เป็นหยังคือบ่มักกินข้าวนำเมีย
เป็นหยังคือบ่มักกินข้าวนำเมีย
ทั้งคู่เดินช้า ๆ ไปตามถนนภายในหมู่บ้านจนถึงป้อมยาม ลุงแสวงกำลังนั่งจดทะเบียนรถของผู้มาติดต่ออยู่ด้านใน เมื่อเงยหน้ามาเห็นนัชชาก็เลื่อนกระจกเปิดทักทาย
“อ้าว มื้อนี้บ่มาชวนกินข้าวอีกติหมอ(วันนี้ไม่มาชวนกินข้าวอีกเหรอหมอ)”
“วันนี้มีคนบังคับกินแล้วค่ะลุง”
ลุงแสวงเพิ่งสังเกตเห็นผู้ชายตัวสูงที่เดินขนาบข้าง จึงชะโงกหน้ามองผ่านช่องกระจก
“ไผล่ะหมอ หล่อคักแท้(ใครล่ะหมอ หล่อมาก)”
“ก็คนที่ยอมเปิดกระจกทักลุงเป็นครั้งแรกวันนั้นไงคะ”
“โอ้...” ลุงแสวงกวาดตามองณิชคุณตั้งแต่กรอบแว่นลงไปถึงรองเท้า “นี่บ้อ ผัวเก่า! หล่อเหลาเอาการอยู่เด้ ลูกออกมาคงสิหน้าตาดีเนาะ(นี่เหรอ ผัวเก่า! หล่ออยู่นะ ลูกออกมาคงจะหน้าตาดี)”
ณิชคุณยกมือไหว้ “สวัสดีครับลุง ผมชื่อณิชนะครับ”
“เออ หวัดดีหมอ ให้ลุงถามแหน่ เป็นหยังคือบ่มักกินข้าวนำเมีย(เออ หวัดดีหมอ ให้ลุงถามหน่อยเถอะ ทำไมถึงไม่ชอบกินข้าวกับเมีย)”
“ทำไมลุงคิดแบบนั้นครับ”
“กะหมอนัชพายตะกร้าข้าวมานั่งกินนำลุงดู๋คัก บอกซื้อเผื่อ แต่ลุงว่าคงบ่อยากนั่งกินข้าวเบิ่งกำแพงผู้เดียวมากกว่า(ก็หมอนัชพายตะกร้าข้าวมานั่งกินกับลุงบ่อยมาก บอกว่าซื้อเผื่อ แต่ลุงว่าคงไม่อยากนั่งกินข้าวดูกำแพงคนเดียวมากกว่า)”
รอยยิ้มบนใบหน้าณิชคุณจางลง เขาหันมองคนข้างตัว แต่นัชชากลับก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเองนิ่ง
“ลุงพูดมากแล้วค่ะ วันนี้อยากกินหยังล่ะ(อยากกินอะไรล่ะ)” เธอบ่ายเบี่ยง
“บ่เป็นหยัง ลุงสิหาซื้อเอาดอก(ไม่เป็นไร ลุงหาซื้อเองได้)” ลุงแสวงปฏิเสธ ก่อนหันไปพยักพเยิดกับณิชคุณ “เทื่อหลังว่างกะมากินข้าวนำเพิ่นแนเด้อหมอ ลุงแก่แล้ว กินเป็นหมู่บ่ได้ทุกมื้อดอกเด้อ(ครั้งต่อไปว่างก็มากินข้าวเป็นเพื่อนเขาหน่อยนะหมอ ลุงแก่แล้ว กินเป็นเพื่อนทุกวันไม่ได้หรอก)”
“ลุงแหวง!”
“เอ้า ลุงเว้าความจริง(เอ้า ลุงพูดความจริง)”
รถของลูกบ้านเคลื่อนเข้ามาจอดรออยู่ด้านหลัง ณิชคุณจึงยกมือไหว้ลุงแสวงอีกครั้ง ก่อนวางมือแตะแผ่นหลังนัชชาเบา ๆ แล้วพาเธอเดินออกจากหน้าป้อมยาม
คืนนั้นหลังอาบน้ำเสร็จ ณิชคุณกางฟูกและจัดเครื่องนอนข้างเตียงตามเดิมโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต บอสนอนบนเตียงกับนัชชาเช่นเดิม ส่วนแมวตัวอื่นแยกย้ายจับจองพื้นที่ชั้นล่าง บางตัวออกไปนอนรับลมตรงระเบียงเหมือนทุกคืน
“คืนนี้ยังไม่กลับอีกเหรอ”
“พี่จะอยู่จนกว่าเธอจะกินได้ตามปกติ แล้วไม่มีทั้งอ้วกทั้งหน้ามืดซ้ำ”
“ก็อ้วกแค่เมื่อเช้าปะ”
“เช้าพรุ่งนี้ยังไม่รู้”
นัชชากำลังเกาท้องบอสอยู่เพลิน ๆ จึงชะงักมือเมื่อได้ยินประโยคถัดมา
“อีกสามวัน ห้าโมงเย็น หมอภาคิณนัดเราแล้วนะ”
“เดี๋ยวนะ ทำไมเราต้องไปบำบัดด้วยกัน”
“ก็ตกลงกับพี่ไว้แล้วไง”
“ไม่ใช่! ฉันถามว่าทำไมเราต้องไปด้วยกัน ในเมื่อหย่ากันแล้ว หมอภาคิณคงไม่ได้คุยแค่เรื่องเซ็กซ์ เขาต้องขุดเรื่องชีวิตคู่ด้วย พี่ทำเหมือนเรากำลังจะกลับไปคบกัน”
มือที่กำลังคลี่ผ้าห่มของณิชคุณหยุดกึก แต่เจ้าตัวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง
“ก็เธอรับปากแล้วว่าจะไป”
“ฉันถามอีกอย่าง พี่ก็ตอบไปอีกอย่างตลอด”
“อีกสามวัน ห้าโมงเย็น อย่าลืมก็พอ”
“พี่ณิช!”
ณิชคุณเอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียง ปล่อยให้ความมืดตัดบทสนทนาแทนการอธิบาย
***
หมอณิชจะนอนเฝ้าอีกแค่ไหนน้าาา จะได้เข้าหอไหม รออีุบ๊คเด้อ
ลินท์ทำซับแปลให้นะคะ แต่ถ้าภาษาไม่ลึก พอเดาได้ จะไม่แปลน้าา