ฉันบอกให้วาง!

นัชชาพบคนไข้เมื่อวิภาถูกย้ายขึ้นโต๊ะผ่าตัดแล้ว ทีมพยาบาลกำลังติดอุปกรณ์เฝ้าระวังสัญญาณชีพ ส่วนวิสัญญีแพทย์ยืนเตรียมยาอยู่เหนือศีรษะ

“หมอจะผ่าตามแผนที่คุยไว้นะคะ ผ่าเปิดหน้าท้อง ตัดลำไส้ส่วนที่มีก้อนกับต่อมน้ำเหลืองออก แล้วต่อลำไส้กลับ”

วิภามองใบหน้าที่โผล่พ้นหมวกกับหน้ากากอยู่ครู่หนึ่ง “ฝากชีวิตด้วยนะคะคุณหมอ”

นัชชาพยักหน้ารับ ก่อนถอยออกมาให้ทีมวิสัญญีเริ่มทำงาน

ขณะที่ยาสลบค่อย ๆ ดึงสติให้เลือนหาย ความทรงจำในเช้าวันนั้นกลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง...

เด็กหญิงวัยห้าขวบกอดเอวเธอไว้แน่น ใบหน้าเล็กซุกสะอื้นอยู่กับหน้าท้อง น้ำตาไหลจนเสื้อเปียกเป็นวง

‘แม่อย่าไปได้ไหม นัชจะไม่ดื้อแล้ว’

วิภานั่งยองลง พยายามแกะแขนลูกออกทีละข้าง ทั้งที่มือของตัวเองก็สั่นไม่ต่างกัน

‘แม่ต้องไปทำงานหาเงินไงลูก นัชอยากเรียนหมอไม่ใช่เหรอ แม่จะเก็บเงินไว้ให้นัชเรียนหมอไง’

เด็กหญิงส่ายหน้าจนผมกระจาย โผกลับเข้ากอดคอแม่อีกครั้ง

‘นัชไม่เรียนหมอก็ได้ แม่อย่าไปนะ’

เสียงอ้อนวอนนั้นค่อย ๆ ห่างออกไป... พร้อมกับสติของวิภาที่ดับลง

หลังวิสัญญีแพทย์จัดการทางเดินหายใจเรียบร้อย และทีมยืนยันความปลอดภัยครบถ้วน นัชชาจึงลงมีดเปิดหน้าท้องตามแนวกึ่งกลาง

ช่วงแรกผ่านไปโดยไม่มีปัญหา คณินทำหน้าที่ผู้ช่วยได้คล่อง การจับเครื่องมือแสดงให้เห็นว่ามีประสบการณ์จริง ไม่ใช่เก่งแต่ตำรา แต่ทุกครั้งที่นัชชาออกคำสั่ง เขามักมีความเห็นแทรกขึ้นมาเสมอ

“ดึงขึ้นอีกนิดค่ะ แต่อย่าบิดขั้วลำไส้”

“ถ้าดึงมาทางผมจะเห็นแนวเส้นเลือดชัดกว่านะครับ”

“แต่เนื้อเยื่อด้านหลังจะถูกรั้งตาม ดึงขึ้นตรง ๆ ค่ะหมอ”

คณินยอมทำตาม แม้แววตาจะแสดงชัดว่าไม่เห็นด้วย

หลังสำรวจแล้วไม่พบว่าก้อนยึดท่อไตโดยตรง นัชชาจึงเลาะลำไส้มาถึงแนวด้านซ้ายซึ่งมีพังผืดหนากว่าบริเวณอื่น

“ท่อไตอยู่ตรงไหนคะหมอ”

คณินชี้ด้วยปลายเครื่องมือ “อยู่ด้านหลังแนวนี้ครับ”

“ที่หมอชี้คือเส้นเลือดค่ะ”

“ผมหมายถึงท่อไตอยู่ลึกลงไปอีกชั้น ผมเห็นแนวแล้วครับ”

นัชชาไม่เถียง เธอค่อย ๆ แยกเนื้อเยื่อจนเห็นโครงสร้างที่ต้องการ “อย่าเพิ่มแรงดึงนะคะ ตำแหน่งมันจะเปลี่ยน”

“ครับ”

แต่เมื่อพังผืดบดบังพื้นที่ คณินกลับเปลี่ยนมุมมือและดึงเยื่อแขวนลำไส้เข้าหาตัวโดยไม่บอก โครงสร้างด้านหลังจึงเคลื่อนรั้งตามแรงขึ้นมาเล็กน้อย

เขายกเครื่องมือจี้ไฟฟ้าขึ้นเตรียมตัดแบ่งแถบเนื้อเยื่อที่ขวางอยู่

“หยุดมือ”

คณินยอมถอนปลายจี้ออกจากช่องท้อง แต่ยังไม่วางเครื่องมือ

“ตัดได้ครับอาจารย์ ท่อไตอยู่ด้านหลัง”

“วางเครื่องมือก่อนค่ะหมอ”

“แถบนี้เป็นแค่พังผืด ถ้าตัดออกจะเปิดพื้นที่ได้ง่ายกว่า”

“ฉันบอกให้วาง!”

คณินยังไม่ขยับ “ผมควบคุมความลึกได้ครับ ไม่โดนท่อไตแน่นอน”

นัชชาหยุดมือ เงยหน้าขึ้นจ้องตาผู้ช่วยตรง ๆ “หมอจะเถียงฉัน หรือจะผ่าคนไข้ เลือกเอาสักอย่างค่ะ”

“ผมเสนอความเห็นทางวิชาการครับ”

“เสนอแล้ว ฉันฟังแล้ว ตอนนี้วางเครื่องมือ”

“แต่ถ้าหยุดทุกครั้งทั้งที่ระนาบชัด เคสจะนานโดยไม่จำเป็นครับ”

“ระนาบชัดสำหรับหมอ ไม่ได้แปลว่ามันปลอดภัยสำหรับคนไข้”

“ผมทำเคสแบบนี้มาแล้วครับอาจารย์”

“แล้วเคสก่อนหน้า มีพังผืดดึงท่อไตให้ขยับตามขึ้นมาแบบนี้ไหม”

คณินเงียบไปชั่วขณะ “ตำแหน่งมันยังไม่เข้ามาใกล้ขนาดนั้นครับ”

“หมอรู้ได้ยังไง ในเมื่อหมอยังถือเครื่องมืออยู่ แทนที่จะปล่อยแรงดึงตามที่ฉันสั่ง!” น้ำเสียงของนัชชาเย็นเฉียบ “วางเครื่องมือ!”

****

งานเข้าแม่อีกแล้วจ้า เข้าแน่ๆ
ยังไงต่อ อ่านได้ที่ meb เลยน้าาา โปรยังมี รีบสอยเด้อ

และมาแล้ว! ซีรีย์ในจักรวาลเดียวกัน
“กลับมาเป็นเมียหมอ”
ส่วน คุณหมอดาก…ที่รัก (อดใจแปร๊บบบบบบ)
ฝากติดตามด้วยนะคะ

อีบุ๊ค หลังหย่า ภรรยาหมอท้อง
 https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA0NDYxMCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQ2OTQ1OCI7fQ