บทที่ 37 ความลับในอดีต

เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่นานก็มีคนทนไม่ไหว เกาะช่องประตูขอร้องให้หญิงรับใช้ที่เฝ้ายามไปส่งข่าวถึงกู้หมิงจู บอกว่ามีเรื่องจะรายงาน

เมื่อกู้หมิงจูได้ยินก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ปฏิเสธไม่ยอมพบใครทั้งสิ้น

นางไม่รีบร้อน ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร พวกเขาก็จะยิ่งลุกลี้ลุกลน และยิ่งยอมคายข้อมูลออกมามาขึ้นเท่านั้น

ไม่ถึงสองวัน เฉียนเอ้อร์กับพวกก็ถูกส่งตัวมาที่จวนแม่ทัพใหญ่เพียวฉี

เพียงแต่พวกเขาถูกพาไปที่จวนตะวันตกก่อน เพื่อพบฮูหยินหลัวและฟังคำอบรมสั่งสอนชุดใหญ่ ถึงค่อยถูกส่งมาที่จวนตะวันออก

"ฮูหยินเกรงว่าพวกเขามาจากจวนตากอากาศ จะงุ่มง่ามปรนนิบัติไม่เป็น จึงจงใจกำชับอยู่หลายประโยคเจ้าค่ะ" หญิงรับใช้จากจวนตะวันตกที่นำทางพวกเขามาเป็นคนช่างเจรจา

กู้หมิงจูยิ้มบาง ๆ "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณฮูหยินมาก"

ท้ายที่สุดฮูหยินหลัวก็สืบหาอะไรไม่พบอยู่ดี ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งตัวเฉียนเอ้อร์กับพวกมาให้หรอก

ภายในโถงบุปผาเล็กมีบ่าวไพร่ชายหญิงสวมชุดผ้าหยาบยืนอยู่หลายคน พวกเขายืนกุมมือสำรวม สีหน้าสงบนิ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับการตกแต่งอันหรูหราภายในโถงบุปผา กลับไม่มีท่าทีอึดอัดใจเลยแม้แต่น้อย

เมื่อกู้หมิงจูพาสาวใช้เดินเข้ามา พวกเขาก็คุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม กิริยามารยาทล้วนไร้ที่ติ ไม่ด้อยไปกว่าหมัวมัวอาวุโสจากในวังที่อยู่จวนตะวันตกเลยสักนิด

กู้หมิงจูนั่งลงบนตำแหน่งประธาน มองดูคนเหล่านี้ในโถงบุปผาผ่านฉากกั้นผ้าโปร่งสีพื้น

หลี่ซวงรุ่ยเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำ ผิวคล้ำกร้านแดดกร้านลม ดูเหมือนชาวนาธรรมดาทั่วไป ทว่าสีหน้ากลับสงบนิ่ง ไม่แข็งกร้าวและไม่ถ่อมตนจนเกินไป

ป้าหวังผมสองข้างขมับขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น เพียงแต่มือคู่นั้นกลับขาวผ่องและเนียนนุ่มเป็นพิเศษ ดูแปลกประหลาดมาก

ทว่าเฉียนเอ้อร์กลับดูคล่องแคล่ว บนใบหน้าค่อนข้างท้วมมีรอยยิ้มเป็นมิตร ดูเป็นคนที่เข้าถึงได้ง่าย เพียงแต่ในดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นมักจะมีประกายคมปลาบวาบผ่านเป็นระยะ

คนที่ยืนอยู่ริมสุดคือชายชรารูปร่างผอมโซ สวมชุดคลุมยาวที่มีรอยปะชุน ดวงตาสีเหลืองขุ่นมัวเหม่อมองพรมบนพื้น

กู้หมิงจูลอบมองเขาอยู่หลายแวบ หากนางไม่รู้เรื่องมาก่อน ก็คงดูไม่ออกเด็ดขาดว่าคนผู้นี้คือเหมาถาน ปลายพู่กันอันเลื่องชื่อใต้บังคับบัญชาของเสียนอ๋องในเวลาต่อมา

นางมองดูพวกเขาทั้งหลาย รอยยิ้มคลี่คลายออก "หลายปีมานี้ทำให้พวกท่านต้องลำบากแล้ว"

หลี่ซวงรุ่ยกับพวกมีสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย พวกเขาคิดว่าตัวเองแค่ถูกเลือกให้เข้ามาทำงานในจวนจริง ๆ คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินกู้หมิงจูกล่าวเช่นนี้

กู้หมิงจูมองพวกเขา "พวกท่านล้วนเป็นผู้มีความสามารถยิ่งใหญ่ แต่กลับต้องทนเป็นชาวไร่ชาวนามานานหลายปี ช่างน่าเห็นใจจริง ๆ"

"ตอนนี้ขอให้พวกท่านพักอยู่ในจวนสักสองสามวัน อีกสองวันข้าจะมีงานมอบหมายให้พวกท่านทำ หลังจากนี้คงต้องรบกวนพวกท่านแล้ว"

คำพูดของนางช่างดูเป็นกันเอง แตกต่างจากท่าทีที่ปฏิบัติต่อบ่าวไพร่ของจวนตะวันตกก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ทำให้หานหมัวมัว อาปี้ และเสี่ยวขุยประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ความตกตะลึงบนใบหน้าของหลี่ซวงรุ่ย ป้าหวัง และพวกค่อย ๆ จางหายไป ในดวงตาเริ่มมีประกายแห่งความหวัง ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมองกู้หมิงจู

หลายปีมานี้ ไม่มีเสี้ยวเวลาไหนเลยที่พวกเขาไม่เฝ้าคิดถึงวันที่จะได้แสดงความสามารถของตนอย่างแท้จริง เพื่อไม่ให้เสียทีที่ได้รับราชโองการให้ติดตามองค์หญิงใหญ่มาแต่งงาน

กู้หมิงจูมองเห็นประกายในดวงตาของพวกเขาอย่างชัดเจน นางพอใจเป็นอย่างมาก จึงพยักหน้า "เดินทางมาเหน็ดเหนื่อยแล้ว ลงไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะให้คนไปเรียกพวกท่านมาคุยด้วยอีกที"

สัญญาขายตัวของพวกเขาถูกส่งมาจากจวนตะวันตกจนหมดแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะฮูหยินหลัวกลัวว่ากู้หมิงจูจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาอีก จึงส่งสัญญาขายตัวของครอบครัวพวกเขาทั้งเด็กและผู้ใหญ่มาให้ด้วย ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่ดีเยี่ยมไปเลย

เช่นนี้แล้ว กู้หมิงจูก็สามารถใช้งานพวกเขาได้อย่างวางใจ

หลี่ซวงรุ่ยกับพวกก็รู้ดีว่าตอนนี้พวกเขาเป็นคนของกู้หมิงจูอย่างแท้จริงแล้ว ในใจเต็มไปด้วยความยินดี พวกเขาคุกเข่าคำนับอย่างเป็นระเบียบ "ขอรับ/เจ้าค่ะ"

สาวใช้นำทางพวกเขาออกไป

หานหมัวมัวมองตามหลี่ซวงรุ่ยกับพวกเดินออกจากโถงบุปผาไปด้วยความสงสัย นางก็เป็นคนเก่าคนแก่ที่ตามองค์หญิงใหญ่เซวียนหยางออกจากวังมาแต่งงานเช่นกัน แต่นางกลับไม่รู้จริง ๆ ว่าคนเหล่านี้มีความพิเศษอย่างไร

นางไม่กล้าถามตรง ๆ เพียงแค่เอ่ยเสียงเบาว่า "ไม่ทราบว่าคุณหนูจะให้พวกเขาไปทำงานที่ไหนเจ้าคะ บ่าวจะได้ไปจัดการให้"

กู้หมิงจูยิ้มและส่ายหน้า "ยังไม่ถึงเวลา ต้องรออีกสองสามวัน"

คนเหล่านี้ไม่ใช่บ่าวไพร่ธรรมดาทั่วไป ความสามารถของพวกเขาไม่ได้มีไว้เพื่อเป็นผู้ใช้แรงงานในจวน แต่มีประโยชน์สำคัญอย่างอื่น

ปีนั้นตอนที่องค์หญิงใหญ่เซวียนหยางแต่งงานกับแม่ทัพใหญ่เพียวฉีกู้ชิง สินสอดทองหมั้นนั้นมากมายมหาศาลจนน่าตกตะลึง

แต่ถึงอย่างนั้น อดีตฮ่องเต้กับฮองเฮาเหวินเจาก็ยังไม่พอพระทัย ท้ายที่สุดถึงกับรับสั่งให้สำนักซ่างกงจัดเตรียมสินสอดให้นางตามแบบแผนขององค์หญิงเซียงหยาง ที่แต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีกับทู่ปัวในสมัยปฐมกษัตริย์ไท่จู่เลยทีเดียว

หลังจากที่กู้หมิงจูได้เป็นพระชายาของเสียนอ๋องแล้ว ตอนที่นางได้เห็นรายการสินสอดขององค์หญิงใหญ่จากสมุดบันทึกที่เก่าจนเหลืองของสำนักซ่างกง นางก็ยังอดตกใจไม่ได้

ไม่ต้องพูดถึงเงินก้นหีบนับหมื่นตำลึง จวนตากอากาศและร้านค้าชั้นดีอีกหลายสิบแห่ง แม้แต่ข้ารับใช้ในวังที่ติดตามมาเป็นสินสอด ก็ล้วนถูกคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน

แต่ในสายตาของกู้หมิงจู สิ่งที่มีค่าที่สุดไม่ใช่เงินทองหรือที่ดินเหล่านั้น แต่เป็นข้ารับใช้ที่ติดตามมาเหล่านี้ต่างหาก

หลี่ซวงรุ่ยคือบ่าวรับใช้ฝ่ายเกษตรของกรมโยธาธิการ ป้าหวังคือนางกำนัลทอผ้าแห่งสำนักซ่างกง เฉียนเอ้อร์เคยเป็นพ่อบ้านส่วนนอกจวนจ้าวกั๋วกง และเหมาถานก็คือผู้บันทึกบัญชีสำนักราชวังแห่งวังไท่จี๋ในอดีต

คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่ฮองเฮาเหวินเจาให้คนคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน เพื่อเป็นสินสอดลับ ๆ ให้กับองค์หญิงใหญ่เซวียนหยาง และความสามารถของใครคนใดคนหนึ่งในกลุ่มนี้ก็เพียงพอที่จะสร้างความมั่งคั่งมหาศาลได้แล้ว

น่าเสียดายที่หลังจากพวกเขาตามองค์หญิงใหญ่เซวียนหยางออกจากวังมา ก็ถูกส่งไปที่จวนตากอากาศ กลายเป็นเพียงชาวนาธรรมดา

เพียงเพราะองค์หญิงใหญ่ไม่จำเป็นต้องใช้งานพวกเขา

สินสอดขององค์หญิงใหญ่เซวียนหยางนั้นมากมายมหาศาล จนแม้แต่กู้หมิงจูที่ได้เป็นพระชายาเสียนอ๋องแล้วยังต้องอ้าปากค้าง แค่รายได้จากจวนตากอากาศและร้านค้าหลายสิบแห่งก็เหลือกินเหลือใช้แล้ว จะต้องเหนื่อยยากไปหาเงินเพิ่มอีกทำไม

พวกเขาถูกส่งไปที่จวนตากอากาศ ทำงานเหมือนชาวนาทั่วไป ใช้ชีวิตแบบนี้มานานกว่าสิบปี

หากกู้หมิงจูไม่บังเอิญค้นพบความลับที่เต็มไปด้วยความรักของมารดาจากสมุดบันทึกที่ถูกปิดผนึกไว้ในสำนักซ่างกง เกรงว่าพวกเขาคงจะต้องใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายไร้ค่าและแก่ตายไปในจวนตากอากาศ

และในปีนั้น หลังจากกู้หมิงจูค้นพบความลับนี้ เสียนอ๋องหลี่อวี้ก็ดีใจจนเนื้อเต้น ใช้หน่วยองครักษ์ลับตามหาตัวพวกเขามา แล้วดึงมาเป็นพวกทีละคน

พวกเขาก็ไม่ทำให้หลี่อวี้ผิดหวัง ต่างงัดความสามารถของตนออกมาสร้างทรัพย์สินมหาศาลให้กับหลี่อวี้

ทว่าครั้งนี้ กู้หมิงจูจะไม่มีวันมอบพวกเขาให้กับหลี่อวี้อีกแล้ว หากนางต้องการกุมชะตาชีวิตของตัวเอง ก็ต้องไม่ปล่อยให้ใครมาบีบคอตัวเองได้

นางจะใช้งานคนเหล่านี้เป็นอย่างดี

ตอนนี้ได้คนกลับมาแล้ว ขาดก็แต่ที่ดินและร้านค้า

กู้หมิงจูยิ้มบาง ๆ ฮูหยินหลัวและฮูหยินผู้เฒ่ากู้ย่อมไม่ยอมปล่อยมือง่าย ๆ แต่นางมีความอดทนมากพอ จะค่อย ๆ ทำให้พวกเขายอมส่งมันมาให้ถึงที่เอง

เสี่ยวขุยเดินเข้ามาคุกเข่า "คุณหนู จวนตะวันตกส่งข่าวมาว่า คุณชายรองกับฮูหยินรองมาถึงฉางอันแล้ว ตอนนี้อยู่ที่จวนตะวันตกเจ้าค่ะ"

กู้หมิงจูได้ยินดังนั้น นัยน์ตาก็ไหววูบ มาแล้วจริง ๆ มาได้ถูกเวลาเสียด้วย

.

.

.