หึงเหรอ

นัชชาก้มหน้าตักอาหารเข้าปากเพื่อซ่อนรอยยิ้มขำ เธอรู้แล้วว่าไอ้หมอดากตัวแสบจับจังหวะได้ และกำลังเล่นสงครามประสาทตามน้ำอย่างเต็มใจ

รวิศเหล่ตามองณิชคุณที่ยังแทบไม่ได้แตะอาหารในจาน ก่อนแกล้งถามด้วยความห่วงใยเกินเบอร์

“อาหารไม่อร่อยเหรอครับอาจารย์ณิช”

“อร่อยครับหมอ”

“แต่ผมเห็นอาจารย์มองหน้าผม เหมือนเปิดภาพ CT แล้วเจอก้อนที่ไม่น่าอยู่ตรงนั้นเลยนะครับ”

“ผมแค่กำลังคิดน่ะครับ ว่าหมอจะผ่านสัมภาษณ์ด้วยคำตอบเมื่อกี้ไปได้ยังไง”

“อ๋อ... งั้นผมก็คงต้องรบกวนให้อาจารย์นัชช่วยติวเข้มให้ตัวต่อตัวแล้วล่ะครับ”

“หมอมีกานต์คอยช่วยอยู่แล้วนี่ครับ” ณิชคุณพยายามโบ้ย

กานต์เงยหน้าจากจานทันที “กานต์ช่วยได้แค่เตรียมชุดไปสัมภาษณ์ค่ะอาจารย์ เรื่องคำตอบฉลาด ๆ คงต้องพึ่งอาจารย์นัชช่วยติว ไม่อย่างนั้นหมอรุจอาจจะถูก รปภ. เชิญออกตั้งแต่ยังไม่ทันได้นั่งเก้าอี้ด้วยซ้ำ”

“เห็นไหมครับอาจารย์ณิช” รวิศหันกลับไปยิ้มยิงฟันให้คนหน้าตึง “ผมจำเป็นต้องพึ่งอาจารย์นัชจริง ๆ ครับ ขาดไม่ได้เลย”

ณิชคุณขยับกรอบแว่นช้า ๆ “งั้นก็... ขอให้โชคดีกับการสัมภาษณ์นะครับหมอ”

นัชชาหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง รวิศจึงตักอาหารกินต่อด้วยสีหน้าของคนเล่นละครชนะเลิศ ส่วนกานต์ได้แต่ส่ายหน้าน้อย ๆ อ่อนใจให้กับความไม่รู้จักโตของหมอสามคนบนโต๊ะ

หลังอาหารมื้อนั้นจบลง ทั้งสี่คนแยกย้ายกันตรงหน้าร้าน รวิศกับกานต์เดินไปทางลานจอดรถอีกฝั่ง ส่วนนัชชาเดินกลับขึ้นรถของณิชคุณ

รถเคลื่อนออกจากร้านได้ไม่นาน เธอก็หันไปมองคนขับที่เอาแต่เงียบหน้าตึงกว่าปกติ

“ไอ้หมอดากลูกน้องฉันมันก็น่ารักดีนะ พี่ว่ามะ”

“อือ”

“ตอบสั้นจัง” นัชชาเอียงคอจ้องหน้า “หึงเหรอ”

“อือ... หึงมาก”

คำตอบตรงไปตรงมาหน้าตาย ทำเอาคนที่เตรียมถ้อยคำไว้กวนประสาทต่อถึงกับชะงักกึกไป

“พี่...”

ณิชคุณยังคงจ้องมองถนนเบื้องหน้า ไม่หันมามองคนข้าง ๆ

“พี่ไม่อยากปล่อยให้เธอต้องมานั่งเดาอะไรอีกแล้ว พี่หึงเธอ ได้ยินชัดนะ”

****

เออ ก็ตรงๆ แบบนี้ล่ะหมอณิช
E-Book กำลังมาน้าาาา ไม่น่าจะเกิน 1 สัปดาห์ค่ะ
อาจจะกลางสัปดาห์หน้า เดี๋ยวลินท์แจ้งอีกทีค่ะ
ส่วนเรื่องนี้ ราคาโปรกำลังหมด ไปสอยกันได้นะคะ