จับมือทำไม
จับมือทำไม
เมื่อบานประตูห้องตรวจปิดลงด้านหลัง นัชชาก็รีบคลายมือออกจากชายเสื้อณิชคุณ เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าลวก ๆ จนผิวรอบดวงตาแดงช้ำกว่าเดิม
“ฮอร์โมนคนท้องค่ะ” เธอสวนขึ้นมาก่อนโดยไม่มีใครถาม “อารมณ์แปรปรวนเป็นเรื่องปกติ”
ณิชคุณก้มมองเสื้อเชิ้ตตรงอกที่เปียกชื้นเป็นวง “อือ ฮอร์โมนก็ฮอร์โมน”
“ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนเข้าใจอะไรไปไกลเลยนะ”
“พี่ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ”
“แต่หน้าพี่มันพูด”
นัชชาขยับสายกระเป๋าบนไหล่ เตรียมเดินกลับไปทางลิฟต์ แต่ณิชคุณเอื้อมมือมาคว้ามือเธอไว้ก่อน
เธอก้มมองนิ้วเรียวยาวที่สอดประสานเข้ากับมือของตัวเอง “ทำอะไร”
“จับมือไง แล้วกระเป๋ามันหนัก พี่ถือให้” เขาดึงกระเป๋าจากไหล่เธอมาสะพายโดยไม่ถามความเห็น
“ฉันรู้ว่ามันคือการจับมือ ถามว่าจับทำไม”
“ก็เธออยากให้พี่สัมผัส”
“ฉันยังไม่ได้ตอบหมอคิณสักคำเลยนะ”
“แต่เมื่อกี้เธอกอดพี่จนเสื้อยับ” ณิชคุณสวนหน้าตาย “นัชต้องการพี่ก็พูดมาตรง ๆ ได้ พี่ยังบอกตรง ๆ เลยว่าพี่ต้องการนัช”
“คิดเองเออเองคนเดียว บอกแล้วไงว่าฮอร์โมน!”
“ครับ รู้แล้วครับ”
ณิชคุณรับคำง่าย ๆ แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ เขาพาเธอเดินไปทางลิฟต์ด้วยจังหวะที่ไม่เร็วเกินไป นัชชาขืนตัวไว้เพียงก้าวแรก ก่อนจะยอมเดินตามไปเงียบ ๆ โดยไม่สะบัดออกอีก
“วันนี้เธอเหนื่อยแล้ว ไม่ควรขับรถกลับเอง” เขาบอกขณะยืนรอลิฟต์ “ตอนนี้รถข้างนอกก็ติด กว่าจะถึงบ้านคงอีกนาน”
“ฉันขับได้”
“พี่รู้... แต่พี่อยากขับให้”
นัชชาหันมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนพูดเล็กน้อย
“แล้วนี่เธอหิวแล้วใช่ไหม” ณิชคุณถามต่อ “งั้นเราแวะหาอะไรกินกันก่อนนะ”
“พี่ถามหรือสั่งเนี่ย”
“ถามครับ”
“แล้วถ้าฉันไม่ไปล่ะ”
“พี่ก็จะแวะซื้อกับข้าว ไปส่งเธอที่บ้าน แล้วก็หน้าด้านเข้าไปนั่งกินข้าวด้วย”
คำตอบแบบหน้ามึนทำให้นัชชาหาช่องเถียงไม่ออก เธอจึงยอมเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมเขา โดยยังปล่อยให้มือถูกจับจูงอยู่เช่นเดิม
*****
เมื่อวานร้องไห้ วันนี้ใจฟูนิดหน่อย อีพ่อเนียนมากคร่า
กำลังเกลานิยายไปถึงช่วงท้าย ลุ้นมากค่ะ เขียนเอง อ่านเอง ลุ้นเอง จะบ้าาา
ตอนท้าย หมอปีศาจ ของแทร่ รอดูเลยว่าใครปลุกปีศาจในตัวหมอนัชขึ้นมา