บทที่ 26 ฮูหยินผู้ยุติธรรม

เมื่อมองดูคนหลายคนที่คุกเข่าอยู่ริมประตู ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็โกรธจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นางกระแทกถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง กัดฟันกรอด "ที่แท้ก็ยังมีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเช่นนี้อยู่จริง ๆ สมควรต้องจัดการให้เด็ดขาด!"

นางจ้องมองกู้หมิงจู ไฟแทบจะลุกโชนออกมาจากดวงตา มั่นใจว่ากู้หมิงจูตั้งใจมาหาเรื่องทำให้นางอารมณ์เสียอย่างแน่นอน

เมื่อมองดูชุดกระโปรงอันหรูหราของกู้หมิงจู แล้วหันไปมองการแต่งกายอันเรียบง่ายและท่าทางอ่อนน้อมของกู้หมิงเยว่ที่อยู่ด้านข้าง ก็ยิ่งรู้สึกว่ากู้หมิงจูคือตัวหายนะ หากไม่ใช่เพราะนางเกิดจากผู้หญิงคนนั้น มีฐานะสูงส่งจนสั่งสอนสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ไม่เช่นนั้นคงจัดการนางไปนานแล้ว!

ฮูหยินหลัวหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย ฝืนยิ้มออกมา "พูดอะไรเช่นนั้น เมื่อก่อนก็เป็นเพราะคนในจวนฝั่งนู้นไม่พอใช้ ถึงได้เลือกคนจากฝั่งนี้ส่งไปให้ไม่กี่คน เดิมทีก็เห็นว่าเป็นพวกมือเท้าสะอาดและซื่อสัตย์กันทั้งนั้น ทำไมถึงได้..."

นางหันไปตวาดสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่เหล่านั้น "ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเจ้าช่างขวัญกล้านัก ถึงได้กล้าทำเรื่องพรรค์นี้!"

นางดูออกว่า สาวใช้เหล่านี้ล้วนเป็นคนที่นางตั้งใจเลือกมาอย่างดีในตอนนั้น แต่ละคนล้วนฉลาดหลักแหลมและรู้ความ เหมาะที่จะไปอยู่จวนตะวันออกมากที่สุด มีข่าวคราวอะไรก็สามารถส่งมาได้อย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้กลับถูกกู้หมิงจูพาตัวมาเสียหมด

บรรดาสาวใช้เหล่านั้นพอได้ยินฮูหยินหลัวถาม ก็รีบพุ่งเข้าไปร้องห่มร้องไห้บอกว่าถูกใส่ความ ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

ทว่าคำพูดยังไม่ทันหลุดออกจากปาก กู้หมิงจูก็วางถ้วยชาลงเสียก่อน พลางเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า "ฮูหยินพูดถูกแล้ว ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าจริง ๆ ถึงขนาดกล้ามาขโมยเครื่องประดับพระราชทาน ไม่รู้หรือว่านี่เป็นความผิดมหันต์ ต่อให้เป็นฮูหยินก็ปกป้องพวกเจ้าไม่ได้ ยิ่งพวกเจ้าทำเรื่องเช่นนี้ ฮูหยินก็ต้องเป็นคนแรกที่ลงโทษพวกเจ้า ถึงอย่างไรพวกเจ้าก็เป็นคนที่ฮูหยินเลือกไปส่งไว้ที่จวนฝั่งนู้นนี่นา!"

สาวใช้เหล่านั้นหน้าซีดเผือดกว่าเดิม จะกล้าพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงก้มหน้าระรัวโขกศีรษะ "บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ ไม่กล้า..."

สายตาของฮูหยินหลัวแข็งกร้าวขึ้น นางหันไปมองกู้หมิงจูด้วยความสงสัย นางไม่เข้าใจว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่ ทำไมถึงต้องสร้างเรื่องวุ่นวายนี้ขึ้นมาด้วย

สาวใช้พวกนี้ล้วนเป็นคนที่นางส่งไป และไม่มีทางที่จะสายตาสั้นจนไปขโมยเครื่องประดับพระราชทานแน่ ๆ อย่าว่าแต่การทำลายของพระราชทานจะเป็นความผิดร้ายแรงเลย ต่อให้ขโมยเครื่องประดับพวกนั้นมาได้ก็เอาไปขายไม่ได้อยู่ดี ใครจะโง่เง่าทำเรื่องพรรค์นี้กัน

"คุณหนูใหญ่พูดถูกต้องแล้ว หากพวกนางทำเรื่องเช่นนั้น ข้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอมอภัยให้พวกนาง และจะไม่ละเว้นอย่างแน่นอน" ฮูหยินหลัวมองกู้หมิงจูด้วยสายตาคาดเดา "เพียงแต่เรื่องนี้ยังไม่ได้สอบถามให้กระจ่างชัดใช่หรือไม่ สู้ปล่อยให้..."

นางอยากจะบอกว่าสู้มอบให้ตนเป็นคนจัดการ ไม่สามารถปล่อยให้กู้หมิงจูหาเรื่องไร้สาระตามใจชอบได้ จะได้รู้ให้ชัดเจนว่ากำลังเล่นตุกติกอะไรอยู่

แต่กู้หมิงจูกลับฉีกยิ้มกว้าง "จับได้พร้อมของกลางแล้ว ยังมีอะไรไม่ชัดเจนอีก"

นางมองไปที่ฮูหยินหลัว "หรือฮูหยินคิดว่าข้าใส่ความพวกนาง"

ในจวนตะวันออกมีนางเป็นเจ้านายเพียงคนเดียว เครื่องประดับก็เป็นของนาง นางบอกว่าใครขโมยก็เป็นคนนั้นแหละ ใครจะไปพูดอะไรได้

ฮูหยินหลัวสะอึกจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้เอ่ยเบา ๆ "ย่อมไม่ได้หมายความเช่นนั้น แล้วคุณหนูใหญ่ตั้งใจจะจัดการอย่างไร"

กู้หมิงจูมองฮูหยินหลัวด้วยรอยยิ้ม "ฮูหยินเห็นว่าอย่างไรล่ะ"

ฮูหยินหลัวกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิของนางดูน่าขนลุก คุณหนูใหญ่ผู้นี้พักหลังมานี้ไม่ปกติเอาเสียเลย ทั้งคำพูดและการกระทำต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้นางเดาใจคุณหนูใหญ่ไม่ออกแล้ว

"ในเมื่อพวกนางทำเรื่องอุกอาจเช่นนี้ ข้าย่อมไม่ปล่อยพวกนางไว้แน่ จะลงโทษพวกนางให้หนัก แล้วส่งตัวไปอยู่ที่คฤหาสน์ชนบท จวนตะวันออกฝั่งนู้นก็ขาดคนรับใช้ไม่ได้ เดี๋ยวข้าจะเลือกคนส่งไปให้" ฮูหยินหลัวพูดพลางมองไปที่กู้หมิงจู

เป็นแผนการที่ดีจริง ๆ เปลี่ยนตัวพวกนางกลับมา อย่าว่าแต่คนที่ส่งไปก็ยังเป็นคนของนางอยู่ดีเลย แค่ไอ้คำว่าลงโทษพวกนี้ เกรงว่าก็คงเป็นแค่การทำเสียงดังขู่แต่ไม่มีผลจริง ส่งไปอยู่คฤหาสน์ชนบทก็ยังอยู่ในกำมือของนางอยู่ดี ไม่นานก็คงได้กลับมาเป็นบ่าวในจวนอีก ใครจะไปรู้ล่ะ

กู้หมิงจูปรายตามองแม่เลี้ยงของตน ฮูหยินหลัวเป็นคนฉลาดหลักแหลมจริง ๆ หลายปีมานี้สามารถทำให้ทุกคนในจวนเคารพนับถือ และรู้สึกว่านางมีจิตใจเมตตากรุณา แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ที่ช่างเลือกและรับใช้ยากก็ยังไว้วางใจนางมาก แค่นี้ก็ประมาทนางไม่ได้แล้ว

ในตอนนั้นกู้หมิงจูก็ไม่ได้ระแวดระวังฮูหยินหลัวเลยแม้แต่น้อย ใช้ชีวิตตามที่นางจัดการให้ทีละก้าว

นางส่ายหน้า รอยยิ้มยังคงไม่เปลี่ยน "ฮูหยินเข้าใจผิดแล้ว ในเมื่อพวกนางถูกส่งไปจวนตะวันออกแล้ว แถมยังทำเรื่องเช่นนี้ในจวนตะวันออกอีก ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะส่งพวกนางกลับมาที่นี่"

นางหยิบผลโฝโส่วที่วางอยู่บนโต๊ะมาเล่นอย่างสบายอารมณ์ "ที่ข้าพาพวกนางมาก็เพื่ออยากให้ฮูหยินช่วยลงโทษพวกนาง ไม่ต้องเกรงใจหรอก ลงโทษพวกนางตรงนี้เลยก็ได้ จะได้ทำให้คนอื่นเข้าใจว่าฮูหยินเป็นคนยุติธรรมและไร้ความลำเอียงมาโดยตลอด จะไม่ปล่อยให้คนอื่นทำอะไรตามใจชอบเด็ดขาด"

ฮูหยินผู้เฒ่ากู้กับฮูหยินหลัวต่างก็สีหน้าเปลี่ยน จ้องมองกู้หมิงจู "เจ้าบอกว่าเจ้าจะลงโทษพวกนางที่นี่หรือ"

ก็แค่สาวใช้ไม่กี่คน จะลงโทษอย่างไรก็สุดแล้วแต่นางเถอะ แต่นางกลับพาคนมาถึงนี่ แถมยังจะให้ฮูหยินหลัวเป็นคนจัดการพวกนางอีก!

ทว่ากู้หมิงจูกลับมองพวกนางราวกับว่าเป็นเรื่องสมควรแล้ว "ฮูหยินผู้เฒ่ากับฮูหยินต่างก็รู้ดีว่า ข้ายังเป็นคุณหนูที่ยังไม่ออกเรือน จะไปลงไม้ลงมือหนัก ๆ ได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นก็เป็นคนที่ฮูหยินส่งไป แน่นอนว่าการพาตัวกลับมาให้ฮูหยินลงโทษนั้นเหมาะสมที่สุดแล้ว"

พูดได้หน้าตาเฉยราวกับว่านางเป็นคนที่อ่อนแอและแสนดีที่สุด

ฮูหยินหลัวหมดคำจะพูดอย่างสิ้นเชิง นางดูออกแล้วว่ากู้หมิงจูกำลังโยนเผือกร้อนมาให้นาง ให้นางจัดการคนของตัวเอง แถมยังเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว หากเรื่องแพร่งพรายออกไป หากบ่าวไพร่จะมีความขุ่นเคืองใจอะไรก็ต้องมาโทษนาง

แต่ตอนนี้นางถูกกู้หมิงจูบีบจนไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หากไม่ยอมรับปาก เกรงว่าจะทำให้คนอื่นสงสัยว่านางจงใจปกป้องคนผิด

"คุณหนูใหญ่พูดถูกแล้ว ในจวนก็มีกฎระเบียบของจวน ในเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ย่อมไม่สามารถละเว้นได้" ฮูหยินหลัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง "เด็ก ๆ ลากพวกนางออกไปโบยห้าสิบไม้"

พูดจบนางก็หันหน้าหนี ไม่ยอมสบสายตาที่น้อยเนื้อต่ำใจและเว้าวอนของสาวใช้เหล่านั้น ในเวลาเช่นนี้มีเพียงความใจแข็งเท่านั้นที่จะทำให้ตัวเองพ้นผิดได้

สาวใช้หลายคนร้องไห้วิงวอนขณะถูกหญิงรับใช้อาวุโสลากตัวออกไป พวกนางไม่คิดเลยว่าฮูหยินจะใจร้ายถึงเพียงนี้ ไม่ไว้หน้ากันเลยแม้แต่น้อย

ทว่ากู้หมิงจูกลับพยักหน้ายิ้ม ๆ "ใคร ๆ ก็บอกว่าฮูหยินยุติธรรมที่สุด เป็นเช่นนั้นจริง ๆ"

นางปรายตามองอาปี้ "เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในจวนของเรา เจ้าเป็นสาวใช้คนสนิทของข้า ถึงอย่างไรก็มีความผิดฐานละเลยต่อหน้าที่ ลงโทษให้เจ้าไปดูการโบยเสีย จะได้รู้ถึงความร้ายแรง"

อาปี้ได้รับคำสั่งมาตั้งแต่แรกแล้ว จึงรับคำเสียงเบาก่อนจะถอยออกไป เดินตามไปดูพวกนางถูกโบยที่ลานด้านนอก

ฮูหยินหลัวโกรธจนแทบจะฝืนยิ้มไว้ไม่อยู่ นางต้องจิบชาไปหลายอึกถึงจะควบคุมสีหน้าได้ ก่อนจะเอ่ยกับกู้หมิงจูว่า "เพียงแต่ทำเช่นนี้ จวนตะวันออกคงจะขาดคนรับใช้ สู้ให้ข้าเลือกคนที่ใช้การได้ส่งไปใหม่อีกสักสองสามคนเถิด"

กู้หมิงจูส่ายหน้า คิ้วและหางตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ไม่รีบหรอกเจ้าค่ะ จวนฝั่งนู้นมีข้าแค่คนเดียว มีคนปรนนิบัติเท่านี้ก็พอแล้ว เพียงแต่เมื่อสาวใช้พวกนี้ถูกโบยเสร็จแล้ว ฮูหยินตั้งใจจะจัดการอย่างไรต่อหรือเจ้าคะ"

ฮูหยินหลัวกระตุกมุมปาก "ไล่ไปอยู่ที่คฤหาสน์ชนบทเถอะ อย่างไรก็คงให้อยู่ปรนนิบัติในจวนไม่ได้แล้ว"

กู้หมิงจูมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา "ฮูหยินประมาทเกินไปแล้ว แม้จะไม่ได้ให้อยู่ในจวน แต่การส่งไปคฤหาสน์ชนบทก็ไม่เหมาะสมเช่นกัน"

"อยู่ในจวนฝั่งนู้นก็ยังกล้าขโมยของพระราชทาน ถือว่ามีสันดานโจรไปแล้ว หากส่งไปคฤหาสน์ชนบทแล้วไปก่อเรื่องขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นหากคนอื่นรู้เข้า เกรงว่าจะหาว่าจวนของเราไม่มีกฎระเบียบ ยังจะเก็บแม้กระทั่งบ่าวไพร่แบบนี้เอาไว้อีก จะไม่กลายเป็นเรื่องน่าขบขันไปหรอกหรือ"

ฮูหยินหลัวเริ่มรู้สึกว่ามือสั่นเทาไปหมดแล้ว "งั้นก็ขายพวกนางทิ้งไปซะ?"

นางถูกกู้หมิงจูบีบจนต้องพูดออกมา เรื่องราวในวันนี้หลุดการควบคุมของนางไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

กู้หมิงจูยิ้มและพยักหน้ารัว ๆ "ข้าบอกแล้วว่าฮูหยินเป็นคนยุติธรรม จัดการเรื่องราวได้ยุติธรรมที่สุดแล้ว หมิงจูเลื่อมใสจากใจจริงเลยเจ้าค่ะ"

ฮูหยินหลัวแทบจะกระอักเลือดออกมาอยู่แล้ว นางพูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

.

.

.