ผมจะดูแม่ของลูก
ผมจะดูแม่ของลูก
รวิศพุ่งเข้ารับเอวไว้ก่อนศีรษะจะกระแทกพื้น ณิชคุณพุ่งตัวออกจากประตูมาถึงตัวเธอในเวลาไล่เลี่ยกัน
“นัช!”
เขารับร่างอ่อนปวกเปียกต่อจากรวิศแล้วประคองให้นอนราบกับพื้น มือหนารองศีรษะไว้ อีกมือคลำชีพจรตรงลำคอ
“นัช ได้ยินพี่ไหม ลืมตามองพี่สิ”
เปลือกตาของหญิงสาวขยับ ก่อนเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า “ได้ยิน...”
“หายใจลึก ๆ อย่าเพิ่งพยายามลุก”
ณิชคุณตรวจจังหวะการหายใจแล้วหันไปสั่งคนรอบข้างเสียงเฉียบ “กานต์ เรียกเปล เช็กความดัน ชีพจร ค่าออกซิเจนปลายนิ้วกับน้ำตาล”
“ค่ะอาจารย์”
กานต์โทรเรียกทีมพยาบาล รวิศรีบยกขาของนัชชาขึ้นพาดเก้าอี้ตัวเตี้ยเพื่อช่วยให้เลือดกลับไปเลี้ยงสมอง ส่วนจินตนาเปิดประตูออกไปเร่งเจ้าหน้าที่ด้วยตัวเอง
ณิชคุณกลับมามองคนในอ้อมแขน “ปวดท้องไหม”
“ไม่ปวด”
“มีเลือดออกหรือเปล่า”
“ไม่มี...แค่หน้ามืด”
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้สีหน้าณิชคุณคลายลง เขายังคงประคองเธอให้นอนนิ่งจนเจ้าหน้าที่เข็นเปลนอนมาถึง ก่อนจะสอดแขนข้างหนึ่งรองหลัง อีกข้างช้อนใต้ข้อพับเข่าแล้วอุ้มร่างอดีตภรรยาขึ้นจากพื้น วางเธอลงบนเปลด้วยตัวเองอย่างเบามือ
“ฉันเดินเองได้น่า” นัชชาพึมพำเสียงแผ่ว
“เมื่อกี้เธอยังยืนเองไม่ได้เลย ช่วยหยุดเก่งสักห้านาทีได้ไหม”
เขาจับราวเตียงและเดินตามเตียงผู้ป่วยออกจากห้องพัก VIP ไปยังห้องทำหัตถการประจำชั้น โดยไม่ปล่อยให้หน้าไหนเข้ามาแทนที่
โสภามองตามเตียงซึ่งถูกเข็นออกจากห้อง “หมอนัชเป็นแบบนี้เพราะเรื่องของดิฉันหรือเปล่าคะ”
พิมพ์ลดาโอบไหล่แม่ไว้ “ยังไม่มีใครรู้ค่ะ แม่อย่าเพิ่งคิดไปเอง”
คำปลอบไม่ได้ช่วยให้สีหน้าของโสภาดีขึ้น ภาพหมอซึ่งยืนเถียงกับคนทั้งห้องเพื่อขอเวลาให้เธอหนึ่งชั่วโมงยังติดอยู่ในความรู้สึก
ธเนศลุกตามเตียงไปจนถึงหน้าห้องทำหัตถการ มีประภาสเดินตามมาติด ๆ แต่ณิชคุณหันกลับมาขวางประตูไว้
“พ่อได้ผลคนไข้แล้ว ออกไปรอก่อนครับ ผมจะดูแม่ของลูก”
“ฉันแค่จะเข้าไปดูว่าเป็นอะไร”
“พ่อเข้าไปก็ช่วยรักษาไม่ได้ รอข้างนอกครับ”
ประตูปิดใส่หน้าประธานกรรมการโรงพยาบาล ธเนศยืนหน้าตึงอยู่ตรงนั้น ก่อนหมุนตัวกลับมาเจอประภาสที่มีสีหน้าเหมือนคนทำตัวไม่ถูก
“แกนี่มันตัวก่อเรื่องจริง ๆ”
ประภาสอ้าปากค้าง “แต่ผมไม่ได้ทำให้หมอนัชเป็นลมนะครับ”
“ถ้าแกไม่รีบตัด ไม่รีบเตรียมห้อง แล้วทำทุกอย่างให้วุ่นวายตั้งแต่แรก คนทั้งโรงพยาบาลจะมายืนออกันอยู่ตรงนี้ไหม!”
“ท่านประธานครับ ผมเพียง...”
“หุบปาก!” ธเนศตัดบท สีหน้ายังหงุดหงิดที่ถูกลูกชายแท้ ๆ กันไว้นอกห้อง “ถ้าอดีตลูกสะใภ้ฉันกับหลานเป็นอะไรขึ้นมา แกจะได้รู้ว่าฉันก่อเรื่องเก่งกว่าเธอแค่ไหน!”
***
นั่นปะไร โดนเข้าแล้วพ่อใหญ่ประภาส
แต่ละมื้อแต่ละเดย์เนาะ มีแต่เรื่องเด้อ