ผู้ชายมันก็แค่นี้แหละ
ผู้ชายมันก็แค่นี้แหละ
หลังด่าไล่หลังจนพอใจ นัชชาก็ขึ้นไปอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง บอสกระโดดตามขึ้นมาขดอยู่ตรงปลายเท้าเหมือนทุกวัน
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว หน้าจอยังเงียบสนิท ไม่มีทั้งข้อความและสายเรียกเข้า
“พ่อแกมันก็แค่ทำทรงห่วงลูกนั่นแหละบอส” นัชชาใช้นิ้วเท้าเขี่ยก้นเจ้าส้มที่นอนซุกอยู่ “ไล่นิดเดียวก็จ้ำอ้าวไปจริง ๆ ผู้ชายมันก็แค่นี้แหละ”
บอสหาวหวอด ก่อนพลิกตัวหันก้นใส่หน้าเธอแล้วซุกหน้ามุดลงกับปลายเท้าต่อ
“นี่เข้าข้างพ่อแกเหรอฮะ”
หางสีส้มกระดิกฟาดขาเธอหนึ่งครั้งแทนคำตอบ
นัชชาคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วดึงผ้าห่มคลุมตัว ตั้งใจว่าจะไม่สนใจอีก แต่หูยังคอยจับเสียงประตูรั้วกับฝีเท้าจากชั้นล่างอยู่ตลอด
เกือบชั่วโมงต่อมา ความอ่อนเพลียเริ่มดึงเธอเข้าสู่ภวังค์ กำลังจะเคลิ้มหลับ เสียงทุบประตูชั้นล่างก็ดังรัวขึ้นจนสะดุ้ง
ปัง! ปัง! ปัง!
บอสเงยหน้าขึ้นมามองนิดหนึ่งแล้วฟุบหลับต่อ นัชชาเดินลงบันไดไปเปิดประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึง เตรียมจะด่าคนที่มากวนเวลานอนให้หูชา แต่พอกระชากประตูเปิด ฟูกพับขนาดใหญ่ตรงหน้าก็เกือบกระแทกหน้าเธอ
ณิชคุณยืนหอบฟูกอยู่ในเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น เส้นผมยังชื้นจากการสระ บนแขนอีกข้างมีหมอนกับผ้าห่มพาดอยู่
“หลบหน่อย หนัก”
นัชชาผงะถอยเปิดทางให้โดยไม่ทันตั้งตัว “พี่ขนมาทำไมเยอะแยะเนี่ย”
“เครื่องนอนไง”
“ฉันรู้ว่ามันคือเครื่องนอน ถามว่าหอบมาทำไม”
“มานอนเฝ้าเธอ พี่พัดสั่ง ห้ามขัด”
เขาเดินดุ่ม ๆ ถือของทั้งหมดขึ้นบันไดไปแล้ว นัชชาถอนหายใจกระแทกประตูปิด ก่อนเดินตามขึ้นไปชั้นสอง อดีตสามีปูฟูกลงข้างเตียงเสร็จเรียบร้อย ส่วนบอสยังนอนเหยียดยาวอยู่บนปลายเตียงเหมือนยึดพื้นที่ไว้ให้ตัวเองตั้งแต่แรก
“บักบอสได้นอนบนเตียง แต่พ่อมันต้องนอนพื้น น่าสงสารเนอะลูก” นัชชาแขวะลอย ๆ
“อย่าแอบปีนลงมาหาพี่แล้วกัน”
“อย่าหวัง”
ณิชคุณเดินไปปิดไฟดวงใหญ่ เหลือเพียงแสงจากไฟถนนที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาพอให้มองเห็นกันราง ๆ
“ถ้ามึนอีกเรียกพี่นะ”
“อือ”
“ปวดท้องก็เรียก”
“รู้แล้ว”
“ถ้าจะเข้าห้องน้ำ...”
“หมอณิชคุณคะ ถ้าหมอยังไม่หยุดพล่าม ฉันจะลงไปถีบจริง ๆ แล้วนะ”
“โอเค นอนเถอะ”
เสียงขยับผ้าห่มดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนห้องทั้งห้องจะกลับเข้าสู่ความเงียบ คืนนั้น... นัชชาหลับสนิทกว่าหลายคืนที่ผ่านมา
***
พอผัวมาเฝ้า เอ้า หลับดีเฉยเลย
ความเป็นผู้หญิงอะเนอะ ปากแข็งเกิ๊นน