บทที่ 15 งานดูตัวที่ไม่ธรรมดา (ตอนพิเศษ)

ทิวทัศน์ริมสระฉวี่เจียงทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองฉางอันนั้นงดงามยิ่งนัก ปกติก็เป็นสถานที่ที่เหล่ากวีและบัณฑิตมักจะมาแวะเวียนอยู่แล้ว ยิ่งในเวลานี้ก็ยิ่งคึกคักเป็นพิเศษ ชาวบ้านเดินเบียดเสียดกันจนริมสระแน่นขนัดไปหมด

ไม่ใช่เพียงเพราะวันนี้มีงานเลี้ยงชมดอกซิ่งที่โด่งดังไปทั่วแผ่นดินเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะช่วงนี้ตรงกับเทศกาลซั่งซื่อของชาวบ้านพอดี

ชาวเมืองฉางอันส่วนใหญ่จึงพาครอบครัวออกมาเที่ยวเล่น เดินเตะหญ้าและอาบน้ำชำระล้างสิ่งอัปมงคลริมสระฉวี่เจียงกันอย่างสนุกสนาน

รถม้าของกู้หมิงจูเคลื่อนตัวไปตามถนนหลวงอย่างช้า ๆ ก่อนจะไปหยุดลงที่ริมสระข้างซุ้มประดับผ้าหลากสี

นางจับมืออาปี้ลงจากรถม้า ปรายตามองฮูหยินหลัว รวมถึงกู้หมิงเยว่และกู้หมิงอวี้ที่ลงจากรถม้าตามมาด้านหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับมาแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังเรือหลานโจว

อุทยานฝูหรงซึ่งเป็นอุทยานหลวงนั้นตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของสระฉวี่เจียง บรรดาฮูหยินและคุณหนูจากจวนขุนนางชั้นสูงจะต้องนั่งเรือข้ามไป

ทางวังได้จัดเตรียมเรือหลานโจวที่แล่นฉิวแต่มั่นคงพร้อมกับนางกำนัลไว้คอยท่าอยู่ริมสระมากมาย

"นั่นหยวนเหนียงกับคนอื่น ๆ ไม่ใช่หรือ" เพิ่งจะก้าวขึ้นเรือหลานโจว กู้หมิงอวี้ก็เหลือบไปเห็นคนบนเรือหลานโจวอีกลำหนึ่งแต่ไกล จึงร้องทักขึ้นด้วยความดีใจ "พวกนางก็มากันแล้ว" พูดพลางก็ทำท่าจะตะโกนเรียกหวังหยวนเหนียงและน้องสาว

ฮูหยินหลัวหน้าตึงขึ้นมาทันที เอ็ดเสียงเบา "ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ไม่ดูบ้างเลยว่าที่นี่ที่ไหน ร้องตะโกนโหวกเหวกเสียงดัง ไม่มีสง่าราศีของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์เลยสักนิด! หากยังทำตัวไร้มารยาทเช่นนี้อีก ข้าจะส่งคนพาเจ้ากลับจวนไปเดี๋ยวนี้แหละ"

กู้หมิงอวี้หน้าเจื่อนลงทันที นั่งลงอย่างเรียบร้อย เอ่ยเสียงอ่อย "ก็แค่ทักทายหยวนเหนียงกับพวกนางเท่านั้นเอง ไม่ได้เสียมารยาทอะไรเสียหน่อย..."

ฮูหยินหลัวมองดูท่าทางไม่สำนึกผิดของนางด้วยความระอาใจ หันหน้าหนีด้วยความโมโห

นางหันไปพูดคุยกับกู้หมิงเยว่เสียงเบา กำชับให้นางรักษากิริยามารยาทให้ดีเมื่อไปถึงหอจื่ออวิ๋นในภายหลัง แล้วหันมาจับมือกู้หมิงจู

นางเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่าช่วงนี้นางตั้งใจเรียนกฎระเบียบกับนางข้าหลวงอย่างจริงจัง ฮองเฮาย่อมต้องพอพระทัยอย่างแน่นอน

กู้หมิงจูยิ้มบาง ๆ ปล่อยให้นางพร่ำพูดอยู่ข้างหูเป็นระยะ ๆ ตอบรับบ้างเป็นครั้งคราว โดยไม่ได้แสดงท่าทีกระตือรือร้นอะไร

สายตากวาดมองกู้หมิงอวี้ที่นั่งเบะปากคอตกอยู่ข้าง ๆ แม้ฮูหยินหลัวจะแสดงออกว่าเป็นมารดาที่รักใคร่เอ็นดู แต่ในใจก็ย่อมมีความลำเอียงอยู่บ้าง

อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นฮูหยินหลัวตั้งตารอที่จะได้ลูกชาย แต่สุดท้ายกลับได้ลูกสาว จึงผิดหวังอยู่ลึก ๆ ก็เป็นได้

แต่นางกลับรู้สึกว่า เมื่อเทียบกับกู้หมิงเยว่ที่อ่อนโยนเอาใจใส่และไร้ที่ติแล้ว นางกลับชอบนิสัยตรงไปตรงมา ไม่เสแสร้งของกู้หมิงอวี้มากกว่า

"นี่ฮูหยินแม่ทัพใหญ่เพียวฉีไม่ใช่หรือ" ฮูหยินหลัวพากู้หมิงจูทั้งสามเพิ่งจะก้าวลงจากเรือหลานโจว ก็มีคนร้องทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอยู่ด้านข้าง "คุณหนูทั้งหลายช่างงดงามราวกับดอกไม้ มิน่าเล่าผู้คนถึงได้กล่าวขานกันว่าคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพใหญ่นั้นงดงามโดดเด่นเหนือใคร"

ฮูหยินหลัวหันกลับไปมอง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้ "ฮูหยินบ้านรองสกุลกัวนี่เอง ฮูหยินสบายดีนะเจ้าคะ" นางย่อกายค้อมเข่าทำความเคารพ

ฮูหยินบ้านรองสกุลกัวรับการคารวะอย่างผ่าเผย สายตาที่มองฮูหยินหลัวแฝงไว้ด้วยความหยิ่งผยองอยู่บ้าง ทว่าริมฝีปากกลับแย้มยิ้มอย่างสนิทสนม

"เหตุใดจึงไม่เห็นฮูหยินผู้เฒ่าของจวนพวกท่านเล่า ทิวทัศน์งดงามปานนี้ น่าจะออกมาเดินเล่นเปิดหูเปิดตาบ้างนะ"

นางเป็นถึงฮูหยินขั้นสองที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ ย่อมแตกต่างจากฮูหยินหลัวที่ไม่มีบรรดาศักดิ์ใด ๆ ติดตัว ต่อให้ฮูหยินหลัวจะเป็นฮูหยินของแม่ทัพใหญ่เพียวฉี ก็ยังต้องทำความเคารพนาง

ใบหน้าของฮูหยินหลัวไม่มีความขุ่นเคืองใด ๆ ปรากฏให้เห็น นางยิ้มตอบเบา ๆ "เมื่อไม่นานมานี้ฮูหยินผู้เฒ่าไปบนบานไว้ วันนี้จึงต้องไปไหว้พระแก้บนที่วัดอวี้ฝอ ก็เลยไม่ได้มาด้วยเจ้าค่ะ"

ฮูหยินบ้านรองสกุลกัวหัวเราะออกมาคำหนึ่ง ปรายตามองกัวอวี้ซิ่วและกัวอวี้หลานที่อยู่ด้านหลัง "พวกเจ้ายังไม่รีบมาทำความเคารพฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายอีก"

กัวอวี้ซิ่วและกัวอวี้หลานในชุดหรูฉวินที่ตกแต่งอย่างงดงามตระการตาก้าวออกมาย่อกายค้อมเข่าทำความเคารพ ก่อนจะถอยกลับไปยืนด้านข้าง

ทว่าสายตากลับคมกริบดุจใบมีด กวาดมองกู้หมิงจูกับกู้หมิงเยว่และกู้หมิงอวี้ ทั้งสามคน

เมื่อเห็นสภาพของกู้หมิงจู กัวอวี้ซิ่วก็ทำท่าเหมือนตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างได้ใจ

แม้นางจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดกู้หมิงจูถึงได้แต่งกายเช่นนี้ แต่มองดูแล้วก็ช่างจืดชืดไร้สง่าราศีเสียจริง นางจึงไม่จำเป็นต้องคอยระแวดระวังกู้หมิงจูอีกต่อไป

กู้หมิงจูมองดูท่าทางได้ใจของนาง แล้วเบือนหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ

ไม่แปลกใจเลยที่กัวอวี้ซิ่วจะคอยระแวดระวังคุณหนูสกุลกู้ราวกับป้องกันโจร ทุกคนในจวนขุนนางชั้นสูงแห่งฉางอันต่างก็รู้ดีว่า งานเลี้ยงฉวี่เจียงในครั้งนี้ไม่ธรรมดา

ฮองเฮาเสด็จมาด้วยพระองค์เอง และเรียกตัวคุณหนูจากจวนขุนนางชั้นสูงมาเข้าเฝ้า ก็เพื่อจะเลือกพระชายาให้กับเสียนอ๋องและเสี่ยนอ๋องนั่นเอง

ด้วยรูปโฉมและสติปัญญาอันโดดเด่นของเสียนอ๋องและเสี่ยนอ๋อง จึงไม่แปลกที่บรรดาคุณหนูเหล่านี้จะแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันราวกับไก่ชน

ใครบ้างล่ะจะไม่อยากได้การแต่งงานที่ดีเลิศเช่นนี้ ย่อมต้องงัดสารพัดวิธีมาใช้ นี่คือสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายที่จวนตากอากาศซีเหอ

เมื่อนึกถึงเสียนอ๋อง ความเจ็บปวดรวดร้าวและความรังเกียจก็แล่นปราดเข้าเกาะกุมหัวใจของกู้หมิงจู

เรื่องราวในอดีตเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ต่อให้ได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง นางก็ไม่มีวันลืม

นางสลัดศีรษะไล่ความคิด ใบหน้ายิ่งเย็นชาขึ้นไปอีก เดินตามพวกนางมุ่งหน้าสู่อุทยานฝูหรงโดยไม่พูดไม่จา

ฮูหยินหวังพาหวังหยวนเหนียงเดินเข้ามาหา ส่งยิ้มทักทายฮูหยินบ้านรองสกุลกัวและฮูหยินหลัว "ฮูหยินทั้งสองก็มาแล้วหรือ วันนี้ที่นี่คึกคักดีแท้..." นางมีนิสัยอ่อนโยนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เจอใครก็ยิ้มแย้มแจ่มใส นิสัยจึงเข้ากันได้ดีกับฮูหยินหลัว

ฮูหยินบ้านรองสกุลกัวปรายตามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าเดินนำหน้าต่อไป ไม่ค่อยสนใจพวกนางนัก

พวกนางเดินห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว บทสนทนาระหว่างฮูหยินหวังและฮูหยินหลัวย่อมต้องเข้าหูสองแม่ลูกสกุลกัวอย่างไม่ต้องสงสัย

ได้ยินเพียงฮูหยินหวังและฮูหยินหลัวคุยกันอย่างยิ้มแย้มว่า "...ฮูหยินคงจะยังไม่ทราบกระมัง วันนี้สกุลชุยก็จะส่งคนมาด้วยนะ..."

ฮูหยินหลัวชะงักไปเล็กน้อย รีบถามกลับ "สกุลชุยหรือ สกุลชุยไหนกัน"

ฮูหยินหวังตอบอย่างอารมณ์ดี "จะเป็นสกุลชุยไหนได้อีกล่ะ ก็ต้องเป็นคนของสกุลชุยแห่งป๋อหลิงน่ะสิ"

ฮูหยินบ้านรองสกุลกัวที่เดินนำอยู่ข้างหน้าก็อดตกใจไม่ได้ สกุลชุยแห่งป๋อหลิงถึงกับส่งคนมาด้วยเชียวหรือ

นั่นเป็นถึงตระกูลใหญ่แห่งกวนหลงที่แม้แต่คนในวังก็ยังไม่กล้าล่วงเกิน นับตั้งแต่เกิดเรื่องของจ้าวกั๋วกง พวกเขาก็ไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการเมืองอีกเลย และแทบจะไม่เคยมาเยือนฉางอันเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าครั้งนี้มาด้วยเหตุอันใด

นางเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก็ได้ยินฮูหยินหวังพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า "ได้ยินมาว่าคนที่มาคือคุณชายสายตรงสกุลชุยเสียด้วย..."

.

.

.