ไม่ต้องขอโทษ จูบฉัน

นัชชาหลับตาลง มือข้างหนึ่งยกขึ้นจับต้นแขนเขา จากแตะเบา ๆ กลายเป็นกำแน่นเมื่อจูบเริ่มลึกขึ้น

ณิชคุณขยับเข้าใกล้จนช่องว่างระหว่างร่างกายหายไป ท่อนแขนสอดผ่านเอว ดึงเธอเข้าแนบอก ขณะที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออกจากกัน

จูบในรอบหลายเดือนไม่ได้อ่อนโยนอยู่ได้นานนัก

ความคิดถึง ความโหยหา และสัมผัสซึ่งเคยถูกละเลยไหลกลับมาในคราวเดียว นัชชาโอบแขนรอบคอเขา ดึงเข้ามาใกล้กว่าเดิม ตอนณิชคุณผละออกเพื่อหายใจ เธอกลับเป็นฝ่ายตามไปจูบซ้ำโดยไม่ทันคิด

มือที่เคยวางอยู่ตรงเอวเริ่มลูบผ่านแผ่นหลังช้า ๆ ขณะที่มือของเธอสอดเข้าไปตามเรือนผมตรงท้ายทอย จูบเริ่มหนักหน่วงจนลมหายใจของทั้งคู่สะดุดปะปนกัน

ไม่มีใครนึกถึงเรื่องที่เคยผิดพลาด มีเพียงความรู้สึกว่าไม่ได้จูบกันแบบนี้มานานเกินไปแล้ว

กว่าณิชคุณจะยอมถอนริมฝีปากออก ลมหายใจของนัชชาก็ไม่สม่ำเสมอ ดวงตาในความมืดฉ่ำวาว ขณะที่หน้าผากของทั้งคู่ยังแตะกันอยู่

“วันนี้พี่ทำได้ถึงไหน”

นัชชามองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วยังคงลูบผ่านท้ายทอยเบา ๆ

“ก็ลองดูสิ ว่าพี่จะไปได้ถึงไหน”

คำตอบทำให้แววตาของณิชคุณเปลี่ยนไป แต่เขายังไม่รีบร้อน เพียงก้มลงจูบเธออีกครั้ง

คราวนี้มือเริ่มเคลื่อนผ่านร่างกายอย่างมีจุดหมาย เขาลูบจากแผ่นหลังมาถึงเอว เลื่อนผ่านสีข้าง ก่อนสอดมือเข้าใต้ชายเสื้อช้า ๆ

นัชชาสะท้านเล็กน้อยเมื่อฝ่ามืออุ่นสัมผัสผิวเปลือย แต่ไม่ได้ห้าม กลับยกแขนขึ้นเพื่อให้เขาถอดเสื้อออกได้ง่ายกว่าเดิม

เสื้อยืดถูกโยนลงข้างเตียง ตามด้วยเสื้อผ้าของณิชคุณที่ถูกถอดออกโดยไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน

เขาก้มจูบจากริมฝีปากลงมาตามแนวกราม ซอกคอ และหัวไหล่ สัมผัสคุ้นเคยทำให้นัชชาแอ่นตัวเข้าหา มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนเมื่อริมฝีปากไล่ลงมาถึงหน้าอก

ณิชคุณไม่ได้รีบผ่านเหมือนคืนที่มีเพศสัมพันธ์เพียงเพื่อทำลูก เขาใช้เวลาอยู่กับทุกส่วนของร่างกาย จูบ ลูบ และฟังเสียงตอบสนองของเธอโดยไม่ต้องให้บอกซ้ำ

นัชชาหลับตา ปล่อยให้ความรู้สึกค่อย ๆ กลับมา ร่างกายซึ่งเคยเหมือนถูกทิ้งไว้โดยไม่มีใครต้องการ เริ่มจดจำได้อีกครั้งว่าการถูกสัมผัสแบบคนรักเป็นอย่างไร

ริมฝีปากของเขาเคลื่อนผ่านหน้าท้องซึ่งเริ่มนูนขึ้นอย่างแผ่วเบา ณิชคุณหยุดจูบตรงนั้นนานกว่าส่วนอื่น ก่อนเลื่อนต่ำลงไปทีละน้อย

ทว่าเมื่อเข้าใกล้บริเวณซึ่งเคยเป็นปัญหา จังหวะการหายใจกลับเปลี่ยนไป

บ่ากว้างตึงขึ้น ริมฝีปากหยุดนิ่ง และมือที่ลูบอยู่ข้างลำตัวเธอชะงักตาม

ภาพจากห้องตรวจ ภาพโรค และรายละเอียดทางการแพทย์ซึ่งไม่ควรอยู่บนเตียงเริ่มแทรกเข้ามาอีกครั้ง

ณิชคุณหลับตา พยายามดึงตัวเองกลับมาหาคนตรงหน้า แต่ยิ่งพยายาม สมองยิ่งตอกย้ำว่านี่คือจุดที่เขาเคยล้มเหลว

มือของนัชชาเลื่อนลงมาแตะเรือนผมเขา

“ภาพมันมา” เขายอมพูดออกมาเสียงต่ำ

“งั้นก็ข้ามไปก่อน”

เธอดึงเขากลับขึ้นมา ณิชคุณยอมขยับตามอย่างว่าง่าย

“พี่ขอโทษ”

“ไม่ต้องขอโทษ จูบฉัน”

ริมฝีปากถูกดึงกลับมาแนบกันอีกครั้ง นัชชาพามือเขากลับขึ้นมาวางบนหน้าอก เหมือนกำลังบอกว่าเพียงส่วนหนึ่งยังไปต่อไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าเขาต้องออกไปจากร่างกายเธอทั้งหมด

ณิชคุณจึงกลับไปทำในสิ่งที่ทำได้ เขาจูบเธอ ลูบไล้ และกลับไปสัมผัสส่วนอื่นที่ทำให้ร่างกายใต้ฝ่ามือตอบสนอง จนความตึงเครียดเมื่อครู่ค่อย ๆ จางลง

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่มีใครรู้ กระทั่งลมหายใจของทั้งคู่เริ่มสงบลง แต่ร่างกายของณิชคุณยังคงค้างอยู่กับอารมณ์ที่ถูกปลุกขึ้นมา

เขาซบหน้าลงตรงซอกคอเธอแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างคนจนทาง

“แล้วพี่ต้องเสร็จยังไง”

“ก็ทำเองสิ”

ณิชคุณเงยหน้าขึ้นมอง “ใจร้ายจัง”

“ใครใช้ให้พี่เริ่มล่ะ”

“ปล่อยใส่หน้าท้องได้ไหม”

นัชชาสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ

“ได้”

คนได้รับอนุญาตหัวเราะเหมือนรู้ตัวว่ากำลังถูกแกล้ง แต่ก็ยอมจัดการตัวเองต่อหน้าเธอ

นัชชาไม่ได้หันหนี สายตายังคงมองเขา มือข้างหนึ่งลูบผ่านแผ่นอกซึ่งชื้นเหงื่อเป็นระยะ เมื่อณิชคุณก้มลงจูบ เธอก็จูบตอบโดยไม่มีท่าทีรังเกียจหรือทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นกลายเป็นความล้มเหลว

ไม่นานร่างกายของเขาก็เกร็งขึ้น คราบอุ่นถูกปล่อยลงบนหน้าท้องตามที่ขออนุญาตไว้

ณิชคุณทิ้งตัวนอนข้างกัน หายใจหนักอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันมามองคนที่ยังนอนนิ่ง

“หัวเราะอะไร” นัชชาถาม

“เหมือนพี่โดนแกล้ง”

“ก็พี่บอกเองว่าจะบำบัด”

“หมอคิณไม่ได้บอกว่าให้เมียนอนดูผัวทำเองสักหน่อย”

“งั้นครั้งหน้าไปฟ้องหมอสิ”

“ไม่ฟ้องหรอก อาย”

ณิชคุณหัวเราะแล้วเอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชูตรงโต๊ะข้างเตียงมาเช็ดคราบบนหน้าท้องให้ ความขี้เล่นในสีหน้าค่อย ๆ ลดลงเมื่อเห็นเธอยังคงนอนเปลือยโดยไม่รีบหาผ้ามาปิดตัว

“ไปล้างตัวกัน”

“ฉันเดินเองได้”

“รู้ พี่แค่จะพาไป”

เขาลุกขึ้นแล้วยื่นมือให้นัชชาจับ ก่อนโอบเอวพาเข้าห้องน้ำทั้งที่ร่างกายยังเปลือยเปล่า ณิชคุณใช้ฝักบัวล้างคราบบนหน้าท้อง แล้วหยิบผ้าผืนใหญ่มาซับน้ำตามร่างกายให้ เธอยืนมองเขาเงียบ ๆ โดยไม่หันหลังหลบหรือรีบหาสิ่งใดมาปิดตัวเหมือนที่ผ่านมา

และเสื้อผ้ายังคงกองอยู่ข้างเตียง แต่ไม่มีใครหยิบขึ้นมาสวม

ทั้งคู่สอดตัวกลับเข้าใต้ผ้าห่ม นอนหันหน้าเข้าหากันเหมือนตอนเช้า ณิชคุณโอบเอวเธอเข้ามาแนบชิด นัชชาซุกหน้าลงตรงอก มือข้างหนึ่งวางอยู่กลางแผ่นหลังเขา ส่วนขาเกี่ยวพันกันใต้ผ้าห่มตามความเคยชิน

“พรุ่งนี้พี่เอาใหม่นะ”

นัชชาไม่ได้ตอบ ปลายนิ้วที่วางอยู่กลางแผ่นหลังเขาขยับลูบเบา ๆ ก่อนหลับตาลง

***

อันนี้เบาๆ ก่อนนะ
เลิฟซีนก็พอได้อยู่ อ่านต่อที่ meb หรืออีบุ้ก เด็กดี(ลาราคาอยู่) เลยนะคะ
ทุกยอดการซื้อ มีส่วนช่วยการรักษามิลินท์ ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ 
 อีบุ๊คที่เด็กดี กดเลย https://dekd.co/w/e/50252