บทที่ 20 แผนของใคร

ประกายแสงลึกล้ำวาบผ่านดวงตาของกู้หมิงจู นางกดเสียงต่ำเอ่ยกับอาปี้ "รู้แล้ว ทำตามที่ข้าสั่งไว้ก่อนหน้านี้ เจ้าไม่ต้องโวยวาย ข้าจัดการเอง"

แม้ในใจอาปี้จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของกู้หมิงจู นางรับคำเบา ๆ แล้วถอยกลับไป

สีหน้าของกู้หมิงจูยังคงเรียบเฉย นางเอื้อมมือไปหยิบขนมเปี๊ยะปิ้งบนโต๊ะ ฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ส่งเข้าปากเคี้ยวช้า ๆ มองดูเหล่าฮูหยินและคุณหนูพูดคุยกัน

ฮองเฮากำลังแย้มพระสรวลสนทนากับฮูหยินหลายท่าน องค์รัชทายาท เสียนอ๋อง และเสี่ยนอ๋องก็ดื่มสุราพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศในงานชื่นมื่นกลมเกลียว

การกลับมาของทั่นฮวาสื่อยิ่งทำให้บรรยากาศในโถงคึกคักขึ้น เจิ้งอวี้ผู้หล่อเหลาสง่างามเดินตรงดิ่งเข้ามาในหอจื่ออวิ๋น

เขาล้วงดอกโบตั๋นที่เพิ่งแย้มบานออกจากแขนเสื้อ คุกเข่าลงเบื้องหน้าฮองเฮา เอ่ยเสียงดังกังวาน "กระหม่อมปฏิบัติภารกิจลุล่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาทอดพระเนตรเขาด้วยความชื่นชม พยักพระพักตร์แล้วแย้มพระสรวล "รูปงามโดดเด่นสมคำร่ำลือจริง ๆ"

เมื่อได้รับคำชม เจิ้งอวี้ก็ตื่นเต้นดีใจ ใบหน้าแดงระเรื่อ โขกศีรษะขอบพระทัยเสียงดัง "กระหม่อมขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะ"

กู้หมิงจูมองดูอยู่ไกล ๆ พลางแค่นยิ้มเย็นชา เวลานี้เจิ้งอวี้กำลังได้หน้า ได้เป็นขุนนางทั่นฮวา แถมยังได้รับคำชมจากฮองเฮา ไม่ว่าจะมองอย่างไรอนาคตก็สดใส

แต่ทำไมหลังจากที่องค์รัชทายาทหลี่หงถูกปลด เขาถึงไปที่จวนเสียนอ๋อง และยังทำเรื่องพรรค์นั้นกับนาง ใส่ร้ายนางอย่างหน้าด้าน ๆ

นางกับเจิ้งอวี้ไม่เคยไปมาหาสู่กัน ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ หรือว่าเขาทำไปเพื่อแก้แค้นให้องค์รัชทายาทหลี่หงที่ถูกปลด

นางรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะง่ายดายขนาดนั้น อาจจะมีใครจงใจจัดฉากนี้ขึ้นมา เพื่อทำให้นางต้องตายอย่างอัปยศอดสู

แต่จนกระทั่งถึงวันที่นางตาย นางก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือ คนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดผู้นี้ทำให้นางรู้สึกหวาดระแวงอย่างมาก

หากไม่สามารถหาตัวคนผู้นี้ให้พบโดยเร็ว ชาตินี้เกรงว่าจะต้องถูกทำร้ายอีก นางจึงต้องตื่นตัวเป็นพิเศษและคอยระวังตัวให้ดี

เมื่อทั่นฮวาเด็ดดอกไม้กลับมา งานเลี้ยงฉวี่เจียงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ นางกำนัลยกอาหารเลิศรสมาวางบนโต๊ะ

มีขนมจวี้เซิ่งหนูร้อน ๆ ขนมจินหรู่ซูหอมกรุ่น เก๋อฉือรสเลิศ และสุราเจี้ยนหนานเซ่าชุนที่เพิ่งเปิดไหใหม่ ๆ ชั่วพริบตากลิ่นสุราก็หอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งโถง

องค์รัชทายาทดื่มสุราไปหลายจอกจนเริ่มเมามาย ตอนที่นางกำนัลด้านหลังรินสุราให้ เขาถึงกับดึงมือนางมาหยอกล้อ ทำเอานางกำนัลตกใจจนน้ำตาคลอเบ้า คุกเข่าลงกับพื้นไม่กล้าขยับเขยื้อน

ฮองเฮากำลังถือจอกสุราสนทนากับฮูหยินเว่ยกั๋วกง หางพระเนตรปรายไปทางองค์รัชทายาท แววพระเนตรเย็นเยียบไร้ความปรานี

ทำเอาองค์รัชทายาทที่กำลังเมามายถึงกับหนาวสะท้าน รีบปล่อยมือนางกำนัล หันหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน แววตาแฝงความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด

เสียนอ๋องก้าวออกไป "เสด็จพี่คงจะเมาแล้ว ให้หม่อมฉันพาไปพักผ่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" เขามององค์รัชทายาทด้วยความเป็นห่วง

องค์รัชทายาทพยักหน้าหงึกหงัก "เอ้อร์หลางพาข้าไปพักหน่อยเถอะ"

เมื่อครู่เขาเมาจนขาดสติถึงกล้าทำตัวกำเริบเสิบสานต่อหน้าเสด็จแม่ พอสร่างเมาก็เหงื่อแตกพลั่ก ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียว

เสียนอ๋องให้นางกำนัลประคององค์รัชทายาทออกไป ส่วนตัวเองก็เดินตามไปเงียบ ๆ สายตาหลายคู่ในโถงต่างมองตามพวกเขาไปจนกระทั่งพ้นประตู

ต่างจากบรรดาคุณหนูที่ซุบซิบนินทากันเบา ๆ กู้หมิงจูนั่งเงียบ ๆ อยู่บนตั่งเพียงลำพัง มือประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวลายดอกบัว

นางก้มมองสุราเซ่าชุนในถ้วยแต่ไม่ได้ดื่ม ท่าทางเกียจคร้านราวกับกำลังชื่นชมถ้วยสุราอยู่อย่างนั้น

นางกำนัลคนหนึ่งก้าวเข้ามาจากด้านหลัง เอ่ยกลั้วรอยยิ้ม "คุณหนู หากดื่มสุราแรง ๆ ไม่คุ้น ยังมีสุราองุ่นกานเหอชั้นดี ให้บ่าวเปลี่ยนให้ดีหรือไม่เจ้าคะ" ท่าทางเอาใจใส่อย่างยิ่ง

กู้หมิงจูค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองนาง ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแต่รอคอยอย่างสงบ

เป็นอย่างที่คิด ตอนที่นางกำนัลโน้มตัวลงมาเปลี่ยนถ้วยสุรา ก็กระซิบข้างหูนางว่า "เสียนอ๋องขอเชิญคุณหนูไปพบที่หอตะวันตก มีเรื่องส่วนตัวอยากจะคุยด้วยเจ้าค่ะ"

พูดจบก็รีบยกถ้วยสุราที่เปลี่ยนออกเดินถอยไป กลืนหายเข้าไปในกลุ่มนางกำนัลที่คอยรับใช้ด้านหลังจนลับสายตา

ในที่สุดก็มาจนได้

กู้หมิงจูเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มดีใจออกมา รอยยิ้มนั้นพอดิบพอดี ไม่มากไม่น้อยเกินไป ทำให้คนรู้สึกราวกับว่านางได้รับเรื่องน่ายินดีจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่

นางลุกขึ้น เดินลงจากตั่งอย่างรีบร้อนมุ่งหน้าไปทางประตู อาปี้รีบตามไป แต่ถูกนางโบกมือไล่ สั่งให้ตามอยู่ห่าง ๆ ไม่ให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะรีบร้อนเดินออกจากโถงไป

นางกำนัลที่ส่งข่าวรออยู่ไม่ไกลจากหน้าประตู พอเห็นกู้หมิงจูออกมาก็ยิ้มกว้าง โบกมือเรียกแต่ไกล "คุณหนูใหญ่กู้ เชิญทางนี้เจ้าค่ะ ตามบ่าวมาเลย"

กู้หมิงจูมองดูนางกำนัลที่ยิ้มแย้มแจ่มใสผู้นั้น พลางแค่นยิ้มเย็นชา แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหา มองนางด้วยสายตาคาดหวัง "เจ้าบอกว่าเสียนอ๋องเชิญข้าไปคุยด้วยหรือ"

นางกำนัลยิ้มพลางพยักหน้า "ใช่แล้วเจ้าค่ะ องค์ชายสั่งให้บ่าวมาแจ้งความประสงค์ อยากจะเชิญคุณหนูไปคุยด้วย ตรัสว่ามีบางเรื่องไม่สะดวกพูดคุยต่อหน้าคนเยอะ ๆ เจ้าค่ะ"

กู้หมิงจูถอนใจ ตอนนั้นนางช่างโง่เขลาเบาปัญญาเหลือเกิน พอได้ยินว่าเป็นคำเชิญของเสียนอ๋อง ก็ตามนางกำนัลผู้นี้ไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

คิดเพียงว่าตนเองรูปโฉมงดงาม เสียนอ๋องต้องชอบนางแน่ จึงอยากพบกันเป็นการส่วนตัว แล้วก็ก้าวเข้าสู่กับดักของคนอื่นทีละก้าว

นางเดินตามนางกำนัลไปอย่างว่าง่าย พลางเอ่ยถามคำถามไร้สาระไปตลอดทาง ไม่ถามว่าเสียนอ๋องตรัสอย่างไรบ้าง ก็ถามว่าเสียนอ๋องมีรับสั่งอะไรอีกหรือไม่

นางกำนัลยิ้มรับคำ ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

คุณหนูใหญ่กู้ผู้นี้ช่างโง่เขลาไร้เดียงสาเสียจริง เพียงแค่หลอกล่อด้วยคำพูดลอย ๆ ก็เดินตามมาอย่างโง่เขลา คิดว่าเป็นคำเชิญของเสียนอ๋องจริง ๆ เสียได้

เลี้ยวผ่านระเบียงทางเดิน ก็มองไม่เห็นโถงหลักของหอจื่ออวิ๋นแล้ว ไม่ไกลนักคือหอตะวันตก นางกำนัลเร่งฝีเท้าขึ้น นางร้อนใจอยากพากู้หมิงจูเข้าไปให้เร็วที่สุด จะได้ไม่เสียเวลา

ทว่าฝีเท้าของกู้หมิงจูกลับช้าลง นางเดินทอดน่องไปสองสามก้าวแล้วก็หยุด ยืนมองนางกำนัลที่เดินนำหน้าอยู่อย่างสบายอารมณ์

เมื่อนางกำนัลเห็นว่ากู้หมิงจูไม่ได้ตามมา ก็ชะงักไป ฝืนยิ้มเดินกลับมาข้าง ๆ กู้หมิงจู "คุณหนู ต้องรีบเดินหน่อยนะเจ้าคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า"

กู้หมิงจูไม่สนใจนาง เอาแต่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ

เมื่อเห็นกู้หมิงจูยังคงไม่ขยับ นางกำนัลก็ยิ่งร้อนใจ รีบเร่งเร้า "คุณหนู องค์ชายยังรออยู่ในหอตะวันตกนะเจ้าคะ"

กู้หมิงจูหันกลับมามอง แววตาดุดันประกายวาบ นางขยับเข้าไปใกล้นางกำนัล เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเฉียบขาด "หุบปาก นังทาสชั้นต่ำ!"

.

.

.