คนไข้ที่เป็นหมอมันชอบดื้อ
คนไข้ที่เป็นหมอมันชอบดื้อ
ช่วงเย็น หลังนัชชาพักจนไม่มีอาการมึนศีรษะแล้ว ณิชคุณก็มารับเธอไปตรวจอัลตราซาวนด์กับหมอพัดชา
ภาพบนหน้าจอทำให้ความตึงเครียดบนใบหน้าของนัชชาคลายลง ตัวอ่อนเติบโตสอดคล้องกับอายุครรภ์ประมาณแปดสัปดาห์ เห็นการเต้นของหัวใจชัดเจน ไม่พบก้อนเลือดผิดปกติรอบถุงการตั้งครรภ์ ส่วนก้อนเนื้องอกยังมีขนาดใกล้เคียงเดิมและไม่ได้เบียดถุงการตั้งครรภ์
“ลูกโอเคค่ะ” หมอพัดชาสรุป “ส่วนแม่... พรุ่งนี้หยุดงานหนึ่งวัน”
“พี่พัดคะ นัชยัง...”
“พี่ยังพูดไม่จบค่ะหมอนัช” หมอพัดชาตัดบทดุ ๆ “กินอาหารให้ครบ ดื่มน้ำให้พอ ลุกเปลี่ยนท่าช้า ๆ แล้วคืนนี้ต้องมีคนอยู่ด้วย ถ้าหน้ามืดซ้ำ ปวดท้องหรือมีเลือดออก กลับมาโรงพยาบาลทันที ห้ามวินิจฉัยตัวเองแล้วนอนรอดูอาการเด็ดขาด”
นัชชาเม้มปาก ก่อนพยักหน้ารับคำสั่งหมอรุ่นพี่อย่างเสียไม่ได้
ณิชคุณมองภาพบนจออีกครั้ง “ได้ยินชัดแล้วนะ”
“ฉันอยู่ด้วยในห้องค่ะ ไม่ต้องแปล”
“ก็คนไข้ที่เป็นหมอมันชอบดื้อไง”
คราวนี้นัชชาไม่มีแรงเถียงต่อ ได้แต่หันหน้าหนีคนที่ยกมุมปากเหมือนเพิ่งชนะคดีระดับชาติ
หลังออกจากห้องตรวจ กระเป๋าเป้ของเธอยังอยู่บนไหล่เขา นัชชายื่นมือไปรับ
“เอากระเป๋าฉันมา”
“พี่ถือให้”
“กุญแจรถอยู่ในนั้น”
“รถเธอจอดไว้นี่แหละ”
“ฉันขับกลับเองได้”
“พี่พัดเพิ่งบอกให้ลุกช้า ๆ แต่เธอจะเหยียบคันเร่งขับรถฝ่าการจราจรตอนเย็นกลับบ้านเนี่ยนะ”
“งั้นฉันจะเรียกรถ”
“พี่มีรถ แล้วบ้านเราก็อยู่ติดกัน” ณิชคุณสวนกลับรัว ๆ โดยไม่เปิดช่องให้เถียง “อย่าสร้างขั้นตอนเพิ่มเพราะแค่อยากจะขัดใจพี่อย่างเดียว”
นัชชามุ่ยหน้าใส่ ก่อนจะยอมเดินตึงตังตามไปขึ้นรถ
ทันทีที่ประตูบ้านเปิด บอสก็วิ่งนำขบวนแมวออกมารับ เจ้าส้มสุดหล่อเดินพันข้อเท้านัชชาจนเธอต้องเกาะกรอบประตูไว้ ณิชคุณก้มอุ้มมันออกไปวางบนโซฟา
“หลบก่อนไอ้บอส แม่พวกแกเพิ่งเป็นลมมา”
“อย่าบ้ามาพูดกับลูกเหมือนมันฟังรู้เรื่อง”
“มันฟังรู้เรื่องกว่าบางคนแถวนี้อีก”
“พี่ด่าใคร”
“ด่าคนที่หมอสั่งให้พักแล้วยังทำปากเก่งถามหาคนไข้ตั้งแต่อยู่บนเตียง”
ณิชคุณวางถุงอาหารที่แวะซื้อมาบนโต๊ะกินข้าว ภายในมีข้าวสวย แกงจืดเต้าหู้เห็ดหอมและปลาอบซึ่งยังอุ่นอยู่ เขาหยิบจานกับช้อนออกจากตู้ได้ถูกที่เป๊ะเหมือนบ้านหลังนี้ยังเป็นบ้านที่เขาเข้าออกอยู่ทุกวัน
“ไปล้างมือแล้วมากินข้าว”
“นี่บ้านฉันนะ จะสั่งอะไรนักหนา”
“พี่รู้ โต๊ะกินข้าวยังอยู่ที่เดิม”
นัชชาล้างมือแล้วกลับมานั่ง เธอกินข้าวได้ไม่มากนัก แต่ก็ถือว่ามากกว่าทุกมื้อตลอดสองวันที่ผ่านมา ณิชคุณไม่ได้เร่ง เพียงคอยตักแกงจืดเติมให้และเลื่อนจานปลาไปไว้ใกล้มืออย่างเงียบ ๆ
กว่าจะเก็บอาหารที่เหลือเข้าตู้เย็นและล้างจานเรียบร้อย เวลาก็ผ่านสองทุ่มไปแล้ว แต่วี่แววว่าแขกจะกลับยังไม่มี
“สองทุ่มกว่าแล้ว พี่กลับบ้านตัวเองไปได้แล้วค่ะ”
“อือ”
คำตอบรับง่ายเกินคาดทำให้นัชชาชะงัก คิ้วขมวดมองอดีตผัวอย่างงุนงง ปกติเขาต้องเถียงหรือหาข้ออ้างหน้ามึนอยู่ต่อไม่ใช่หรือไง ทว่าณิชคุณกลับหยิบโทรศัพท์กับกุญแจบ้านแล้วเดินออกไปดื้อ ๆ ซะอย่างนั้น
หญิงสาวยืนอึ้งมองบานประตูที่ปิดลงไปแล้ว ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันขยับด่าไล่หลัง
“กลับไปจริง ๆ เหรอไอ้บ้า! ฉันท้องอยู่นะ! คำพูดผู้หญิงแค่นี้แปลไม่ออกหรือไง!”
*****
อีแม่ก็ไม่พูดกับเขาตรงๆ เนอะ
เมื่อหมอต้องมาเป็นคนไข้ และมีหมอเป็นผัว ก็จะแบบนี้แหละ
ว่าแต่จะต้องนอนแห้งเพราะปากใช่ไหมแม่