มีอะไรรบกวนสมาธิ

หลังอาหารเช้า ทั้งคู่เดินเล่นในสวนด้านหลังรีสอร์ต นัชชาหยุดดูดอกไม้และนั่งพักเป็นระยะ ส่วนณิชคุณรับหน้าที่ถือหมวก กระเป๋า โทรศัพท์กับขวดน้ำเดินตามเหมือนเจ้าหน้าที่อำนวยความสะดวกส่วนตัว

“พี่ไม่ต้องถือให้หมดก็ได้”

“ไม่เป็นไร พี่อยากให้มือเธอว่าง”

“ว่างไว้ทำไม”

“ไว้จับพี่”

นัชชาเหลือบมอง “พี่เป็นราวหรือไง”

“ราวมันกอดเธอตอบไม่ได้”

“ใครบอกว่าฉันอยากให้กอด”

“พี่อยากเอง”

ณิชคุณรวบของทั้งหมดไว้ในมือเดียว ก่อนใช้มือข้างที่ว่างคว้ามือเธอไปกุม

“หน้าด้าน”

“รู้ตั้งแต่ได้พี่เป็นผัวแล้วไม่ใช่เหรอ”

นัชชาถลึงตาใส่แต่ไม่ได้ดึงมือออก ปล่อยให้เขาเดินจูงกลับเข้าวิลล่าตอนแดดเริ่มแรง

อ่างแช่ตัวทรงกลมตั้งอยู่ตรงมุมระเบียงซึ่งมีฉากไม้บังสายตาจากภายนอก ณิชคุณเปิดน้ำใส่อ่างด้วยตัวเอง ลองอุณหภูมิอยู่หลายครั้งจนแน่ใจว่าอุ่นพอดี ไม่ร้อนเกินไป จากนั้นจัดผ้าเช็ดตัว น้ำดื่ม และจานผลไม้ไว้บนโต๊ะเตี้ยด้านข้าง

นัชชาเปิดกระเป๋าหาชุดสำหรับลงแช่น้ำอยู่ครู่ใหญ่ แต่หยิบชิ้นไหนขึ้นมาก็วางกลับลงไปตามเดิม

หน้าท้องที่เริ่มนูน หน้าอกและช่วงเอวซึ่งเปลี่ยนไป ทำให้นัชชาไม่มั่นใจ แม้จะรู้ดีว่าทั้งหมดเป็นเรื่องปกติของคนท้องก็ตาม

ณิชคุณเดินกลับเข้ามาเห็นเธอยืนอยู่หน้ากระจกพอดี

“ยังไม่เปลี่ยนอีกเหรอ น้ำจะเย็นหมดแล้วนะ”

“ฉันหาอยู่ว่าจะใส่อะไร”

เขาก้มมองของในกระเป๋า ก่อนหยิบบราไร้โครงกับกางเกงในขาสั้นทรงบอยชอร์ตออกมายื่นให้

“ชุดนี้”

นัชชารับมาแต่ยังไม่ยอมขยับ “มันเห็นพุง”

“ใส่ไปเถอะ จะอายอะไร พี่เห็นมาหมดแล้ว”

“ตอนนั้นฉันไม่ได้พุงออกแบบนี้”

“ตรงนี้ลูกพี่อยู่ ไม่ได้เรียกพุง”

เธอหันกลับไปมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง มือยกขึ้นแตะหน้าท้อง

“มันเริ่มไม่เหมือนเดิมแล้ว”

ณิชคุณมองเงาสะท้อนของเธอ ก่อนขยับเข้ามายืนด้านหลัง แต่ไม่ได้ยื่นมือแตะต้องส่วนใด เพียงสบตากันผ่านกระจก

“มันสวยนะนัช เธอสวยมาก”

นัชชาก้มมองชุดในมือแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนโดยไม่เถียงต่อ

เมื่อกลับออกมาอีกครั้ง แขนข้างหนึ่งของเธอวางพาดบังหน้าท้องไว้ ณิชคุณมองเพียงชั่วครู่ ก่อนเดินเข้าไปจับมือข้างนั้นออกอย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องปิด”

“พี่อย่ามองเยอะสิ”

“พี่มองเมียตัวเองผิดตรงไหน”

เธอถลึงตาใส่ แต่คราวนี้ไม่ได้เถียงเรื่องสถานะอีก

ณิชคุณยิ้มนิด ๆ แล้วประคองแขนพาเดินออกไปที่ระเบียง เขาจับมือข้างหนึ่ง อีกมือรองเอวไว้ขณะนัชชาก้าวข้ามขอบอ่างลงไปช้า ๆ จนสามารถนั่งได้มั่นคงจึงยอมปล่อย

“ร้อนไปหรือมึนหัวไหม”

“ไม่ค่ะคุณหมอ”

“ถ้ามึนต้องบอก ห้ามลุกเอง”

เขาเลื่อนน้ำดื่มมาไว้ใกล้มือ ก่อนกลับไปนั่งตรงเก้าอี้ข้างอ่าง หยิบหนังสือที่เอามาจากในห้องขึ้นมาเปิด

นัชชาเอนหลังพิงขอบอ่าง ปล่อยให้น้ำอุ่นโอบล้อมร่างกาย ลมจากภูเขาพัดผ่านระเบียงเป็นระยะ อากาศไม่ร้อนและไม่มีเสียงรบกวน นอกจากเสียงพลิกหน้ากระดาษของคนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ

เธอหลับตาพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรู้สึกได้ว่าถูกมองจึงเปิดตาขึ้น ณิชคุณรีบก้มกลับไปหาหนังสือในมือ

“อ่านถึงไหนแล้ว”

“ครึ่งเล่ม”

“ฉันหมายถึงตั้งแต่นั่งตรงนี้ อ่านไปกี่หน้า”

คนถูกจับได้เหลือบมองเลขหน้าหนังสือ “สองหน้า”

“นั่งมาตั้งนาน อ่านได้สองหน้า?”

“มีอะไรรบกวนสมาธิ”

“อะไร”

สายตาของเขากวาดมองจากใบหน้าเธอลงไปยังเรือนร่างใต้น้ำอย่างเปิดเผย ก่อนย้อนกลับขึ้นมาสบตาอีกครั้ง

“เมียสวย”

อดีตเมียวักน้ำสาดใส่เขา “อ่านหนังสือไปเลย!”

อดีตผัวยกหนังสือบังละอองน้ำ แต่ยังหัวเราะไม่หยุด

“เมื่อกี้ยังไม่ยอมให้มอง ตอนนี้สาดน้ำเรียกความสนใจเองเลยนะ”

“ถ้ายังพูดมาก ฉันจะสาดให้หนังสือเปียกทั้งเล่มเลย”

“ครับ ไม่มองแล้วครับ”

เขาก้มอ่านต่อได้ไม่ถึงนาที ก็ยื่นส้อมซึ่งจิ้มแตงโมชิ้นหนึ่งมาตรงปากเธอ

นัชชาอ้าปากรับโดยไม่ต้องบอก ดวงตายังมองวิวภูเขา ขณะที่ณิชคุณนั่งอยู่ตรงเดิม คอยส่งผลไม้กับน้ำให้เป็นระยะ

****
ยังไงๆ มันได้บรรยากาศขนาดนี้ จัดเลยไหมพ่อ ฮ่าๆๆ
ทุกคนคะ อีบุ๊คลดราคาที่ meb หมดราคาโปรตามที่ได้แจ้งแล้วเด้อ
ใดๆ ยังมีโอกาสหาซื้อราคาได้ที่ เด็กดี เด้อ
ลินท์ตั้งใจลงยาวๆ เพื่อให้คนมาทีหลังได้ซื้อในราคานี้
แต่ถ้าหมดช่วงโปร ก็หมดแล้วหมดเลยเด้อ
ซื้อเถอะ ฮ่าๆๆ ใกล้จะตัดจบแล้วเว็บแล้วจ้า
ขอบคุณทุกยอดซื้อ รีวิว ทุกการอ่าน คอมเมนต์ให้กำลังใจ ปลื้มปริ่ม
เขียนเรื่องหมอ แต่ก็ไปหาหมอบ่อย 
ดูแลสุขภาพด้วยค่ะทุกคน
เลิฟฟฟ 

อีบุ๊คที่เด็กดี กดเลย https://dekd.co/w/e/50252