ซื้อของใช้ให้เมียครับ
ซื้อของใช้ให้เมียครับ
ป้าจำเนียรเดินเข้าไปสำรวจห้องน้ำชั้นล่าง เสียงบ่นลอยตามออกมาไม่ขาดสาย
“ทิชชู่ก็หมด สบู่ล้างมือก็เหลือแต่ขวดเปล่า ถ้าให้ทาย แชมพูในห้องน้ำชั้นบนก็คงเหลือแต่ขวดที่เติมน้ำจนใสแจ๋ว ยาสีฟันก็คงรีดจนแบนแต๊ดแต๋แน่ ๆ”
ณิชคุณเปิดตู้เก็บของใต้บันได ชั้นที่เขาเคยซื้อของใช้มาตุนไว้เสมอ ตอนนี้ว่างเปล่า เหลือเพียงถุงพลาสติกพับไว้ไม่กี่ใบ
หลังแยกบ้านกัน เขานึกว่าเธอคงจัดการชีวิตตัวเองได้เป๊ะเหมือนที่จัดการเรื่องงาน เพิ่งตระหนักวันนี้เองว่า ‘วิธีจัดการ’ ของนัชชาคือปล่อยให้ของมันหมด แล้วเอาตัวรอดไปวัน ๆ เท่าที่บ้านจะอำนวย
“ป้าครับ ฝากดูนัชแป๊บเดียวนะครับ”
“หมอจะไปไหนคะ”
“ซื้อของใช้ให้เมียครับ”
พักใหญ่เขากลับมาพร้อมของใช้และของสดหลายถุง ทุกอย่างตั้งแต่แชมพู ยาสีฟัน ไปจนถึงวัตถุดิบในครัว เป็นยี่ห้อเดิมที่นัชชาเคยใช้ ป้าจำเนียรหยิบขึ้นมาตรวจดูทีละชิ้น ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“แหม... ยังอุตส่าห์จำได้อยู่เหรอคะว่าหมอนัชใช้อะไร”
“ผมเป็นคนซื้อของเข้าบ้านมาตลอดครับ”
“ก็ดีค่ะ ป้าจะได้ไม่ต้องเริ่มสอนใหม่ตั้งแต่ ก ไก่”
ณิชคุณชะงักกับคำประชดของแม่บ้าน แต่คนพูดหิ้วถุงทิชชู่เดินสะบัดก้นเข้าห้องเก็บของไปแล้ว
เขาล้างสตรอว์เบอร์รีสด ใส่ลงในเครื่องปั่นพร้อมโยเกิร์ตรสธรรมชาติไม่เติมน้ำตาล นมอัลมอนด์ชนิดไม่หวาน และน้ำแข็ง พอเนื้อเนียนจึงเทใส่แก้วเพียงครึ่งเดียวแล้วยกขึ้นไปชั้นสอง
นัชชาตื่นแล้ว เธอนั่งพิงหัวเตียงโดยมีบอสนอนทับต้นขาอยู่
“อะไร”
“น้ำปั่น ลองจิบดู”
เธอรับแก้วไปดมก่อน “ใส่อะไรบ้าง”
“สตรอว์เบอร์รี โยเกิร์ตรสธรรมชาติ นมอัลมอนด์ ไม่ได้เติมน้ำตาล”
“ไม่มีกล้วยใช่ไหม”
“ไม่มี พี่จำได้ว่าเธอไม่ชอบใส่กล้วยในน้ำปั่นเบอร์รี”
นัชชามองหน้าเขาเงียบ ๆ ไปครู่หนึ่ง ก่อนยกแก้วขึ้นจิบ รสเปรี้ยวอมหวานเย็นชื่นใจทำให้ความคลื่นไส้ที่ยังค้างอยู่เบาลงกว่าที่คิด
“เป็นไง”
“พอกินได้”
“พอได้สำหรับเธอแปลว่า อร่อยมาก งั้นก็ค่อย ๆ จิบให้หมด”
“สั่งเก่งอีกแล้วนะ”
“ก็อย่าทำตัวดื้อสิ”
นัชชาค้อนใส่ ก่อนค่อย ๆ จิบน้ำปั่นจนหมดแก้ว
ตลอดช่วงบ่าย นัชชาไม่มีอาการอาเจียนซ้ำ เธอกินข้าวได้ทีละนิดและนอนพักเกือบตลอดเวลา ส่วนณิชคุณวนเวียนอยู่ระหว่างห้องนอนกับชั้นล่าง คอยส่งน้ำ ส่งอาหาร และรับสายคุยเรื่องงานเท่าที่จำเป็น
ช่วงเย็นสีหน้าของนัชชากลับมามีเลือดฝาด เขาจึงชวนออกไปเดินรับลมภายในหมู่บ้าน
“ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องมาประคอง”
“พี่แค่เดินข้าง ๆ”
“ก็อย่าเอามือมาแตะหลังสิ”
“เมื่อวานเธอล้มพับไปต่อหน้าพี่”
“ล้มแค่ครั้งเดียว พี่จะจำฝังใจไปยันชาติหน้าเลยหรือไง”
“ถ้าชาติหน้ายังได้เป็นผัวเธอ พี่ก็จะจำ”
นัชชาหันขวับมองแรง “ชาตินี้พี่หมดสิทธิ์ตามกฎหมายแล้ว”
ณิชคุณโน้มลงไปกระซิบใกล้ ๆ “คำว่าผัวไม่ต้องมีกฎหมายรับรองก็เรียกได้นะนัช อยากลองไหม”
ข้อศอกของอดีตเมียกระทุ้งเข้าชายโครงแทนคำตอบ
****
ความมึนของผัวอะเนอะ แต่เพิ่งมาคิดได้ตอนนี้
ของแรงทั้งคู่แหละนะ
ปล. กราบขออภัยพ่อแม่พี่น้องในความมาน้อยๆ
เกลาต้นฉบับตาแฉะมาก ไม่อยากให้ขาดช่วง ไม่อยากให้หายกัน
มาน้อย แต่มานะ เนื้อหายังมีอยู่มากค่ะ อ่านคุ้มแน่
แต่ละมื้อ แต่ละเดย์ หมอนัชมีเรื่องเข้ามาตลอด ทั้งเรื่องผัว ทั้งเรื่องเคส อำนาจเบื้องบน
อยากปล่อยเร็วๆ แต่ต้องเกลาก่อน
ขอกำลังใจ ช่วยแชร์ ช่วยดัน ให้เรื่องนี้ไปไกลที่สุดเลยนะคะ
ในเด็กดี กำลังไต่อันดับ ไปเลย ไปๆๆ ไปต่อๆๆ นะคะทุกคน
