บทที่ 28 ไม่คืนให้ง่าย ๆ

ฮูหยินหลัวคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าวันรุ่งขึ้นกู้หมิงจูจะพาสาวใช้มาส่งคืนให้อีกสองสามคน ครั้งนี้นางกลับอ้างว่าพวกสาวใช้ซุ่มซ่าม ทำแจกันดอกไม้และภาชนะใส่เหล้าที่ฮ่องเต้พระราชทานมาแตก

"หมิงจู จู่ ๆ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง" ฮูหยินหลัวข่มอารมณ์ถาม "นั่นมันของพระราชทานเลยนะ ทำไมถึงได้ไม่ระวังกันแบบนี้"

กู้หมิงจูเอนกายพิงพนัก ในมือถือถ้วยเครื่องดื่มชิงอิ่นค่อย ๆ จิบ พลางยิ้มตอบ "ฮูหยินพูดถูกแล้ว ควรจะสอนให้พวกนางระวังตัวกันหน่อย ไม่เช่นนั้นวัน ๆ เอาแต่ทำของหายบ้าง ทำแตกบ้าง เกรงว่าต่อให้จวนฝั่งนั้นจะมีทรัพย์สมบัติมากมายแค่ไหน ก็คงจะผลาญจนหมดแน่"

คำพูดของนางไม่รู้ว่ามีความหมายอื่นแอบแฝงอยู่หรือไม่ แต่ก็ทำเอาฮูหยินหลัวถึงกับหน้าตึงไปชั่วขณะ

นางฝืนยิ้มออกมา "เจ้ารู้จักคิดอ่านเผื่อแผ่ก็ดีแล้ว เพียงแต่พวกนี้..."

สาวใช้สองสามคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นพากันตัวสั่นงันงก สาวใช้ที่จวนตะวันออกส่งมาเมื่อวันก่อนถูกโบยจนเลือดอาบและถูกขายให้หอนางโลมไปแล้ว เรื่องนี้เป็นที่รู้กันทั่วทั้งสองจวน แล้วจะให้พวกนางไม่กลัวได้อย่างไร

"จะตีแล้วขายทิ้งไปตลอดก็ไม่ใช่เรื่อง ควรจะหาทางอบรมสั่งสอนให้ดีต่างหาก" ฮูหยินหลัวถอนหายใจ "จวนฝั่งโน้นมีเจ้าที่เป็นคุณหนูยังไม่ออกเรือนเพียงคนเดียว ย่อมไม่รู้เรื่องการจัดการดูแลจวน เอาเป็นว่าเปลี่ยนคนให้หมดเลยก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะเลือกคนที่ปรนนิบัติเก่ง ๆ ฉลาดเฉลียวรู้ความส่งไปให้เอง"

กู้หมิงจูยิ้มจนตาหยี "ฮูหยินพูดอะไรกัน พวกนี้ก็เป็นคนที่ฮูหยินเลือกแล้วส่งไปให้ก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ ช่างน่าเสียดายที่พอไปอยู่จวนฝั่งโน้นแล้วกลับกลายเป็นพวกไม่รู้จักตายไปเสียได้"

นางมองสบตาฮูหยินหลัว "ดูท่าทางจวนของข้าคงจะหละหลวมเกินไป ถึงได้ปล่อยให้พวกนางคิดคดทรยศได้"

ฮูหยินหลัวมองกู้หมิงจู รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าฉายแววเคลือบแคลงสงสัยวูบหนึ่ง กู้หมิงจูชักจะแปลกประหลาดขึ้นทุกที

หลายวันมานี้การกระทำและคำพูดของนางราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทำให้ฮูหยินหลัวต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น

นางปั้นรอยยิ้มอย่างจนใจ "แล้วคุณหนูใหญ่เห็นควรว่าต้องทำอย่างไรดี"

กู้หมิงจูที่กำลังเล่นชายแขนเสื้ออย่างเบื่อหน่าย พอได้ยินคำถามก็หัวเราะพรืดออกมา "คำถามนี้ทำเอาข้าไปไม่เป็นเลย พวกนี้ล้วนเป็นคนที่ฮูหยินส่งไป สัญญาขายตัวก็อยู่ที่จวนฝั่งนี้ ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าควรจัดการแบบไหน"

"ข้าคิดเสมอว่าฮูหยินเป็นคนยุติธรรม ย่อมไม่ปล่อยให้พวกนางมาทำลายกฎระเบียบเป็นแน่"

สายตาของฮูหยินหลัวตึงเครียดขึ้นมา ทว่าสุดท้ายก็พยักหน้า "ย่อมต้องจัดการตามกฎระเบียบอยู่แล้ว"

นางมองออกแล้วว่า หากตนไม่ยอมลงโทษสาวใช้พวกนี้ กู้หมิงจูก็คงไม่ยอมเลิกรา หลายวันมานี้นางจงใจมาหาเรื่องชัด ๆ สาวใช้ที่ส่งไปล้วนเป็นคนที่ฮูหยินหลัวคัดเลือกมาอย่างดี เพื่อให้อยู่สืบข่าวในจวนตะวันออก

นางกวักมือเรียกหญิงรับใช้ให้เข้ามาลากตัวสาวใช้เหล่านั้นออกไป โดยไม่สนใจเสียงร้องไห้คร่ำครวญขอความเป็นธรรมของพวกนาง ใช้ผ้าหยาบอุดปากไว้ แล้วลากตัวออกไปโบยอย่างไม่ปรานี

"ในเมื่อฮูหยินจัดการเรียบร้อยแล้ว ข้าก็ไม่รบกวนแล้ว ขอตัวกลับไปก่อนนะ" กู้หมิงจูฟังเสียงร้องโหยหวนดังมาจากด้านนอก แล้วลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

ทว่าฮูหยินหลัวกลับขมวดคิ้ว ร้องเรียกนางไว้ "หมิงจู นั่งลงก่อนเถิด ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย"

กู้หมิงจูเลิกคิ้วเล็กน้อย ยิ้มถาม "ฮูหยินมีอะไรจะสั่งการอีกหรือ"

นี่มันใช่กู้หมิงจูที่ไหนกัน กู้หมิงจูคนเดิมจะเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้เชียวหรือ สองวันนี้ประโยคที่ว่าจะเปลี่ยนคนรับใช้ในจวนตะวันออก นางไม่พูดออกมาเลยสักคำ

เพียงแต่ส่งสาวใช้กลับมาให้หลายคนในแต่ละครั้ง หาข้ออ้างบีบให้ฮูหยินหลัวลงโทษคนของตัวเอง ซ้ำยังไม่ยอมให้ชื่อเสียงของตนต้องมัวหมอง ปล่อยให้ฮูหยินหลัวรับหน้าที่เป็นคนดุร้ายโหดเหี้ยมไปเต็ม ๆ

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าอีกไม่นาน คนที่ฮูหยินหลัวส่งไปที่จวนตะวันออกคงถูกนางหาข้ออ้างจัดการจนหมด และฮูหยินหลัวเองก็คงจะหาคนส่งไปแทรกซึมที่นั่นได้ยากแล้ว

ฮูหยินหลัวไม่เคยรู้สึกตกเป็นรองขนาดนี้มาก่อน นางฝืนยิ้มให้กู้หมิงจู "หากเจ้ารู้สึกว่าคนที่จวนฝั่งนี้ส่งไปไม่ดี สู้เรียกนายหน้าขายบ่าวให้พาคนมาให้เจ้าเลือกที่จวนเลยไม่ดีกว่าหรือ ขอแค่ถูกใจเจ้า ทำงานสะอาดเรียบร้อย ปรนนิบัติดีก็พอแล้ว"

นางคิดไม่ถึงว่ากู้หมิงจูจะยังคงส่ายหน้า "ข้าเลือกคนไม่เป็นหรอก อีกอย่างคนที่พวกนางส่งมาก็ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ท้ายที่สุดก็ไม่วางใจอยู่ดี"

ฮูหยินหลัวเริ่มงุนงงสับสน หรือว่ากู้หมิงจูไม่ได้ตั้งใจจะเปลี่ยนคนรับใช้ข้างกายอย่างนั้นหรือ

กู้หมิงจูมองสบตานาง เอ่ยอย่างเชื่องช้า "ข้าจำได้ว่าพวกหมัวมัวเคยบอกว่า ตอนที่ท่านแม่จากไป ได้ทิ้งเรือนไร่นาและร้านค้าไว้ให้ข้ามากมาย ในเมื่อตอนนี้คนรับใช้ในจวนทำงานไม่เต็มที่ สู้ไปเลือกคนจากในที่นาเข้ามาทำงานในจวนเสียเลยไม่ดีกว่าหรือ"

"ถึงอย่างไรก็เป็นคนจากที่นาของตัวเอง รู้ตื้นลึกหนาบาง อบรมสั่งสอนง่ายกว่าด้วย"

นางกำลังจะบอกว่า นางต้องการโฉนดที่ดินของจวนองค์หญิงคืนอย่างนั้นหรือ!

ฮูหยินหลัวถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าเปลี่ยนไปมาหลายตลบ ผ่านไปพักใหญ่ถึงฝืนยิ้มออกมาได้ "ที่แท้ก็เพื่อเรื่องนี้เอง... เลือกคนจากในที่นาก็ดีเหมือนกัน เพียงแต่สมุดรายชื่อและสัญญาขายตัวของพวกบ่าวไพร่ในที่นาไม่ได้อยู่ที่ข้า ประเดี๋ยวข้าจะให้คนไปเอามา แล้วค่อยส่งไปให้ที่จวนตะวันออกนะ"

นางไม่พูดถึงโฉนดที่ดินเลยแม้แต่น้อย พูดถึงแต่สัญญาขายตัวของบ่าวไพร่ในที่นา

กู้หมิงจูก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร นางลุกขึ้นยืนพลางยิ้ม "เช่นนั้นก็รบกวนฮูหยินด้วย"

พูดจบ ก็พาอาปี้เดินจากไปอย่างสง่างาม

ฮูหยินหลัวมองตามแผ่นหลังของนางที่เดินออกจากประตูไป สีหน้าพลันมืดครึ้มลง นางนั่งนิ่งอยู่บนตั่งครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยสั่งสาวใช้ "เร็วเข้า ตามข้าไปที่เรือนซงโส่ว"

ดูเหมือนจะมีคนยุยงให้กู้หมิงจูมาทวงโฉนดที่ดินและเรือนไร่นาของจวนองค์หญิงคืนเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงไม่จู่ ๆ ก็มาทำเรื่องวุ่นวายแบบนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ากู้คงไม่ยอมอยู่เฉยแน่ เพราะหลายปีมานี้เงินทองที่ได้จากเรือนไร่นาและร้านค้าเหล่านั้น ส่วนใหญ่ก็ถูกส่งไปที่เรือนซงโส่วทั้งนั้น

ฮูหยินหลัวพาสาวใช้รีบร้อนไปยังเรือนซงโส่ว ส่วนกู้หมิงจูกลับเดินกลับจวนตะวันออกอย่างอ้อยอิ่ง

อาปี้มองซ้ายมองขวา ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "คุณหนู เกรงว่าฮูหยินคงไม่ยอมคืนของพวกนั้นให้ง่าย ๆ หรอกเจ้าค่ะ"

นางพูดพลางขมวดคิ้ว หลายปีมานี้จวนตะวันออกไม่มีรายได้เข้ามาเลยแม้แต่น้อย ต้องพึ่งพาเงินทองที่องค์หญิงใหญ่เซวียนหยางทิ้งไว้ให้เพื่อประทังชีวิตไปวัน ๆ

ซ้ำร้ายเงินพวกนั้นยังอยู่ในความดูแลของฮูหยินหลัวอีก ตอนนี้เหลืออยู่ไม่มากแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าอีกไม่นานคงต้องชักหน้าไม่ถึงหลังแน่

กู้หมิงจูส่ายหน้า "นางไม่ให้หรอก"

เรือนไร่นาและร้านค้าพวกนั้นถูกฮูหยินผู้เฒ่ากู้กับฮูหยินหลัวฮุบไปเป็นสมบัติของสกุลกู้ตั้งนานแล้ว ถือเป็นต้นไม้เงินทองของพวกนาง จะยอมคืนให้กู้หมิงจูง่าย ๆ ได้อย่างไร

อาปี้ทำอะไรไม่ถูก "แล้ว... แล้วจะทำยังไงดีล่ะเจ้าคะ"

กู้หมิงจูแย้มยิ้ม มุมปากโค้งขึ้นอย่างงดงาม "ไม่ต้องรีบร้อน พวกนางจะต้องยอมเอามาคืนให้ด้วยมือตัวเองแน่"

.

.

.