อาจารย์กำลังใช้อารมณ์กับผมนะครับ

คณินวางเครื่องมือลงบนถาดแรงกว่าปกติ “อาจารย์ไม่จำเป็นต้องพูดเหมือนผมไม่มีความรู้นะครับ”

“ถ้าความรู้มีแล้วอวดเก่งไม่ยอมใช้ให้ถูกจังหวะ ก็ไม่ได้ต่างจากไม่มีค่ะ”

“ผมแค่มั่นใจว่าทำได้”

“ความมั่นใจของหมอ ใช้แทนกายวิภาคคนไข้ไม่ได้”

“อาจารย์กำลังใช้อารมณ์กับผมนะครับ”

“ใช่ ฉันโมโหคนที่ได้ยินคำว่าหยุดถึงสามครั้งกว่าจะยอมเอาเครื่องมือออกจากช่องท้องคนไข้!”

แนวกรามของคณินเกร็งขึ้น มือข้างที่วางอยู่เหนือผ้าคลุมเริ่มสั่น

นัชชาเหลือบเห็นมือเขาสั่น “มือสั่นก็เอาออกไปไกล ๆ”

“ผมไม่ได้กลัวครับ ผมโกรธ”

“ข้างในฉันก็สั่นเพราะฮอร์โมนคนท้องเหมือนกัน แต่อย่าพยายามทำให้มือฉันสั่นตามนายจนผ่าคนไข้ต่อไม่ได้!”

คำว่า ‘นาย’ ทำให้ดวงตาของคณินแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม

“คนไข้ไม่ใช่สนามให้นายพิสูจน์ว่าตัวเองเก่ง ถ้าอยากชนะก็กลับไปเถียงกับกระจก ไม่มีใครเอาท่อไตคนไข้มาเดิมพันกับอีโก้นายด้วย”

ทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องเฝ้าระวังสัญญาณชีพ

นัชชาหันไปทางกานต์ “ขอกรรไกรเลาะค่ะ”

เธอลดแรงดึงของเนื้อเยื่อลงด้วยตัวเอง แล้วค่อย ๆ แยกพังผืดทีละชั้น ไม่นานโครงสร้างสีซีดซึ่งบีบตัวเป็นระยะก็ปรากฏอยู่ใต้แถบเนื้อเยื่อ ตรงกับแนวที่คณินเกือบใช้จี้ไฟฟ้าตัด

“ดูให้เต็มตา” นัชชาสั่ง “พอนายเพิ่มแรงดึง ท่อไตมันก็ขยับตามขึ้นมา ถ้าความร้อนลงตรงนี้ คนที่รับผลกรรมไม่ใช่นาย แต่เป็นคนไข้”

คณินมองภาพตรงหน้า “แต่ยังไม่ได้เกิดการบาดเจ็บนี่ครับ”

นัชชาแค่นหัวเราะ “หมอที่ต้องรอให้คนไข้เจ็บตัวก่อนถึงจะยอมหยุด ไม่ควรมีสิทธิ์แตะคนไข้ฉัน”

“อาจารย์พูดเกินไปแล้วนะครับ”

“เกินตรงไหน นายไม่ฟังคำสั่ง ฉันต้องหยุดผ่าเพื่อเถียงกับนาย แล้วจนถึงตอนนี้นายยังไม่ยอมรับว่าตัวเองประเมินผิดสักคำ”

“ผมยอมรับว่าตำแหน่งมันเปลี่ยนครับ แต่ไม่ได้แปลว่าวิธีของผมจะทำให้ท่อไตขาด”

“ท่อไตไม่ต้องขาดคาโต๊ะถึงเรียกว่าบาดเจ็บ ความร้อนทำให้เนื้อตายและตีบตามหลังได้ ฉันไม่ผ่าบนคำว่า ‘อาจจะไม่เป็นอะไร’ ถ้าอยากเล่นพนัน ไปเล่นที่อื่น”

นัชชาชี้ตำแหน่งมือให้ใหม่

“กลับมาจับเครื่องมือ ดึงตามที่ฉันบอก และห้ามขยับเกินคำสั่งฉันอีก”

คณินกลับเข้าตำแหน่งโดยไม่ตอบรับ

“ได้ยินไหม”

“ได้ยินครับ”

“งั้นทำ”

หลังจากนั้นเขาไม่เสนอความเห็นใดอีก การผ่าตัดดำเนินต่อท่ามกลางคำสั่งสั้นกระชับ นัชชาตัดลำไส้ส่วนที่มีก้อนพร้อมต่อมน้ำเหลืองออก ก่อนต่อลำไส้กลับ เมื่อทดสอบรอยต่อแล้วไม่พบการรั่วซึม เธอจึงสั่งเตรียมปิดหน้าท้อง

จู่ ๆ คณินก็ขยับถอยออกจากโต๊ะ

“ผมขอตัวครับ”

นัชชาหันมอง “เรายังไม่ปิดหน้าท้อง”

“ขั้นตอนสำคัญเสร็จแล้วครับ อาจารย์ทำต่อเองได้”

“หมอเป็นผู้ช่วยหนึ่ง หน้าที่หมอยังไม่จบ”

“ในเมื่ออาจารย์คิดว่าผมไม่มีสิทธิ์แตะคนไข้ ผมคงไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อครับ”

“ฉันด่านายเพราะฝืนคำสั่ง ไม่ได้อนุญาตให้หนีหน้าที่”

คณินถอดเสื้อคลุมออก “ผมอยู่ต่อก็คงทำให้อาจารย์ไม่สบายใจ เชิญจัดการตามที่เห็นว่าเหมาะสมเลยครับ”

“หมอคณินคะ ถ้าจะออก ต้องแจ้งอาจารย์นัชและส่งหน้าที่ให้คนอื่นก่อนค่ะ” กานต์เตือน

เขาไม่ตอบ ดึงถุงมือทิ้งแล้วเดินออกจากห้องไป นัชชามองบานประตูที่ปิดลง ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก

“ปล่อยมันไปค่ะ”

เมื่อทีมพยาบาลยืนยันว่าผ้า เข็ม และเครื่องมือครบถ้วน นัชชาจึงปิดหน้าท้องต่อจนเสร็จ

การผ่าตัดจบลงอย่างปลอดภัย... แต่เรื่องผู้ช่วยหนึ่งจอมยะโส ยังไม่จบแค่นี้แน่

หลังสั่งการดูแลคนไข้และแจ้งลลินสั้น ๆ นัชชากลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า นั่งพักดื่มน้ำอยู่ครู่หนึ่งจึงเริ่มรู้สึกหิว

กานต์นำแล็ปท็อปมาวางตรงหน้า “ทานอะไรก่อนไหมคะอาจารย์”

“ขอเขียนรายงานก่อนกานต์ เดี๋ยวรายละเอียดตกหล่น ส่งเวลาเข้าออกห้องผ่ากับรายชื่อทีมมาให้พี่ด้วย”

“ค่ะ หมอคณินทิ้งเคสไปก่อนเริ่มปิดหน้าท้อง กานต์จดเวลาไว้แล้ว”

นัชชาเปิดหน้าต่างรายงานอุบัติการณ์ (Incident Report) เสียงท้องร้องดังประท้วงขึ้นมา เธอลูบหน้าท้องตัวเองเบา ๆ “แม่ขอเขียนด่ามันให้เสร็จก่อนค่อยกินนะลูก แป๊บเดียว เป็นลูกหมอต้องอดทนนะ”

****

เอ้าอีหมอคณิณ กล้าทำกับคนท้องได้นะ
ดีนะที่แม่ไม่เอามีดผ่าไปจ้วงเขา
อะไรยังไงกันนะ ติดตามต่อที่ MEB เลยนะค้าาา
รีบสอยก่อนหมดโปรเด้อ
ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ จักรวาลเดียวกันกับเรื่องนี้

อีบุ๊ค หลังหย่า ภรรยาหมอท้อง
 https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA0NDYxMCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQ2OTQ1OCI7fQ