ท้องกับใครครับ!
ท้องกับใครครับ!
เตียงคนไข้ถูกเข็นผ่านชายที่ยังนั่งกุมคออยู่กับพื้น ผู้ติดตามรีบพยุงเขาหลบทาง เสียงด่าทอกับคำขู่ดังตามหลัง แต่นัชชาไม่หันกลับไปมอง
“อาจารย์คะ ผู้ช่วยยังติดต่อไม่ได้ค่ะ” พยาบาลวิ่งตามมารายงาน “โทรหาหมอรวิศแล้วไม่รับสาย เห็นเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วด้วยค่ะ”
นัชชามองผ่านประตูกระจกตรงปลายทางเดิน เห็นแผ่นหลังสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มกำลังจ้ำไปทางประตูบุคลากร กระเป๋าเป้สะพายอยู่บนไหล่ข้างเดียว ส่วนปากยังคาบขนมปังปิ้งไว้ครึ่งชิ้น
“ไม่ต้องโทร พี่เจอตัวแล้ว”
“รวิศ!”
คนถูกเรียกเร่งฝีเท้า ทำเหมือนไม่ได้ยิน จนนัชชาต้องเดินเข้าไปขวางหน้า รวิศหยุดแทบไม่ทัน ก่อนค่อย ๆ หันกลับมาพร้อมขนมปังเต็มแก้ม
“อ... อาจารย์เรียกผมเหรอครับ”
“ชื่อรวิศ ฉันเรียกหมาอยู่มั้ง” เธอหรี่ตามอง ไม่สนใจว่าเขากำลังมองบนใส่ “มีเคสแทงท้อง ช็อกจากเสียเลือด เปิดห้องแล้ว นายเป็นผู้ช่วยฉัน”
รวิศรีบเคี้ยวขนมปัง “ผมหมดเวรแล้วนะครับอาจารย์ อีกอย่างอาจารย์ได้กินข้าวแล้ว ผมเพิ่งกัดไปสองคำเอง”
“ฉันท้องยังลงผ่าได้ นายไม่ได้ท้อง จะหนีไปไหน”
รวิศหยุดเคี้ยว ดวงตาเบิกกว้าง “อาจารย์ท้อง!”
“กลับไปเปลี่ยนชุด”
“ท้องกับใครครับ! คนเขาลือกันทั้งวอร์ดว่าอาจารย์กับอาจารย์ณิช... โอ๊ย!”
นัชชาคว้าคอเสื้อด้านหลัง หิ้วปีกกึ่งลากกึ่งจูงกลับไปทางห้องผ่าตัด
“อาจารย์! ปล่อยผม ผมยังพูดไม่จบ”
“ถ้ายังอยากมีปากไว้เคี้ยวข้าว หุบแล้วตามฉันมา”
“แต่ผมไม่ชอบเคสทราวม่านะครับอาจารย์!”
“ไม่ได้ให้มาชอบ ให้มาเป็นผู้ช่วย”
“ผมจะไปต่อความงาม ไม่ได้จะมาผ่าดากนะครับ!”
“วันนี้ไม่ได้ผ่าดาก ผ่าท้อง”
“ยิ่งไม่ตรงทางผมเลยครับ ผมไม่ชอบ ไม่เอา ไม่ทำ ลงเวรแล้วครับ”
“ตอนสอบวุฒิบัตร นายไม่ได้เลือกทำเฉพาะข้อที่ตัวเองชอบ เดิน!”
เมื่อเปิดช่องท้อง เลือดปริมาณมากไหลออกมา รวิศซึ่งบ่นมาตลอดทางเงียบลงเอง
“ซักชั่น อย่าจ่ออยู่ที่เดียว เปิดทางให้ฉันเห็นต้นเหตุ”
“อาจารย์ครับ ความดันยังต่ำ เลือดชุดถัดไปกำลังเข้าครับ” วิสัญญีแพทย์รายงานจากหัวเตียง
“โอเค ถ้าความดันไม่ตอบสนองแจ้งนัช เตรียมชุดต่อไปด้วย”
พยาบาลส่งคีมให้ นัชชารับมาโดยไม่ต้องเอ่ยชื่อ เครื่องมือชิ้นถัดไปถูกเตรียมรออยู่แล้ว
นัชชาแพ็กช่องท้องและไล่หาต้นเหตุจนพบหลอดเลือดในเยื่อแขวนลำไส้ฉีกขาด เลือดยังออกต่อเนื่องและลำไส้เล็กมีรอยทะลุ
“หมอรุจ ช่วยยกตรงนี้”
รวิศรับช่วงตามคำสั่ง นัชชาเหลือบมองมือเขา
“มือเบาดีขึ้นนี่”
“ผมเป็นศัลยแพทย์แล้วนะครับอาจารย์”
“ดี อย่างน้อยวุฒิบัตรก็ไม่ได้แจกฟรี ตั้งใจดู”
หลังควบคุมจุดเลือดออกได้ นัชชาเริ่มตรวจลำไส้ตั้งแต่ต้น ไล่ไปทีละส่วน รวิศมองรอยทะลุที่พบแล้วเอ่ยขึ้น
“เจอรูแรกแล้วครับ แนวมีดตรงกับแผลด้านนอก เดี๋ยวผมไล่ต่อ แต่จากแนวแผลน่าจะมีแค่นี้”
“คำว่า ‘น่าจะ’ เอาไว้ใช้หลังตรวจครบ ไม่ใช่ก่อนเริ่ม แนวแผลบอกแค่ทางเข้า ไม่ได้รับรองว่าข้างในจะมีรูเดียว”
“ผมก็ยังไม่ได้หยุดนี่ครับ”
“ดี งั้นพิสูจน์ให้ครบ”
นัชชาหันไปทางพยาบาลส่งเครื่องมือ “ถ้ามีแผลแทงหนึ่งแผล ต้องหาอะไรให้ครบ”
พยาบาลสาวตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด “ต้องไล่ตรวจลำไส้ตลอดทั้งเส้นค่ะ รูทะลุด้านชิดเยื่อแขวนอาจซ่อนอยู่”
“ชื่ออะไรคะ”
“กานต์ค่ะ เพิ่งย้ายมาจากโรงพยาบาลศูนย์ขามนคร”
“อายุเท่าไหร่”
“สามสิบสามค่ะ”
“ดีมากกานต์ เตรียม bowel clamp กับชุดตัดต่อไว้ให้พี่”
นัชชาหันกลับมาหารวิศ “นายล่ะ เรียนหมอมากี่ปีแล้ว”
“ถ้านับตั้งแต่เข้าแพทย์ก็สิบเอ็ดปีครับ แล้วผมก็ยังไล่ต่ออยู่นี่ไง”
“ดี อย่างน้อยยังรู้ว่าต้องทำอะไร พลิกไส้ต่อ”
รวิศทำตาม ก่อนพบรอยทะลุอีกด้านซึ่งซ่อนอยู่ชิดเยื่อแขวนลำไส้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นสิ่งที่เกือบถูกแนวมีดด้านนอกหลอกตา
“มีอีกรูจริงด้วยครับ”
“จำไว้ รอยแผลด้านนอกใช้กำหนดจุดเริ่ม ไม่ได้ใช้ประกาศว่าข้างในเจ็บกี่รู ถ้านายหยุดแค่รูแรก คนไข้รอดจากมีด แต่กลับมาตายเพราะหมอตรวจไม่ครบ”
รวิศเม้มปาก ก้มหน้าทำงานต่อโดยไม่บ่นอีก
หลังควบคุมจุดเลือดออกและให้เลือดจนสัญญาณชีพตอบสนองดี นัชชาตรวจแล้วว่าลำไส้ส่วนที่เหลือยังมีเลือดมาเลี้ยงเพียงพอ จึงตัดส่วนที่เสียหายออกและต่อลำไส้กลับ ก่อนตรวจแนวต่อและไล่สำรวจช่องท้องซ้ำ
“ความดันขึ้นมาแล้วครับ ตอนนี้ประคองได้” วิสัญญีแพทย์แจ้งจากหัวเตียง
บรรยากาศรอบโต๊ะผ่าตัดคลายลง กานต์ส่งคีมจับเข็มให้รวิศเตรียมเก็บงาน ส่วนคนที่เงียบมานานก็กลับมามีคำถามค้างคาอีกครั้ง
“อาจารย์ครับ”
“อืม”
“อาจารย์ท้องจริงเหรอครับ”
กานต์ส่งเครื่องมือผิดชิ้นเป็นครั้งแรก วิสัญญีแพทย์โผล่หน้าพ้นฉากกั้นมามอง ส่วนพยาบาลหมุนเวียนที่กำลังนับผ้าก๊อซหลุดนับเลขเดิมซ้ำอีกรอบ
****
ใครขำ คอมเมนต์บอกหน่อยค่ะ ทางนี้หัวเราะหลายรอบมาก
เรื่องมันเครียด ก็มีหมอดากนี่แหละค่ะมาเบรกความดราม่า บอกเลยว่าอาจารย์กับลูกศิษย์เคมีแรงมาก