สัมผัสลูก

มื้อเย็นผ่านไปอย่างเรียบง่าย นัชชากินได้มากกว่าหลายวันที่ผ่านมา อากาศเย็นกับบรรยากาศเงียบสงบช่วยให้ความตึงเครียดค่อย ๆ ลดลง

หลังกลับเข้าวิลล่า ต่างคนต่างแยกกันอาบน้ำ นัชชาออกมาก่อนในเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงนอนขายาว เธอขึ้นไปจัดหมอนฝั่งหนึ่งของเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความรินรดาเพียงไม่กี่คำก่อนปิดหน้าจอ

ณิชคุณเดินเช็ดผมออกจากห้องน้ำ เขามองเตียงหนึ่งครั้ง แล้วหันไปมองโซฟาตัวยาวข้างกระจกซึ่งดูสวย แต่สั้นเกินกว่าความสูงของเขาอย่างชัดเจน

“จะใจร้ายให้พี่ไปนอนขดบนโซฟาจริง ๆ เหรอ”

นัชชาเหลือบมองขายาว ๆ ที่เลยปลายโซฟาแน่นอน ก่อนจะยอมขยับตัวร่นเข้าไปด้านในของเตียง

“ไม่ต้อง ขาพี่ยาวกว่าโซฟา ฉันเมตตาให้เพราะเห็นแก่ที่พี่ขับรถให้หรอกนะ”

คนที่ต้องทนปูฟูกนอนพื้นข้างเตียงอดีตเมียมาร่วมเดือนยิ้มแป้นจนเก็บอาการไม่อยู่

“ขอบคุณครับ”

“แค่นอน ห้ามคิดไกล”

“พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”

“หน้าพี่มันพูดลามปามไปถึงพรุ่งนี้เช้าแล้ว”

ณิชคุณปิดไฟทั้งหมด ภายในห้องจึงเหลือเพียงแสงจาง ๆ จากด้านนอกซึ่งลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่าน เขาขึ้นมาสอดตัวใต้ผ้าห่มนอนอีกฝั่งอย่างว่าง่าย เว้นระยะห่างไว้ช่วงหนึ่ง ไม่ล่วงเกินแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว

ผ่านไปพักใหญ่ ณิชคุณจึงเอ่ยเรียกเบา ๆ

“นัช”

“อะไร”

“พี่กอดได้ไหม”

เธอยังนอนหันหลังให้ “ถามทำไม”

“อยากสัมผัสลูก”

นัชชาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมขยับตัวเปิดพื้นที่ด้านหลังให้โดยไม่หันกลับมา

ณิชคุณเลื่อนเข้าไปใกล้ สอดแขนโอบรอบเอวเธออย่างระมัดระวัง แล้ววางฝ่ามือลงบนหน้าท้องซึ่งเริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย ความอุ่นจากร่างกายเขาแนบชิดอยู่กับแผ่นหลัง ทำให้ภาพคืนเก่า ๆ ซึ่งเคยนอนกอดกันบนเตียงย้อนกลับมาโดยไม่ต้องพยายามเรียกหา

เขาลูบหน้าท้องเธอเบา ๆ ก่อนก้มจูบเรือนผม

“ลูกครับ... พ่อได้อัปเกรดขึ้นมานอนบนเตียงกับแม่แล้วนะ”

“อย่าสอนลูกให้เข้าใจผิด ฉันแค่สงสารขาพี่หรอก”

“ครับ ๆ แม่เขามีเมตตาต่อพ่อมาก”

“แล้วก็อย่ากอดแน่นนัก ฉันอึดอัด”

วงแขนของเขาคลายลงตามคำสั่ง แต่ยังคงโอบเธอไว้ นัชชาไม่ได้ผลักออก กลับปล่อยตัวพิงอกเขามากขึ้น

ความเงียบคราวนี้ต่างจากคืนที่เคยนอนหันหลังให้กัน นัชชาหลับตา ขณะที่ณิชคุณลูบหน้าท้องและก้มจูบเรือนผมเป็นระยะ แต่ฝ่ามือที่วางอยู่บนหน้าท้องเริ่มลูบกว้างขึ้น จากหน้าท้องเลื่อนไปตามเอว แล้วค่อย ๆ ไต่สูง

เพียะ!

นัชชาตีท่อนแขนเขา “นอนสิ!”

มือข้างนั้นชะงักอยู่เหนือเอวอย่างเสียดาย ณิชคุณซุกหน้าลงกับซอกคอเธอ ก่อนพึมพำด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีทิ้งท้าย

“อืม... คืนนี้เอาแค่นี้ก่อนก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่”

****

นับถอยหลัง 1 วัน อีบุ๊คลดราคาที่ Meb นะคะ
รีบไปสอยก่อนหมดเด้อ หรือจะไปเด็กดีก็ไม่ว่ากันจ้า
ซื้อเลย ซื้อเลย คุ้มๆ 
เดี๋ยวจะตัดจบแล้วเด้อ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA0NDYxMCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQ2OTQ1OCI7fQ