เมียท้องนี่ อย่าไปเอาชนะเพิ่นหลายเด้อ
เมียท้องนี่ อย่าไปเอาชนะเพิ่นหลายเด้อ
เสียงหัวเราะดังอยู่ข้างป้อมยามอีกพักใหญ่ บทสนทนาบนโต๊ะไหลจากเรื่องหนึ่งไปอีกเรื่อง นัชชาเล่าเรื่องพี่โอเล่เอาเงินค่าอาหารแมวห้าร้อยบาทไปซื้ออาหารเม็ดถุงใหญ่ จนตัวเองเหลือเงินกินก๋วยเตี๋ยว ส่วนลุงแสวงเล่าเรื่องไรเดอร์ส่งอาหารที่ขี่รถวนในหมู่บ้านอยู่สามรอบ ก่อนกลับมาถามแกว่าบ้านหลังคาสีเทาอยู่ทางไหน ทั้งที่บ้านทุกหลังในโครงการใช้หลังคาสีเดียวกันหมด
อารมณ์ขุ่นมัวของนัชชาค่อย ๆ หายไปโดยไม่รู้ตัว
“ว่าแต่หมอณิช” ลุงแสวงพูดขึ้นหลังอาหารพร่องไปเกินครึ่ง “เมียท้องนี่ อย่าไปเอาชนะเพิ่นหลายเด้อ”
“ผมไม่ได้อยากเอาชนะครับลุง”
นัชชาแค่นเสียงหึ “แล้วบนรถใครเถียงฉันไม่หยุด”
“พี่แค่อยากรู้เหตุผล”
“นั่นล่ะ” ลุงแสวงชี้ข้าวเหนียวในมือไปทางเขา “บางเทื่อเหตุผลมันตามมาทีหลังได้ เมียกำลังเคียด กะให้เพิ่นเคียดไปก่อน ฟังให้จบแล้วค่อยเว้า (บางครั้งเหตุผลมันตามมาทีหลังได้ เมียกำลังโกรธ ก็ให้เขาโกรธไปก่อน ฟังให้จบแล้วค่อยพูด)”
“ลุงเคยทำได้เหรอคะ”
“บ่เคยดอก เลยหย่ากันหลายรอบ”
นัชชากับณิชคุณชะงักพร้อมกัน
ลุงแสวงเฉลยหน้าตาเฉย “หย่ากันในใจน่ะ ป้าเพิ่นไล่ลุงออกจากบ้านทุกเดือน แต่ลุงบ่ไป”
“ทำไมไม่ไปครับ”
“บ่มีหม่องไป (ไม่มีที่ไป)”
คำตอบหน้าตายทำให้นัชชาหัวเราะจนต้องวางช้อน
“ตอนเมียลุงท้องลูก เพิ่นอยากกินข้าวจี่ตอนสี่ทุ่ม ลุงบอกมื้ออื่นค่อยกินได้บ่ เพิ่นนั่งไห้หาว่าลุงบ่ฮัก ลุงเลยต้องออกไปก่อเตาถ่าน ปิ้งข้าวจี่ให้เมียกินอยู่หน้าบ้าน”
ณิชคุณถาม “แล้วป้าแกหายโกรธไหมครับ”
“บ่หาย เพิ่นว่าลุงใส่ไข่น้อยไป”
คราวนี้ทั้งสามคนพากันขำ
ลุงแสวงหันไปทางณิชคุณ “จำไว้เด้อหมอ เมียท้องอยากได้หยัง เฮ็ดให้ก่อน เหตุผลค่อยเว้ามื้ออื่น (จำไว้นะหมอ เมียท้องอยากได้อะไร ทำให้ก่อน เหตุผลค่อยพูดวันอื่น)”
นัชชาพยักหน้า “ได้ยินแล้วนะ”
“แต่วันนี้เธอไม่ได้อยากได้อะไร เธอแค่อยากชวนพี่ทะเลาะ”
“อ้าวหมอ เพิ่งสอนไปหยก ๆ” ลุงแสวงตบโต๊ะเบา ๆ “กะให้เพิ่นชนะโลด สิได้กินข้าวต่อ บ่แม่นเริ่มใหม่อีกแล้ว (ก็ให้ชนะไป จะได้กินข้าวต่อ ไม่ใช่เริ่มใหม่อีกแล้ว)”
นัชชาพยักหน้าว่าลุงสอนดี ขณะที่ณิชคุณยอมตักปลานึ่งใส่จานให้เธอโดยไม่เถียงต่อ
กว่าทั้งสามคนจะเก็บโต๊ะเสร็จ เวลาก็ล่วงเกือบสองทุ่ม ณิชคุณรวบกล่องกับจานใส่ตะกร้า ส่วนนัชชากำชับลุงแสวงว่าของที่เหลือเก็บไว้กินพรุ่งนี้ได้ แต่ต้องนำเข้าตู้เย็นในห้องพักยามให้เรียบร้อย
“ฮู้แล้วหมอ ลุงยังบ่เฒ่าปานนั้น (รู้แล้วหมอ ลุงไม่ได้แก่ขนาดนั้น)”
“คราวก่อนลุงทิ้งต้มไก่ไว้ทั้งคืน”
“มื้อนั้นลุงลืม (วันนั้นลุงลืม)”
“เพราะลุงลืมนี่แหละค่ะ นัชถึงต้องบอก”
“ครับ ๆ คุณหมอ”
นัชชาส่ายหน้า แต่ยังมีรอยยิ้มติดอยู่ตอนเดินกลับบ้าน
ณิชคุณถือตะกร้าเดินอยู่ข้างกัน ถนนภายในหมู่บ้านเงียบลงแล้ว มีเพียงแสงไฟจากเสาเป็นระยะตลอดทางสองร้อยเมตร ความเงียบระหว่างคนทั้งคู่ครั้งนี้ไม่ได้อึดอัดเหมือนตอนขามา
“วันนี้มีอะไรค้างอยู่ในใจอีกไหม”
นัชชาหันมองคนข้างตัว “หมอคิณสั่งการบ้านให้พี่ถามทุกวันหรือไง”
“เปล่า พี่อยากถามเอง”
เธอกลับไปมองถนนตรงหน้าอีกครั้ง
“พี่เคยรู้สึกไหมว่าเราไม่ได้จำหน้าคนคนหนึ่งได้ แต่กลับจำบางอย่างบนตัวเขาได้”
ณิชคุณหันมามอง “หมายถึงใคร”
“คนไข้ที่เราเจอในห้องพ่อพี่วันนั้น”
“คุณวิภา?”
“อือ ตอนเจอกันในห้องท่านประธาน ฉันถามเขาแล้วว่าเราเคยเจอกันไหม เขาบอกว่าไม่เคย”
“แต่เธอไม่เชื่อ?”
นัชชาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือแตะหางคิ้วของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
“ฉันไม่ได้คุ้นหน้าเขาหรอก”
“แล้วคุ้นอะไร”
“รอยแผลตรงคิ้ว... ฉันรู้สึกเหมือนเคยเอามือแตะมัน”
****
ลุงแหวงนี่ MVP มาก สอนดี ฮ่าๆๆ
มาค่ะ ซื้อเถอะ คุ้มมากเด้อ
