ลางานมาดูแลเมีย
ลางานมาดูแลเมีย
เช้าวันรุ่งขึ้น นัชชาตื่นเพราะความปั่นป่วนในท้อง ความคลื่นไส้ตีขึ้นถึงลำคอจนต้องยกมือปิดปากแล้วรีบลงจากเตียง
เสียงฝีเท้าที่วิ่งตึงตังเข้าห้องน้ำปลุกณิชคุณให้ลืมตา เขาลุกพรวดตามไป
นัชชาคุกเข่ากอดโถสุขภัณฑ์ อาเจียนอยู่หลายครั้งจนหมดแรง ณิชคุณรวบผมยาวของเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างลูบแผ่นหลังช้า ๆ รอจนร่างที่เกร็งสั่นค่อย ๆ คลายลง
เขาหยิบแก้วน้ำมาส่งให้ “บ้วนปากก่อน แล้วจิบทีละนิด อย่ารีบกลืน”
นัชชารับน้ำไปบ้วนปาก ก่อนเอนหลังพิงผนังห้องน้ำด้วยใบหน้าซีดเผือด “เมื่อวานยังไม่เห็นแพ้เลย”
“อาการมันไม่ได้ส่งอีเมลมาแจ้งล่วงหน้าหรอกนะ”
“ไม่ต้องกวนได้ไหม คนกำลังหมดแรง”
ณิชคุณหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำมาเช็ดมุมปากให้เบา ๆ ก่อนสอดแขนประคองเธอลุกขึ้น “กลับไปนอนก่อน ถ้าอ้วกซ้ำจนกินน้ำไม่ได้ หรือกลับมาหน้ามืด พี่จะพาไปโรง’บาล”
“พี่ไม่ไปทำงานหรือไง”
“วันนี้พี่ไม่มีเคสนัด ส่วนคลินิกทั่วไปให้หมอคนอื่นช่วยตรวจแทนได้”
“ไม่ต้องเว่อร์ลางานเพราะฉันขนาดนั้นก็ได้”
“พ่อพี่เป็นประธานบอร์ด หุ้นพี่ก็มีตั้งเยอะ ลางานวันเดียวมาดูแลเมียแพ้ท้อง คงไม่ทำให้แก่นวรเวชเจ๊งหรอก”
“อดีตเมียค่ะ”
“เดี๋ยวก็กลับมาเป็นปัจจุบัน”
นัชชาหันขวับมองหน้า แต่คนพูดกลับประคองเธอไปที่เตียงหน้าตาเฉย ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้พูดว่าจะกลับมาทวงตำแหน่งสามีคืน
ช่วงสาย เสียงประตูรั้วดังขึ้น ป้าจำเนียร แม่บ้านวัยห้าสิบปลาย ๆ ซึ่งรับจ้างทำความสะอาดบ้านทั้งสองหลังสัปดาห์ละครั้ง เดินเข้ามาพร้อมถุงอุปกรณ์ตามปกติ
ป้าจำเนียรชะงักเมื่อเห็นรองเท้าแตะของณิชคุณวางอยู่หน้าประตู ก่อนชะโงกหน้ามองเจ้าของรองเท้าที่กำลังยืนล้างแก้วตรงอ่างในครัว
“อ้าว วันนี้หมอณิชไม่ไปทำงานเหรอคะ”
“ผมลางานมาดูแลเมียครับป้า เขาแพ้ท้อง”
ป้าจำเนียรนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนหรี่ตามอง “เมียคนไหนคะ ป้าได้ข่าวว่าเพิ่งไปเซ็นใบหย่ากันมา”
“ก็นัชนั่นแหละครับ”
“อ๋อ...” คนฟังลากเสียงยาวพลางวางถุงอุปกรณ์ลงบนโต๊ะ “แหม... ตอนมีทะเบียนผูกกันไว้ก็ไม่ค่อยเห็นหัว พอเซ็นหย่าแต่ดันมีลูก ถึงเพิ่งคลำหาทางเข้าบ้านเมียถูกนะคะ”
“ผมจำทางได้ตลอดครับป้า”
“อ้าวเหรอคะ ป้าก็นึกว่าเมื่อก่อนรถหมอเสียบ่อยซะอีก ถึงขับมาไม่ค่อยถึงบ้านหลังนี้”
ณิชคุณถึงกับเถียงไม่ออก ป้าจำเนียรจึงแอบยิ้มมุมปาก หยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมแล้วเริ่มงานด้วยอารมณ์ดีขึ้นทันตา
“แล้วหมอนัชเป็นยังไงบ้างคะ”
“เพิ่งอาเจียนไป ตอนนี้หลับอยู่ครับ”
“ป้าเคยบ่นหลายรอบแล้วว่าอย่าบ้าแต่งาน ข้าวปลาไม่ค่อยตกถึงท้อง เปิดตู้เย็นทีไร นึกว่าตู้แช่น้ำเปล่ากับอาหารแมว”
ณิชคุณหันไปเปิดตู้เย็นดูด้วยตัวเอง นอกจากอาหารที่เหลือจากเมื่อคืน ข้างในมีไข่ไม่กี่ฟอง ผักเหี่ยวครึ่งถุง และซองอาหารแมววางซ้อนกันอยู่ชั้นล่าง
*****
ชีวิตเบื้องหลังหมอที่ช่วยคนมากมาย แต่ตัวเอง…
กว่าจะเป็นนัชชาเวอร์ชันนี้ได้ มันมีที่มาเด้อ เส้นทางไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ