นมาบนเตียง นัชชาเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอนอนมองเพดานอยู่ข้างเขา ท่ามกลางความเงียบซึ่งหนักกว่าทุกคืนที่ผ่านมา

“เรื่องหย่า...” เธอเอ่ยขึ้น “เหมือนเดิมนะ เอาตามที่ตกลงไว้”

ณิชคุณเงียบไปครู่หนึ่ง

“ได้”

เขาตอบง่ายกว่าที่นัชชาเตรียมใจไว้เสียอีก

เธอพลิกตัวหันหลังให้ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงหัวไหล่ แล้วเก็บคำที่เหลือไว้กับตัวเอง

คืนนั้นทั้งคู่คิดว่าคำว่า ‘ได้’ คือจุดจบของความเป็นผัวเมีย เหลือเพียงรอให้ถึงวันไปเซ็นชื่อ โดยไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นตลอดสามคืนจะทำให้พันธะของพวกเขาไม่สิ้นสุดลงพร้อมใบหย่า

*******

นี่ล่ะค่ะ พ่อจัดเต็มขนาดนี้ ลูกไม่มายังไงไหว
ทำเพราะเมียดูถูก ถ้าเมียไม่ด่าก็ทำไม่ได้ มันน่าหมั่นไส้จริงๆ เนอะ

*****

XXXX จนมึน โอ๊ยยยย มึนมาก ฮ่าา
ไม่สามารถลง NC แบบเต็มได้ที่นี่นะคะ 
ลินท์เคยลงแต่ไม่ขนาดนี้ โดนแบนจ้า
อยากอ่าน XXX ไปกองกันที่ ธัญวลัยได้เลยค่ะ
***

ทุกคนคะ ภารกิจกู้ชีพ ช่วยดันเรื่องนี้ช่วยกันหน่อนน้าา กดเพิ่มเข้าชั้นและถูกใจให้ลินท์หน่อยน้า เพื่อกำลังใจในการทำนิยาย ดันช่วยกันกันหน่อยน้าา ตั้งใจเขีียนมากๆ เลยค่ะ พลีสๆๆ