چپتر 1097: برنامه‌های حساب‌شده (بخشِ ۱)

تیرها و گلولهها به دلیلِ اندازهٔ کوچکشان تابِ تحملِ کریستالهای مانا را نداشتند. افسون کردنشان دهها سکهٔ طلا خرج برمیداشت و پیش از آنکه زیرِ فشارِ طلسمهای تزریقشده از درون منفجر شوند، تنها چند ساعت دوام میآوردند.

بدتر از همه اینکه ساختنِ گلولهای از جنسِ داوروس یا آدامانت، نهتنها فوقالعاده گران تمام میشد، بلکه کاملاً بیفایده بود.

حتی سادهترین مجموعهٔ رونها، وقتی تا کوچکترین اندازهٔ ممکن برای کار کردن کوچک میشدند، باز هم برای رسم شدن به سطحِ وسیعی نیاز داشتند. تیری که لیث در هوا مهار کرده بود، از نوک تا پرهایش پوشیده از رون بود، آن هم فقط برای اجرای طلسمِ زرهشکن.

لیث کامیلا را مثلِ یک کیسه سیبزمینی روی شانهٔ چپش انداخت و در حالی که ذهنش با تمامِ توان کار میکرد، پا به فرار گذاشت.

«فقط دو راه واسه بیرون رفتن از اینجا هست. یا کامیلا رو پرت کنم بیرونِ آرایه تا بتونه کمک خبر کنه و خودم آزادانه بجنگم، یا همزمان با محافظت ازش مبارزه کنم. هر دوتا نقشه خیلی خطرناکن.»

«اگه هدف من نباشم، دور کردنِ کامیلا از خودم یعنی افتادن تو تلهٔ دشمنا، از اون طرف نگهداشتنش پیشِ خودم هم یه دردسرِ بزرگه. چارهای ندارم جز اینکه هر دوتا نقشه رو یکی کنم.»

پیشدستی در حمله به لیث فرصت داده بود طلسمِ گاردِ کامل را اجرا کند و پیش از آنکه دشمنانش بفهمند نقشهشان چقدر افتضاح شکست خورده، دور شود. هالهٔ آبیرنگی که فضای ۱۰ متریِ اطرافِ لیث را پر کرده بود، به او آگاهیِ کاملی از میدانِ نبرد میداد و جای خالیِ سولوس را پر میکرد.

مسیری را انتخاب کرد که هستههای خونِ کمتری داشت تا پیش از محاصرهٔ کامل به دستِ دشمنان، سریعتر از آرایهٔ مهرومومِ بُعدی بگریزد. فقط نامردگانِ واقعی میتوانستند لیث را نگران کنند؛ او حتی از رویارویی با ارتشِ کوچکی از ترالها هم باکی نداشت.

مثلِ باد حرکت میکرد. قدمهایش چنان سریع و قدرتمند بود که شانهاش مدام به شکمِ کامیلا — که پر از غذاهای لذیذِ شام بود — کوبیده میشد. کامیلا برای بالا نیاوردنِ دلورودهاش به ارادهای پولادین نیاز داشت.

دو ترال در پوششِ زن و شوهری سدِ راهِ لیث شدند و شمشیرهای کوتاهی را تاب دادند که بوی تندِ آشنایی از آنها به مشام میرسید. لیث متوجه شد ناخنهای زن رنگِ عجیبی دارد که سعی کرده با لاک پنهانش کند، اما بوی نامحسوسش دستش را رو میکرد.

«دهنِ این شانس سرویس! نامردهها میدونن من یه بیدارشدهام، واسه همین استفاده از سم علیهم هیچ منطقی نداره، اینم که یه زن بخواد "خیلی تصادفی" بهم چنگ بندازه بازم بیمعنیه. پوستم اونقدر سخته که بیشتر احتمال داره ناخوناش بشکنه و خودش مسموم بشه.»

در حالی که شمشیرِ جنگ را با قوسی باز تاب میداد، با خود فکر کرد: «اینا دنبالِ کامیلا هستن.»

ترالها پوزخندی زدند و سعی کردند جاخالی دهند، اما ناگهان دیدند سرعتِ شمشیرِ حرامزاده فراتر از حدِ بیناییشان شتاب گرفت. پالایشِ بدنِ بینقصِ لیث و جادوی همجوشی چنان سرعتی به این ضربه بخشید که ترالها نتوانستند بهموقع واکنش نشان دهند و چنان قدرتی داشت که آنها را همراه با سلاحهایشان به دو نیم کرد.

با این حال، فداکاریشان به مردِ خوشقیافهای فرصت داد تا به لیث نزدیک شود. مرد حلقهٔ نگهدارندهٔ جادوی ردهٔ ۵ خود را همسطحِ چشمانش بالا آورده بود و آمادگی داشت تا بهمحضِ حرکتِ دشمن، طلسمِ غروبِ نهایی را رها کند.

اما آن مرد یک بانشی بود. نه نیازی داشت نزدیک شود و نه شعلههای سیاه میتوانستند سدِ راهِ حملهاش شوند. نامرده با تمامِ رنج و اندوهِ مختصِ نژادش جیغ کشید و موجِ شوکِ قدرتمندی به وجود آورد که سنگفرش را در هم شکست و چراغهای خیابان را از جا کند.

کسانی که از عشقِ بهظاهر حقیقیشان خیانت میدیدند، ممکن بود به بانشی تبدیل شوند. آنها باید کسی را که عشقشان را به نفرت بدل کرده بود، با دستانِ خود میکشتند و سپس خودکشی میکردند.

تنها در آن زمان بود که آفرینندهشان میتوانست ترال را به یکی از خودشان تبدیل کند.

اوه، لعنت، یه بانشی! نمیشد مثلِ بازیِ سیاهچالها و غارت کار کنن؟ اینجوری یه گوشگیرِ ساده بیقدرتشون میکرد. لیث دفاعِ خوبی در دست نداشت، پس در حالی که خودش را جمع میکرد تا از کامیلا محافظت کند، به عقب پرید.

با ترکیبِ پرش و تمامِ نیروی موجِ ضربه، لیث توانست تقریباً به بیرون از آرایهٔ مهرومومِ هوا که بهترین طلسمهایش را مسدود کرده بود، پرواز کند. نامردگان با دیدنِ دور شدنِ شکارشان، به بانشی لعنت فرستادند و روی لیث متمرکز شدند و او را از هر طرف محاصره کردند.

زرهِ پوستدزدِ تقویتشده لیث را از آسیب حفظ کرده بود و حتی گوشهایش را پر کرده بود تا جلوی سروصدا را بگیرد، اما موجِ ضربه باعث شده بود تمرکزش را از دست بدهد. لیث احساسِ سرگیجه کرد و تلفیقِ نور را فعال کرد تا ارتعاشاتی را که هنوز بدنش را بیحس میکردند، خنثی کند.

لیث با صدایی نامفهوم گفت: «نزدیکم بمون و آمادهٔ عقبنشینی باش. اگه از آرایه فرار نکنیم، کارمون تمومه.»

به چند ثانیه زمان نیاز داشت تا دوباره گاردِ کامل را اجرا کند و چند طلسم ببافد.

متأسفانه کامیلا بدنِ ارتقایافته و تلفیقِ نور نداشت، بنابراین حتی با محافظتِ زرهِ پوستدزدِ تقویتشدهٔ خودش هم نتوانست یک کلمه از حرفهای او را بشنود. گوشهایش هنوز زنگ میزد و استخوانهایش از جیغِ بانشی میلرزید، بهطوری که حتی نمیتوانست روی پاهایش بایستد.

با این حال تسلیم نشد. کامیلا در حالی که یک کریستالِ مانای بنفشِ کوچک را از یکی از جیبهایش بیرون میآورد، توالیِ خاصی از رونها را روی آویزِ ارتشیاش فشرد. کریستال را درونِ شکافِ آویز قرار داد و سپس آن را با تمامِ توانی که در بدن داشت به دوردست پرتاب کرد.

تا زمانی که نامردگان به لیث برسند، تلفیقِ نور و انرژیِ نشاطبخشی بهاندازهٔ نیمی از یک تنفس، ذهنش را پاک کرده بود. گنبدی از شعلههای سیاه موجِ اولِ دشمنان را متوقف کرد و آنها را به خاکستر تبدیل کرد.

بانشی دوباره جیغ کشید، اما این بار لیث آماده بود. انگشترِ مانع برای مقاومت در برابرِ فشارِ ترکیبیِ موجِ ضربه و طلسمهای تاریکی که بر سرِ لیث میبارید، تقریباً بیش از حدِ ظرفیتش تحتِ فشار قرار گرفت، اما دوام آورد.

غروبِ نهایی که هنوز فعال بود، به جریانِ پرفشاری از آتشِ سیاه تبدیل شد که واردِ دهانِ هنوز بازِ بانشی شد و مرگی عذابآور را نصیبش کرد. سپس، رگباری از تیرهای افسونشده مانع را خُرد کرد و لیث را مجبور کرد تا آخرین غروبِ نهاییِ ذخیرهشده در حلقهٔ نگهدارندهٔ جادویش را فعال کند.

این طلسم گنبدی از شعلههای سیاه ایجاد کرد که نوکِ تیرهای اوریکالکوم را سوزاند و خاکستر کرد، اما موجِ دومِ دشمنان رگباری از قندیلهای یخی را رها کردند که مانعِ جدید را بهمحضِ شکلگیری خنثی کرد.

لعنتی، اینا حرفهایان. لیث در حالی که آرایشِ آنها را از طریقِ گاردِ کامل بررسی میکرد، در دل ناسزا گفت. نهتنها ریسکِ بیخودی نمیکنن، بلکه به نظر میرسه از تاکتیکهای همیشگیم هم باخبرن.

دو مرد و یک زن به هیئتِ کایروپترانِ خونآشام تبدیل شدند که شبیهِ خفاشهای اهریمنیِ غولپیکر بودند و قدرتِ فیزیکیِ برجستهشان را بیش از پیش تقویت کردند. بدنِ آنها آنقدر بزرگ بود که میدانِ دیدِ لیث را بپوشاند، اما به لطفِ گاردِ کامل او نیازی به چشمانش نداشت.

کایروپترانها با ترس و تعجب به جنگ نگاه کردند، در حالی که هیچ ایدهای نداشتند لیث چطور توانسته است با وجودِ آرایهٔ مهروموم شمشیر را بیرون بکشد. با این حال دربارهٔ آن تیغه میدانستند و آن را در برنامهٔ احتمالیِ خود لحاظ کرده بودند.

یکی از متحدانشان یک نعشخوار بود و به لطفِ تواناییهای احیایش، از هیچ شمشیری نمیترسید، حتی از آن تیغهٔ خشمگین. لیث جنگ را با جادوی تاریکی آمیخت، در حالی که نعشخوار همین کار را با بدنش کرد تا وقتی سلاحِ لیث را درونِ سینهاش به دام انداخت، آن دو انرژی بهسادگی یکدیگر را خنثی کنند.