เกมหวงก้าง
เกมหวงก้าง
“ผมชอบดูนมผู้หญิงครับ”
กานต์สำลักน้ำจนต้องรีบคว้าทิชชู่มาเช็ดปาก นัชชาอ้าปากค้างไปหนึ่งอึดใจ ก่อนจะหลุดหัวเราะลั่นโต๊ะ
“ตกตั้งแต่คำตอบแรกเลยไอ้บ้า!”
“อาจารย์ฟังผมอธิบายให้จบก่อนสิครับ” รวิศยังคงรักษาสีหน้าจริงจัง “พ่อผมทำบริษัทนำเข้าซิลิโคนเสริมหน้าอกครับ ผมเลยคุ้นกับผลิตภัณฑ์พวกนี้มาตั้งแต่เด็ก แต่ที่ทำให้สนใจจริง ๆ คือตอนเรียนหมอแล้วได้เห็นว่างานศัลย์ตกแต่งไม่ได้มีแค่เสริมหน้าอก ยังมีทั้งการสร้างเต้านมใหม่ให้คนไข้หลังผ่ามะเร็ง แก้ความผิดรูปแต่กำเนิด แล้วก็ช่วยให้คนไข้กลับมามั่นใจในร่างกายตัวเอง ผมเลยอยากเรียนด้านนี้ต่อครับ”
“คำตอบก็ดีนี่... แล้วไอ้ประโยคแรกมีไว้ทำหอกอะไร”
“เรียกความสนใจจากกรรมการไงครับ”
“เรียก รปภ. มาหิ้วปีกไล่นายออกจากห้องมากกว่ามั้ง”
“แต่ถ้าอาจารย์เป็นกรรมการ อาจารย์ก็จำชื่อผมได้แม่นเลยใช่ไหมล่ะครับ”
“จำได้สิ... จำได้ว่าเป็นไอ้ผู้สมัครโรคจิตที่ไม่ควรรับเข้าเรียนเด็ดขาดไง”
รวิศหัวเราะร่วน ก่อนพยักพเยิดให้กรรมการจำลองสัมภาษณ์ข้อต่อไป
“จุดอ่อนของนายคืออะไร”
“หน้าตาดีเกินไปครับ”
“ต่อให้ข้อเมื่อกี้ไม่ตก ข้อนี้ก็ตกชัวร์” นัชชาตัดบท
“อาจารย์ต้องถามต่อสิครับ ว่าหน้าตาดีแล้วมันเป็นจุดอ่อนยังไง”
“ไม่อยากรู้ เสียเวลา”
“เพราะคนไข้จะเสียสมาธิตอนผมตรวจไงครับ”
นัชชาอมยิ้มพลางส่ายหน้ารัว ๆ “ถ้าฉันเป็นกรรมการสอบนะ ฉันจะโทรไปแบล็กลิสต์แจ้งทุกสถาบันเลยว่าห้ามรับไอ้หมอนี่เข้าเรียนเด็ดขาด”
“อาจารย์ต้องภูมิใจสิครับ ลูกศิษย์กำลังจะมีอนาคตไกลนะ”
“ถ้าตอบกวนส้นเท้าแบบนี้ อนาคตนายคงต้องอยู่ดมกลิ่นตดที่ศูนย์ลำไส้กับฉันต่อยาว ๆ แน่ไอ้หมอดาก”
“โอ้โห... อันนี้ขู่แรงกว่าตกสัมภาษณ์อีกนะครับเนี่ย”
บทสนทนาระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ไหลลื่นไปอย่างเป็นธรรมชาติ กานต์คอยแทรกตบมุกขึ้นมาเป็นระยะ ส่วนณิชคุณนั่งฟังเงียบ ๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม มองนัชชาหัวเราะร่วนให้กับผู้ชายที่อายุน้อยกว่าด้วยสีหน้าซึ่งค่อย ๆ เรียบนิ่งขึ้นทุกที
อาหารทยอยมาเสิร์ฟ นัชชากับรวิศเอื้อมมือไปจับด้ามช้อนกลางพร้อมกัน ปลายนิ้วแตะสัมผัสกันเบา ๆ จนทั้งคู่ชะงัก
นัชชาเงยหน้าขึ้นมอง รวิศมองกลับ ก่อนจะเหลือบสายตาไปยังผู้ชายที่นั่งข้าง ๆ แวบหนึ่ง
สีหน้าของณิชคุณนิ่งสนิท... แต่แนวกรามกลับเกร็งนูนขึ้นชัดกว่าตอนแรก
รวิศอ่านเกมหวงก้างออก เขาปล่อยมือออกจากช้อนกลางช้า ๆ แล้วส่งยิ้มสุภาพเกินความจำเป็นไปให้อาจารย์
“อาจารย์เอาปลาชิ้นนี้ไหมครับ เดี๋ยวผมตักบริการให้”
“เอาสิ ขอบใจนะ”
รวิศบรรจงตักปลาชิ้นสวยใส่จานให้ตามคำขอ ก่อนจะเลื่อนจานสลัดผักเข้าไปใกล้อีกนิด “อันนี้ด้วยไหมครับ อาจารย์กำลังท้อง ต้องกินผักเยอะ ๆ นะครับ”
“รู้หน้าที่ดีนี่”
“ผมเป็นห่วงสุขภาพอาจารย์กับหลานในท้องนี่ครับ”
“หลานใคร” ณิชคุณสวนขึ้นมาทันควัน เสียงแข็งปั๋ง
รวิศหันไปตอบหน้าซื่อตาใส “ก็ลูกของอาจารย์ผมไงครับ ผมเป็นลูกศิษย์ก้นกุฏิ จะขอเรียกหลาน... ไม่ได้เหรอครับอดีตสามีของอาจารย์”
“ได้ครับหมอ”
คำว่า ‘ได้’ ฟังดูสุภาพทุกพยางค์ แต่รวิศกลับรู้สึกขนลุกซู่เหมือนเพิ่งได้รับหนังสือเตือนภาคทัณฑ์เป็นลายลักษณ์อักษร
*****
ได้ ที่แปลว่า ไม่ได้ นะ ฮ่าๆๆ