LNCrawler

ผมต้องดูแลคนท้อง แล้วต้องเตรียมตัวเลี้ยงลูก

หลังหย่า ภรรยาหมอท้อง (E-Book) — novel.dek d.com · All chapters

ผมต้องดูแลคนท้อง แล้วต้องเตรียมตัวเลี้ยงลูก

เสียงเตือนดังขึ้นเมื่อถึงชั้นผู้บริหาร นัชชาก้าวออกจากลิฟต์โดยมีณิชคุณเดินตามมาติด ๆ หน้าห้องประธานเจ้าหน้าที่บริหารมีคนยืนรออยู่หลายคน ประภาสมารอรับแขกด้วยตัวเอง ส่วนจินตนายืนข้างเลขานุการพร้อมแฟ้มประสานงานศัลยกรรมในมือ

“มากันแล้วเหรอ” ประภาสมองนาฬิกาข้อมือ “เข้าไปได้เลย ท่านประธานรออยู่แล้ว”

จินตนายิ้มต้อนรับ “เชิญค่ะอาจารย์ พี่จัดที่นั่งไว้ให้แล้ว เคสนี้เป็นแขกวีไอพีของท่านประธาน ถ้าต้องประสานอะไรข้ามแผนกบอกพี่ได้โดยตรงเลยนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

นัชชาตอบรับสั้น ๆ ตามมารยาทแล้วเดินผ่านไป จินตนาเหลือบมองณิชคุณที่ตามหลังมาติด ๆ ก่อนสายตาจะเลื่อนต่ำลงไปยังมือของชายหนุ่มที่แตะประคองข้อศอกอดีตภรรยาขณะพาเลี้ยวหลบมุมโต๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ

ภายในห้องทำงานของธเนศมีพื้นที่รับรองแยกสัดส่วนจากโต๊ะทำงานหลัก โซฟาตัวยาวกับเก้าอี้บุหนังถูกจัดล้อมโต๊ะกลาง เลขานุการเสริมเก้าอี้สำหรับแพทย์ไว้อีกสองตัว เพราะครอบครัวแขกนั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ว

ธเนศนั่งอยู่บนเก้าอี้เดี่ยวฝั่งหัวโต๊ะ ข้างกันเป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพง ผู้หญิงที่นั่งถัดไปมี ‘ลลิน’ หญิงสาวหน้าตาสะสวยคอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นลูกชายคนโตของณพกับภรรยาซึ่งนั่งกอดแฟ้มเอกสารหนาไว้บนตัก

“ณิช จำได้ไหม” ธเนศผายมือไปทางชายในชุดสูท “นี่ลุงณพ เพื่อนพ่อ”

ณิชคุณยกมือไหว้ “จำได้ครับ สวัสดีครับลุงณพ”

“สวัสดีหลานชาย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ โตเป็นหนุ่มหล่อเชียว”

ธเนศหันไปแนะนำผู้หญิงข้างกัน “นี่คุณวิภา ภรรยาลุงณพ ส่วนสองคนนั้นเป็นลูกชายคนโตของลุงณพกับลูกสะใภ้ แล้วก็นี่ลลิน ลูกสาวคนเล็ก”

ทุกคนกล่าวทักทายกันตามมารยาท ลลินยกมือไหว้พร้อมส่งรอยยิ้มหวานให้ณิชคุณ

ธเนศจึงแนะนำฝั่งตัวเองบ้าง “นี่หมอณิช ลูกชายฉัน ดูศูนย์เวชศาสตร์การเจริญพันธุ์ของที่นี่อยู่ อีกหน่อยฉันจะดันให้เข้ามารับงานบริหารโรงพยาบาลแบบเต็มตัวด้วย”

ณิชคุณเหลือบมองพ่อตัวเองนิ่ง ๆ “ผมคงรับงานบริหารเพิ่มได้ไม่มากหรอกครับ ช่วงนี้ผมต้องดูแลคนท้อง แล้วก็ต้องเตรียมตัวเลี้ยงลูกอีก”

เขาเลื่อนเก้าอี้ตัวหนึ่งมาชิดกับอีกตัว รอให้นัชชานั่งลงก่อนจึงทิ้งตัวลงนั่งข้างกันอย่างจงใจ แล้ววางท่อนแขนพาดบนพนักเก้าอี้ด้านหลังเธอแสดงความเป็นเจ้าของหน้าตาเฉย

ธเนศปรายตามองพฤติกรรมลูกชาย ก่อนจะกระแอมแล้วหันกลับไปหาเพื่อน

“นี่แหละณพ หมอนัชชา อดีตลูกสะใภ้ที่ฉันเล่าให้ฟัง เป็นหัวหน้าศูนย์ศัลยกรรมลำไส้ใหญ่และทวารหนัก ตอนนี้กำลังอุ้มท้องลูกของตาณิชอยู่”

ณพพยักหน้ารับรู้ “ได้ยินชื่อเสียงความเก่งมานานแล้วครับหมอ”

นัชชายกมือไหว้อีกครั้ง แต่ไม่ได้ทักท้วงคำว่า ‘อดีต’ แต่อย่างใด

ทว่าสายตาของ ‘วิภา’ กลับจับจ้องอยู่บนใบหน้าของนัชชาไม่วางตา ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยสีลิปสติกอ่อน ๆ เม้มเข้าหากันช้า ๆ ขณะที่มือข้างหนึ่งกำสายกระเป๋าบนตักแน่นขึ้นจนสั่นระริก

“ลลินเพิ่งกลับมาดูธุรกิจที่ขอนแก่นได้ไม่นาน” ธเนศหันไปทางหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเอ็นดู “ทำแบรนด์ผ้าไหมกับเสื้อผ้าร่วมสมัย ฝ่ายการตลาดของโรงพยาบาลกำลังคุยงานกับน้องอยู่พอดี”

ลลินยิ้มรับ “ลลินเคยอ่านบทสัมภาษณ์อาจารย์นัชชาเรื่องศูนย์ลำไส้ฯ ด้วยนะคะ อาจารย์เก่งมากเลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ณิช แกก็รู้จักน้องเอาไว้ งานโรงพยาบาลกับธุรกิจของน้องน่าจะคอนเนคและต่อยอดกับเราได้หลายอย่างเลยนะ”

“ครับ” ณิชคุณรับคำส่ง ๆ ต่อหน้าคนอื่น “ถ้าเป็นเรื่องงาน ส่งรายละเอียดโปรเจกต์ผ่านเลขาฯ ผมได้เลยครับ”

ท่อนแขนของเขายังคงพาดวางอยู่บนพนักเก้าอี้ของนัชชาไม่ขยับหนีไปไหน

ธเนศเห็นดังนั้นจึงรีบตัดเข้าสู่เรื่องที่เรียกทุกคนมาประชุม “คุณวิภาตรวจพบมะเร็งลำไส้ใหญ่จากโรงพยาบาลเดิม ครอบครัวเขาอยากย้ายมารักษาต่อที่นี่ ฉันเลยอยากให้นัชชารับเคสนี้”

เลขานุการนำแฟ้มประวัติมาส่งให้ นัชชาเปิดดูเพียงหน้าแรกกับผลตรวจชิ้นเนื้อที่แนบอยู่ด้านหลัง

“ได้ค่ะ เดี๋ยวนัชขอเอาไปดูข้อมูลทั้งหมดให้ละเอียดก่อน แล้วจะให้กานต์ติดต่อนัดเข้าศูนย์อีกครั้งนะคะ”

ณพพยักหน้า “ผมอยากได้หมอที่เก่งที่สุด เรื่องค่าใช้จ่ายไม่ใช่ปัญหา ขอแค่ดูแลภรรยาผมให้เต็มที่ก็พอ”

ประภาสรีบเสริมทัพ “เรื่องนี้ท่านณพสบายใจได้เลยครับ ศูนย์ลำไส้ของเรามีทีมพร้อมซัพพอร์ตทั้งหมด เดี๋ยวผมจะลงมากำกับให้เอง”

นัชชาปิดแฟ้มลงดังปั๊บ “ให้นัชดูข้อมูลก่อนดีกว่าค่ะ แล้วนัชจะวางแผนกับทีมของนัชอีกครั้ง”

ประภาสหน้าเจื่อนไปนิด แต่ยังฝืนรักษารอยยิ้มต้อนรับแขกเอาไว้ได้

ระหว่างนั้น นัชชารู้สึกถึงสายตาของคนไข้ที่เอาแต่จ้องมองมาไม่วางตา จึงเงยหน้าขึ้นสบตา บริเวณหางคิ้วซ้ายของวิภามีรอยแผลเป็นเส้นบาง ๆ ตัดผ่าน ทำให้ขนคิ้วขาดช่วงไปนิดหนึ่ง

ชั่วขณะหนึ่ง... นัชชาเห็นภาพซ้อนของมือเล็ก ๆ ของตัวเองตอนเด็ก กำลังเอื้อมไปแตะรอยแผลแบบเดียวกันนั้น ทว่าใบหน้าของเจ้าของรอยแผลกลับพร่าเลือนจนจับไม่ได้ว่าเป็นใคร

“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าคะคุณวิภา”

****

กลิ่นดราม่ามาละ แต่อันนี้ดราม่าไม่สู้อย่างอื่นอะดิ
MEB กำลังพิจารณานะคะ ถ้าทันก็จะ 9 เดือน 9 วู้ เลขดี 
วันพุธนี้คาดว่าน่าจะได้อ่านกัน