ทำไมถึงหย่ากันล่ะ
ทำไมถึงหย่ากันล่ะ
ลุงแสวงกำลังนั่งดูข่าวจากโทรศัพท์เครื่องเล็กอยู่หลังบานกระจก พอเห็นนัชชาเดินนำมา ตามด้วยณิชคุณซึ่งถือของพะรุงพะรัง แกก็รีบเปิดประตูออกมารับ
“เป็นหยังหน้าบูดปานคนอดข้าวมาแต่ไสแท้หมอ (ทำไมหน้าบูดเหมือนคนอดข้าวมาจากไหนล่ะหมอ)”
“ฮอร์โมนคนท้องครับลุง” ณิชคุณตอบแทน
นัชชาหันกลับมามองช้า ๆ “พี่อยากกลับไปกินคนเดียวที่บ้านไหม”
“เห็นบ่ (เห็นไหม)” ณิชคุณหันไปฟ้อง “พูดนิดเดียวก็จะไล่ผมแล้วครับลุง”
ลุงแสวงหัวเราะจนไหล่ไหว “โอ๊ยหมอ บ่แม่นทุกอย่างสิไปโทษฮอร์โมนเพิ่นเด้อ ยามเมียเคียด อย่าไปซูนคีงเพิ่นหลาย เดี๋ยวสิถืกป้อยจนหูหลูบ (ไม่ใช่ทุกอย่างจะไปโทษฮอร์โมนเขานะหมอ ตอนเมียโกรธ อย่าไปแตะเขาบ่อย เดี๋ยวจะโดนด่าจนหูหลูบ)”
ณิชคุณนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมาถามอดีตภรรยา “ลุงพูดว่าอะไรนะครับ ภาษามันลึกเกิน ผมตามไม่ทัน”
“ลุงบอกให้พี่หุบปาก”
“จริงเหรอครับลุง”
“ใกล้เคียงอยู่” ลุงแสวงยิ้มกว้าง “เอ้า เข้ามา ๆ อาหารหอมจนลุงหิวแล้ว”
โต๊ะไม้ตัวเล็กถูกยกออกมาวางข้างป้อม ณิชคุณเปิดกล่องอาหารเรียงทีละอย่าง ส่วนนัชชาจัดจานกับช้อนที่นำมาจากบ้าน ลุงแสวงมองคนทั้งคู่สลับกัน ก่อนยิ้มกว้าง
“มื้อนี้พาผัวเก่ามาเปิดโตเป็นทางการติหมอ (วันนี้พาผัวเก่ามาเปิดตัวเป็นทางการเหรอหมอ)”
“กำลังสมัครเป็นผัวใหม่อยู่ครับลุง”
“ยังไม่ผ่านทดลองงานค่ะ”
“ใบสมัครอยู่ไสล่ะ ลุงสิช่วยเซ็นรับรองให้”
“ลุงอย่าไปช่วยค่ะ คนนี้ประวัติการทำงานไม่ดี”
ณิชคุณยื่นกระติบข้าวเหนียวให้ลุง “ช่วงนี้กำลังปรับปรุงตัวครับ”
“ปรับปรุงหรือเข้ามายึดบ้านคะ”
“พี่นอนพื้นมาตั้งหลายคืน ยังเรียกยึดบ้านอีกเหรอ”
ลุงแสวงชะงักมือที่กำลังหยิบไก่ “นอนพื้นบ้านเดียวกันแล้ว ยังเอิ้นว่าผัวเก่าอยู่ติ”
“ลุงกินไก่ไปเถอะค่ะ”
“เออ ๆ บ่ถามแล้ว เดี๋ยวหมอเขิน”
“ไม่ได้เขินค่ะ รำคาญ”
“ครับ แค่ฮอร์โมน”
ศอกของนัชชาขยับเพียงนิด ณิชคุณก็รีบเลื่อนเก้าอี้หนี
ลุงแสวงตบเข่าชอบใจ “หมอณิชนี่หัวไวอยู่เด้ ฮู้จักหลบไว้ก่อน แบบนี้เป็นตารอดอยู่ (หมอณิชนี่หัวไวนะ รู้จักหลบไว้ก่อน แบบนี้น่าจะอยู่รอด)”
“ผมเป็นหมอครับลุง ต้องประเมินความเสี่ยงให้เร็ว”
“ประเมินเก่งแล้ว เป็นหยังคือหย่ากันล่ะ (ทำไมถึงหย่ากันล่ะ)”
ณิชคุณอึ้งกับคำถาม ส่วนนัชชาหลุดหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ลงจากรถ
“โดนแล้วไหมล่ะ”
“ลุงถามตรงเกินไปนะครับ”
“อ้าว ลุงเฒ่าแล้ว บ่มีเวลาอ้อมหลาย” แกฉีกข้าวเหนียวปั้นเล็ก ๆ จิ้มแจ่ว “คนในโรงพยาบาลเว้ากันจนมาฮอดป้อมยามแล้ว ว่าสองหมอหย่ากัน แต่ย่างกอดกันปานตังเม (แต่เดินกอดกันเป็นตังเม)”
นัชชาหยุดเคี้ยว “ใครมาเล่าให้ลุงฟัง”
“บ่บอก ข่าววิ่งมาฮอดเอง (ไม่บอก ข่าววิ่งมาถึงเอง)”
“เร็วกว่าผลตรวจชิ้นเนื้ออีกนะคะ”
“เร็วกว่าอยู่ รถกอล์ฟยังแล่นบ่ทันข่าวพวกพยาบาลเลย”
ณิชคุณพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “อันนี้จริงครับ”
“พี่อย่าผสมโรง”
“พี่เคยถูกลือว่าเห็นจิ๋มเมียเป็นไหปลาร้ามาแล้ว เรื่องแค่นี้เบามาก”
ลุงแสวงสำลักข้าวเหนียวจนต้องยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม นัชชาหัวเราะออกมาเต็มเสียง ขณะที่ณิชคุณยังคงตักลาบใส่จานเหมือนพูดเรื่องสภาพอากาศ
“หมอเว้าเรื่องหยังออกมาหน้าตาเฉยแท้ (หมอพูดเรื่องอะไรออกมาหน้าตาเฉยมาก)”
“เรื่องจริงบางส่วนครับลุง”
“พี่หยุดอธิบายเลยนะ!”
“ครับ”
*****
ผัวก็ชอบแหย่ เมียก็โกรธไว
ผัวเมียละเหี่ยใจของแท้เด้อ
ขอบคุณทุกรีวิวนะคะ อ่านแล้วใจฟูมาก ใครอ่านจบแล้ว อย่าลืมรีวิวให้ลินท์ด้วยน้าาา
