เมียกูเชี่ยวชาญผ่าไส้

เกือบสี่โมงครึ่ง ทั้งคู่ออกจากรีสอร์ตไปยัง ‘บลูลากูน’ แม้แดดจะอ่อนลงแล้ว ณิชคุณก็ยังยื่นหมวกกับขวดน้ำให้ ก่อนเดินตามนัชชาไปตามจุดชมวิว

น้ำในบ่อเหมืองเก่าเป็นสีเขียวมรกตตัดกับแนวหินและภูเขาด้านหลัง ณิชคุณถ่ายรูปให้หลายรูป แต่เจ้าตัวไม่เคยพอใจ

“พี่ถ่ายฉันตัวสั้น”

“ก็เธอสูงเท่านี้”

“มันอยู่ที่มุมกล้อง แล้วฉันสูงตั้ง 168 เซน”

“ก็พี่เป็นหมอสูติ ไม่ใช่ช่างภาพนี่”

“งั้นเอามานี่ ฉันถ่ายเอง”

“เดี๋ยว ยังไม่มีรูปคู่เลย”

เขาหันไปขอให้นักท่องเที่ยวหญิงคนหนึ่งช่วยถ่ายรูปให้ ก่อนเดินกลับมายืนข้างนัชชา ท่อนแขนยาวพาดลงบนไหล่เธอ แล้วดึงเข้ามาชิดตัว

“ยืนดี ๆ สิ”

“ก็ยืนอยู่”

“กอดคอทำไม”

“ถ่ายรูปกับเมีย จะให้ยืนตรงเคารพธงชาติหรือไง”

ณิชคุณจับข้อมือเธอไปวางรอบเอวตัวเอง แล้วหันไปพยักหน้าให้คนถือโทรศัพท์

“พร้อมแล้วครับ”

“พี่นี่มัน...”

“โอเคค่ะ สวยมาก เปลี่ยนท่าได้ค่ะ”

อดีตผัวหันไปหอมขมับอดีตเมียแทนการมองกล้อง

นัชชาหันขวับมาถลึงตา แต่แขนยังคงกอดเอวเขาอยู่ ภาพจึงออกมาเป็นผู้ชายยิ้มกว้างขณะหอมขมับเมีย ส่วนคนถูกหอมทำหน้ามุ่ยเหมือนอยากศอกใส่ท้อง แต่แขนยังโอบเอวเขาอยู่

“รูปน่ารักมากเลยค่ะ” คนถ่ายส่งโทรศัพท์คืนให้

“ขอบคุณครับ”

นัชชาคว้ามาดู “ใครให้พี่หอมตอนถ่ายฮะ หน้าฉันยังไม่ทันตั้งดีเลย”

“สวยออก”

“พี่ยิ้มหน้าบานอยู่คนเดียว ส่วนฉันเหมือนกำลังจะฆ่าพี่”

“เป็นภาพชีวิตคู่ที่สมจริงดี”

ระหว่างนัชชาเดินนำไปดูวิวอีกจุด ณิชคุณเปิดรูปแรกแล้วส่งให้ธีรภัทรโดยไม่ใส่ข้อความ ไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็สั่น

“เออ ค่อยดูเหมือนคนมีเมียขึ้นมาหน่อย แต่เมียมึงเหมือนอยากศอกให้ไส้แตกนะ”

ณิชคุณพิมพ์ตอบ

“ไม่เป็นไร เมียกูเชี่ยวชาญผ่าไส้”

“โอ้โห เต็มปากเต็มคำ แล้วส่งมาให้ดูทำหอกอะไร”

“อยากอวด”

หลังอาหารเย็น ทั้งคู่กลับเข้าวิลล่าและแยกกันอาบน้ำเหมือนคืนก่อน นัชชาออกมาก่อนในเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงนอนขาสั้น เธอเปิดม่านกระจกทิ้งไว้ให้แสงจากโคมด้านนอกกับแสงจันทร์ส่องเข้ามา แต่ไม่เปิดไฟในห้อง

ณิชคุณเดินตามออกมาทีหลัง ปิดประตูห้องน้ำแล้วขึ้นมานอนอีกฝั่งของเตียง

ทั้งคู่นอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน เว้นระยะห่างเพียงช่วงแขน ความเงียบไม่ได้อึดอัด มีเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงแมลงด้านนอกดังแผ่ว ๆ

“วันนี้สนุกไหม”

“ก็ดี”

“สำหรับเธอคำว่า ก็ดี หมายถึง ดีมาก”

“มันก็ได้อยู่ แต่พี่ถ่ายรูปไม่เก่งเลยนะ ไม่พัฒนาฝีมือขึ้นมาบ้างเลย”

“ถ้าว่างพี่จะไปลงเรียนถ่ายรูป”

“เพื่อฉัน?”

“ก็ต้องเพื่อเมียอยู่แล้วสิ”

นัชชาหลุดยิ้มออกมานิดหนึ่ง ก่อนรีบเม้มปากกลับเมื่อเห็นว่าเขากำลังมองอยู่

ความเงียบกลับเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้สายตาของทั้งคู่ยังคงสบกัน

ณิชคุณยกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ตกอยู่ข้างแก้มออกให้ ก่อนลูบผ่านผิวแก้มเบา ๆ นัชชาไม่ได้หลบ เพียงมองเขานิ่งอยู่ในแสงสลัว

ใบหน้าของเขาขยับเข้ามาใกล้ทีละน้อย ช้าพอให้เธอมีเวลาถอยหากไม่ต้องการ

แต่เธอไม่ถอย

ริมฝีปากแตะกันแผ่วเบาเพียงครู่เดียว ณิชคุณผละออกมานิดหนึ่ง มองหาอาการต่อต้านจากคนตรงหน้า

ไม่พบอะไรเลยนอกจากลมหายใจที่หนักขึ้นเล็กน้อย

เขาจึงก้มลงจูบอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิม ริมฝีปากบดคลึงอย่างระมัดระวังในตอนแรก ราวกับกำลังรื้อฟื้นภาษาที่ไม่ได้ใช้มานานหลายเดือน

*****

เลิฟซีนก็มาล่ะนะ
ไปถึงไหนน้าาา อ่านต่ออีบุ๊คเด็กดี หรือที่ meb เลยนะคะ
ฝากสนับสนุนหมอนัชชาด้วยน้าาา

อีบุ๊คที่เด็กดี กดเลย https://dekd.co/w/e/50252