เตียงเดียวกัน
เตียงเดียวกัน
หลังขับมานานกว่าชั่วโมง รถชะลอแล้วหยุดตรงสัญญาณไฟแดง ณิชคุณยกมือปิดปากหาว ก่อนหมุนไหล่คลายความเมื่อยล้า
“นัช พี่ง่วง”
“ง่วงจริงก็จอด เดี๋ยวฉันขับ”
“ยังขับไหว แค่ช่วยปลุกหน่อย”
หญิงสาวหันมอง “ทำอะไร”
“เหมือนเมื่อก่อนไง”
นัชชาจ้องหน้าเขาแป๊บเดียว ก่อนฟาดฝ่ามือลงบนต้นขาหนาดังเพียะ!
“ทะลึ่ง! ขับรถอยู่นะ!”
“ก็ไฟแดงอยู่”
“อีกเดี๋ยวก็เขียวแล้ว”
“ตั้งเก้าสิบวินาที”
ตัวเลขบนสัญญาณไฟกำลังลดลงช้า ๆ ณิชคุณหาวซ้ำ คราวนี้จงใจลากเสียงยาวจนคนข้างตัวหรี่ตามองอย่างรู้ทัน
นัชชามองอยู่ครู่หนึ่งจึงยอมวางมือลงบนต้นขาเขา ลูบวนผ่านเนื้อผ้าช้า ๆ อย่างรู้จุดหมาย
กล้ามเนื้อใต้ฝ่ามือเกร็งขึ้นรับสัมผัส
“สูงขึ้นอีกนิดได้ไหม”
“เรื่องมาก”
ปลายนิ้วของเธอลากไต่ระดับขึ้นไปตามแนวตะเข็บกางเกงเหมือนจะตามใจ ณิชคุณเหลือบมองมือบางข้างนั้น ลมหายใจเริ่มสะดุด แต่ก่อนจะไปถึง ‘จุด’ ที่เขาต้องการ มือนั้นกลับเลื่อนต่ำลงมาวนกวนประสาทอยู่เหนือหัวเข่าตามเดิม
“นัช”
“อะไร”
“เมื่อก่อนทำมากกว่านี้นี่”
“เมื่อก่อนพี่เป็นผัวเต็มระบบ แต่งงานจดทะเบียนถูกต้อง... ตอนนี้อยู่ในช่วงทดลองงาน ได้แค่แพ็กเกจพื้นฐานค่ะ”
“ลูบขาแค่นี้เนี่ยนะแพ็กเกจพื้นฐาน?”
“หรือจะไม่เอา”
“เอาครับ... แต่พี่ขอเพิ่มเงินอัปเกรดบริการไม่ได้เหรอ”
“ถ้ายังไม่ยอมตาสว่าง ฉันจะหยิกแล้วนะ”
“ตรงไหน”
“ขา!”
“ว้า... นึกว่าตรงอื่น”
นัชชาออกแรงบีบต้นขาเขาเต็มแรงจนเจ้าตัวสะดุ้งเฮือก “อยากได้แบบนี้ใช่ไหมฮะ!”
“โอเค ๆ ตาสว่างแล้วครับ สว่างวาบเลยเนี่ย!”
ไฟสัญญาณเปลี่ยนเป็นสีเขียวพอดี เธอชักมือกลับมาวางบนตัก ส่วนณิชคุณออกรถตามคันหน้า สีหน้าแจ่มใสผิดกับคนที่เพิ่งบอกว่าง่วงเมื่อครู่ลิบลับ
“นี่พี่แกล้งง่วงหรือเปล่าเนี่ย”
“ง่วงจริง แต่ตอนนี้ตาสว่างแล้ว”
“แล้วทำไมหน้าระรื่นเป็นปลาได้น้ำแบบนั้นล่ะ”
“เมียลูบขาให้ ใครจะกล้าหน้าบึ้ง”
“อดีตเมีย” นัชชาแก้
“ขนาดแพ็กเกจพื้นฐานยังฟินขนาดนี้... ถ้ากลับมาเป็นเมียเต็มระบบ คงคุ้มค่าแพ็กเกจน่าดู”
“ขับรถไปเลย ก่อนฉันจะลดเหลือแค่แพ็กเกจตบอย่างเดียว”
ณิชคุณยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว แต่ยอมเงียบปากทำหน้าที่สารถีตามคำสั่ง
ทั้งคู่มาถึงรีสอร์ตตอนเกือบห้าโมงครึ่ง พนักงานหญิงตรวจชื่อในระบบ ก่อนยิ้มต้อนรับอย่างสุภาพ
“เดิมสิทธิ์ของคุณหมอเริ่มพรุ่งนี้นะคะ แต่คุณโสภาแจ้งไว้แล้ว ถ้าคุณหมอมาถึงก่อนให้เข้าพักได้เลย คืนนี้ไม่มีค่าใช้จ่าย ถือเป็นแขกวีไอพีของรีสอร์ตเลยค่ะ”
นัชชาชะงัก “คุณโสภาโทรมาแจ้งไว้เองเลยเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ แล้วก็สั่งอัปเกรดห้องเป็นวิลล่าวิวภูเขาให้ด้วยค่ะ”
ณิชคุณรับคีย์การ์ดจากพนักงาน “ฝากขอบคุณคุณโสภาด้วยนะครับ”
รถกอล์ฟพาทั้งคู่มาส่งยังวิลล่าหลังสุดท้ายซึ่งเป็นส่วนตัวที่สุด ภายในตกแต่งด้วยไม้สีอุ่นและแสงไฟนวลตา ทุกอย่างดูดีและเหมาะกับการพักผ่อนมาก... ยกเว้นเตียงคิงไซซ์หลังเดียวที่ตั้งเด่นหลาอยู่กลางห้อง
นัชชาหยุดยืนอยู่ปลายเตียง ก่อนหันขวับมามองคนที่กำลังยกกระเป๋าเข้ามา
“ทำไมมีเตียงเดียว”
ณิชคุณวางกระเป๋าลง “เพราะมันเป็นวิลล่าแบบหนึ่งห้องนอนไง”
“ฉันเห็นแล้วว่ามันมีห้องเดียว”
“แล้วถามพี่ทำไม”
“พี่รู้มาก่อนหรือเปล่าฮะ”
“เรามาถึงพร้อมกันนะนัช พี่ไม่ได้มีแผนอะไร”
“แล้วทำไมหน้าพี่มันดูมีความสุขเก็บทรงไม่อยู่ขนาดนั้น”
“พี่แค่ชอบการจัดห้องของที่นี่เฉย ๆ”
“คิดอะไรสิบแปดบวกแล้วใช่ไหม”
“มาเที่ยวต่างจังหวัดกับเมีย... จะให้พี่คิดเรื่องประชุมวิชาการหรือไง”
“อดีตเมียค่ะ!” เธอย้ำรอบที่ร้อยของวัน
“แต่เป็นแม่ของลูกพี่ แล้วเราก็กำลังมาบำบัดคู่กันอยู่ด้วย”
“การบำบัดคู่ไม่ได้แปลว่าต้องขึ้นมานอนเตียงเดียวกันสักหน่อย”
“อ้าว หมอคิณให้เราฝึกสัมผัสกันไม่ใช่เหรอ”
“หมอเขาไม่ได้บอกให้พี่ใช้การแพทย์เป็นข้ออ้างเพื่อขึ้นเตียงฉัน”
ณิชคุณหัวเราะ แต่เมื่อเห็นเธอยังยืนมองเตียงด้วยสีหน้าระแวดระวัง น้ำเสียงของเขาก็จริงจังขึ้น
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พี่จะไม่ทำอะไรที่เธอไม่ยอมเด็ดขาด”
นัชชาเงยหน้าขึ้นสบตา
“แต่เรื่องที่ต้องกลับไปแยกกันนอนคนละบ้าน” เขาหยุดนิดหนึ่ง มองเธอตรง ๆ “พี่ไม่อยากทำแล้วนะนัช”
คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาทตามหลัง
นัชชาหลบสายตา เดินหนีผ่านเขาไปเปิดประตูกระจกออกสู่ระเบียง
“ฉันหิวแล้ว ไปหาอะไรกินก่อนเถอะ”
ณิชคุณไม่ตามเซ้าซี้เอาคำตอบ เขามองแผ่นหลังของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเมนูร้านอาหารของรีสอร์ต
“ครับ กินข้าวก่อนก็ได้... เรื่องบนเตียงค่อยว่ากันคืนนี้”
“พี่ณิช!!”
เสียงหัวเราะของเขาดังไล่หลังออกไปถึงระเบียง
****
อีบุ๊คที่ Meb เหลือแค่ 2 วัน แล้วเด้อ
ใครอยากเก็บที่ meb รีบเลยค่ะ จัดไป คุ้มมาก อ่านเถอะ
กราบอ้อนวอนพี่น้องป้องปายนักอ่านทุกท่าน ฮ่าๆๆ ซื้อค่ะซื้อ
อ่านยาวๆ ไปเลย เหลือเนื้อหาอีกเยอะ
และก็ใกล้จะตัดจบที่เว็บด้วย จัดเลย จัดเลย
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA0NDYxMCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQ2OTQ1OCI7fQ