พี่ไม่ได้หึงลุงแหวง
พี่ไม่ได้หึงลุงแหวง
เย็นวันเดียวกัน ณิชคุณขับรถมารับนัชชาที่หน้าอาคารณิชคุณตามที่บอกไว้ อดีตเมียขึ้นมานั่ง คาดเข็มขัด แล้วปล่อยให้รถเคลื่อนออกจากโรงพยาบาลไปได้พักหนึ่ง จึงหยิบโทรศัพท์ซึ่งเปิดแผนที่ร้านอาหารขึ้นมา
“แวะร้านนี้ให้หน่อย ฉันโทรสั่งไว้แล้ว”
ณิชคุณเหลือบมองแผนที่ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นรายการอาหารยาวเหยียดบนหน้าจอ “สั่งขนาดนี้จะเลี้ยงทั้งศูนย์หรือไง”
“ไม่ได้เลี้ยง”
“แล้วซื้อไปทำไมเยอะแยะ”
“ไปกินกับลุงแหวง”
คิ้วของคนขับขยับขึ้น “ก็มีพี่กินด้วยแล้ว ทำไมต้องไปกินกับแกอีก”
นัชชาหันขวับ “อ้าว จะไม่ไปกินด้วยเหรอ”
“พี่ไปได้เหรอ”
“หรือไม่อยากไปล่ะ”
“นัช อย่าหาเรื่องทะเลาะ พี่แค่งงว่าตอนนี้พี่มากินข้าวด้วยแล้ว ทำไมเรายังต้องไปกินกับลุงแหวง”
“พี่มากินข้าวด้วย แล้วฉันต้องเลิกกินกับคนอื่นหรือไง”
“พี่ไม่ได้พูดแบบนั้น”
“ความหมายพี่มันแบบนั้น”
“พี่แค่คิดว่าวันนี้เราจะกินกันสองคน”
“ใครนัด”
“พี่นัดตัวเองไว้ในใจ”
“งั้นก็ผิดนัดกับตัวเองไปคนเดียวสิ”
ณิชคุณถอนหายใจ “เห็นไหม พี่ถามเรื่องธรรมดา เธอก็พาไปทะเลาะจนได้”
“ถามธรรมดาตรงไหน น้ำเสียงพี่เหมือนลุงแหวงมาแย่งที่นั่งกินข้าว”
“พี่ไม่ได้หึงลุงแหวง”
“แล้วเป็นอะไร”
“หวงเวลาของเธอไม่ได้หรือไง”
“ประสาท อายุปูนนี้แล้วยังจะไปแข่งกับลุงยาม”
“พี่ถึงถามอยู่นี่ไงว่าทำไมต้องไปกินกับแก”
นัชชาหันไปมองนอกกระจก กอดอกแน่นขึ้น “ลุงแหวงแกอยู่คนเดียว เมียเสียไปแล้ว ลูกก็ทำงานอยู่กรุงเทพ บางวันทั้งวันไม่มีใครคุยด้วย ฉันไปกินข้าวกับแกเพราะแกไม่มีใคร ไม่ใช่แค่เพราะฉันไม่มีคนกินข้าวด้วย พอใจหรือยัง”
น้ำเสียงแข็ง ๆ ทำให้ณิชคุณเงียบไปพักหนึ่ง
“บอกพี่ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว”
“ถามดี ๆ ตั้งแต่แรกก็จบเหมือนกัน”
“พี่ถามดีแล้ว น้ำเสียงพี่แค่หึง”
“นั่นแหละเรียกหาเรื่อง”
“ครับ พี่ยอมแล้ว”
“น้ำเสียงประชด”
“นัช...” เขาพยักไปข้างหน้า “ร้านอยู่ข้างหน้าแล้ว จะให้พี่เลี้ยวไหม หรือจะทะเลาะต่อจนเลยร้าน”
“เลี้ยวสิ!”
ณิชคุณเปิดไฟเลี้ยวตามคำสั่ง แต่ยังกลั้นยิ้มไม่อยู่จนคนข้าง ๆ ยิ่งหน้าบึ้งกว่าเดิม
ร้านประจำจำคำสั่งของนัชชาได้ทุกอย่าง อาหารทุกกล่องทำรสเด็ดตามสั่งแต่ไม่เติมผงชูรส เผ็ดน้อย เนื้อสัตว์สุกทั่วถึง และแยกน้ำปรุงออกจากผักสดเรียบร้อย ตะกร้าใบใหญ่บรรจุทั้งไก่อบ ลาบปลาคั่ว ต้มแซ่บเห็ด ปลานึ่ง ผักลวก แจ่ว และข้าวเหนียวสี่ถุงเล็ก
นัชชาจ่ายเงินเสร็จก็เดินนำออกจากร้าน ปล่อยให้ณิชคุณถือตะกร้ากับถุงอาหารตามหลังไปขึ้นรถเพียงคนเดียว
“ซื้อเยอะขนาดนี้เพราะลุงแหวงจริง ๆ เหรอ”
“ใช่”
“พี่นึกว่าเธอหิว”
“ฉันหิวด้วย”
“แล้วทำไมไม่บอก”
“พี่ถามหรือยังล่ะ”
“เมื่อกี้พี่ถามเรื่องอาหารจนเกือบถูกไล่ลงรถ”
“คนละคำถาม”
“ครับ เมียถูกทุกอย่าง”
นัชชาปิดประตูรถใส่หน้าเขาดังปัง
ไม่กี่นาทีต่อมา รถเลี้ยวเข้าหมู่บ้านแล้วจอดลงหน้าบ้านของนัชชา หญิงสาวลงจากรถ เดินหน้าบูดนำไปทางป้อมยามที่อยู่ห่างออกไปราวสองร้อยเมตร ส่วนณิชคุณรับหน้าที่หอบตะกร้าอาหารเต็มสองมือตามหลังไปโดยปริยาย
****
เออ แป๊บๆ เถียงกันอีกแระ
จะคืนดีตอนหนายยย
เขาจะหวานกันแค่ไหน ติดตามต่อที่ meb เลยเด้อ
