บทที่ 95 แผนร้ายบทใหม่
บทที่ 95 แผนร้ายบทใหม่
ในเวลานี้ เสิ่นอวิ๋นซิ่วก็พอจะนึกออกแล้วว่าตัวเองถูกเสิ่นอวิ๋นซูซ้อนแผนเข้าให้
ไม่อย่างนั้นจะอธิบายได้อย่างไรว่า ทำไมเธอถึงท้องร่วง ส่วนเสิ่นอวิ๋นซูกลับไม่เป็นอะไรเลยสักนิด
แต่เธอก็เห็นกับตาตัวเองนี่นา ว่าเสิ่นอวิ๋นซูดื่มน้ำแกงเมล็ดบัวที่ใส่ยาเข้าไปตั้งสองในสามส่วน
แล้วทำไมถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ
คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้ก็คือ เสิ่นอวิ๋นซูรู้ทันแผนการของเธอตั้งแต่แรก ดังนั้นจึงฉวยโอกาสหลอกล่อให้เธอดื่มน้ำแกงเมล็ดบัวเข้าไปหนึ่งในสามส่วน ส่วนน้ำแกงที่เหลือ เสิ่นอวิ๋นซูอาจจะแอบสับเปลี่ยนไป หรือไม่ก็รู้ว่ามียาผสมอยู่ พอตอนที่ดื่มเสร็จก็คงรีบกินยาแก้ท้องร่วงดักไว้ทันที?
แต่... เธอก็กินยาแก้ท้องร่วงดักไว้เหมือนกันนี่นา
ทำไมถึงไม่ได้ผลล่ะ!
อีกอย่าง เธอไม่ได้คลาดสายตาจากเสิ่นอวิ๋นซูเลยนะ
ต่อให้เสิ่นอวิ๋นซูจะหันหลังกลับไปเอาชามในบ้าน แต่น้ำแกงเมล็ดบัวชามนั้นก็ยังคงอยู่ในมือของเธอตลอดเวลา
เสิ่นอวิ๋นซูไม่มีทางสับเปลี่ยนได้แน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นอวิ๋นซูก็ไม่น่าจะล่วงรู้ด้วยซ้ำว่าเช้านี้เธอต้มน้ำแกงเมล็ดบัวมาให้
และเธอก็เห็นกับตาตัวเองว่า เสิ่นอวิ๋นซูดื่มน้ำแกงเมล็ดบัวชามนั้นรวดเดียวหมดเกลี้ยง ไม่มีเหลือเลยสักหยด
ดังนั้น ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือ เสิ่นอวิ๋นซูแอบไปกินยาแก้ท้องร่วงหลังจากนั้น
แต่เสิ่นอวิ๋นซูรู้ได้อย่างไรว่าเธอแอบใส่ยาลงไป แถมยังรู้ว่าเป็นยาแก้ท้องร่วงด้วย
เรื่องนี้ นอกจากตัวเธอเองแล้ว เธอก็ไม่เคยแพร่งพรายให้ใครรู้เลยนะ
เสิ่นอวิ๋นซูจะฉลาดหลักแหลม คาดการณ์ล่วงหน้าได้แม่นยำขนาดนั้นเชียวหรือ
จู่ๆ เสิ่นอวิ๋นซิ่วก็รู้สึกว่าเสิ่นอวิ๋นซูน่ากลัวขึ้นมาเสียแล้ว
แต่จะให้เสิ่นอวิ๋นซิ่วยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี เสิ่นอวิ๋นซิ่วก็ไม่ยอมหรอก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเสียงในใจคอยตอกย้ำบอกเธออยู่เสมอว่า
ต้องเอาชนะเสิ่นอวิ๋นซูให้ได้
บนโลกใบนี้ ระหว่างเธอกับเสิ่นอวิ๋นซู จะต้องมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ดี
ดังนั้น ไม่ว่าอย่างไร เธอจะต้องเอาชนะเสิ่นอวิ๋นซูให้จงได้!
แต่จะใช้วิธีไหนดีล่ะ
เสิ่นอวิ๋นซิ่วอาบน้ำไปพลาง ขบคิดหาวิธีเล่นงานเสิ่นอวิ๋นซูไปพลาง โดยไม่สนใจความเย็นเยียบของน้ำเย็นที่ราดรดลงบนร่างกาย
"ใช่แล้ว แก๊งค้ามนุษย์พวกนั้นไงล่ะ!"
ดวงตาของเสิ่นอวิ๋นซิ่วเป็นประกายขึ้นมาทันที
เสิ่นอวิ๋นซิ่วจำได้ว่า ในชาติก่อน ช่วงเวลานี้แหละที่แก๊งค้ามนุษย์กลุ่มหนึ่งกำลังอาละวาดอยู่ในเมืองเซิน แก๊งค้ามนุษย์กลุ่มนี้จะมุ่งเป้าไปที่เด็กอายุต่ำกว่า 5 ขวบ และหญิงสาวที่หน้าตาสะสวยเป็นหลัก
เธอสามารถปล่อยข่าวเรื่องเสิ่นอวิ๋นซูให้พวกลักพาตัวรู้ได้
ถ้าพวกลักพาตัวได้เห็นเสิ่นอวิ๋นซู…
ถึงแม้เสิ่นอวิ๋นซิ่วจะไม่อยากยอมรับ แต่เสิ่นอวิ๋นซูก็งดงามมากจริงๆ ถึงขั้นเรียกได้ว่างดงามล่มบ้านล่มเมืองเลยทีเดียว
ขอเพียงแก๊งค้ามนุษย์พวกนั้นได้เห็นเสิ่นอวิ๋นซู พวกมันจะต้องคิดหาวิธีลักพาตัวเสิ่นอวิ๋นซูไปให้ได้อย่างแน่นอน
เสิ่นอวิ๋นซิ่วจำได้ว่า แก๊งค้ามนุษย์กลุ่มนั้นเจ้าเล่ห์เพทุบายมาก กว่าจะถูกจับได้ก็ต้องรอไปอีกสิบกว่าปีให้หลัง
ตอนนั้นเรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่โตลงทั้งหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์ ส่วนเด็กและผู้หญิงที่ถูกพวกมันลักพาตัวไป ล้วนมีจุดจบที่น่าเวทนา โดยเฉพาะหญิงสาวหน้าตาสะสวย พวกมันจะนำไปขายซ่อง ให้ผู้ชายมากมายย่ำยี!
จู่ๆ เสิ่นอวิ๋นซิ่วก็นึกถึงหลู่ชิงในชาติก่อน!
ไอ้ปัญญาชนหลู่ที่หลอกลวงเธอ และเอาเธอไปขาย!
ถ้าหากเธอไม่ถูกหลู่ชิงหลอกลวงและเอาไปขาย เธอก็คงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานถูกผู้ชายย่ำยีทั้งวันทั้งคืน และสุดท้ายก็ต้องตายเพราะติดโรคร้าย
หลู่ชิง คนคนนี้ เธอจะไม่มีวันปล่อยไปเด็ดขาด!
และเสิ่นอวิ๋นซู…
หากเสิ่นอวิ๋นซูถูกแก๊งค้ามนุษย์กลุ่มนี้ลักพาตัวไป ก็คงหนีไม่พ้นถูกนำไปขายเช่นกัน
ก็ดี ให้นังสารเลวเสิ่นอวิ๋นซูได้ลิ้มรสชาติชีวิตที่เธอเคยเผชิญในชาติก่อนบ้าง ว่ามันเป็นอย่างไร
ถึงแม้เสิ่นอวิ๋นซิ่วจะไม่รู้ว่าแก๊งค้ามนุษย์กลุ่มนั้นกบดานอยู่ที่ไหน
แต่จากข่าวที่ปรากฏในหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์ในชาติก่อน เธอก็พอจะรู้ว่าในช่วงเวลานี้ พวกมันมักจะป้วนเปี้ยนอยู่แถวไหนในเมืองเซิน
ขอเพียงเธอจ้างคนไปปล่อยข่าวเรื่องเสิ่นอวิ๋นซูในละแวกนั้น
ขอเพียงแก๊งค้ามนุษย์พวกนั้นรับรู้ถึงการมีอยู่ของหญิงสาวรูปงามอย่างเสิ่นอวิ๋นซู พวกมันจะต้องคิดหาวิธีลักพาตัวเธอไปอย่างแน่นอน
ยิ่งคิด เสิ่นอวิ๋นซิ่วก็ยิ่งรู้สึกว่าวิธีนี้เข้าท่า
เธอแทบจะรอไม่ไหว อยากจะลงมือทำตามแผนเสียเดี๋ยวนี้เลย
"ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องรีบร้อน รอให้ผ่านวันนี้ไปก่อน"
"พี่อวิ๋นซู พี่อย่าโทษฉันเลยนะ"
"ความจริงแล้ว ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก"
"จะโทษ ก็ต้องโทษที่พี่เกิดมาสวยเกินไป"
"จะโทษ ก็ต้องโทษที่พี่ชอบตั้งตนเป็นศัตรูกับฉันอยู่เรื่อย"
"ความจริงแล้ว การถูกลักพาตัวไปขาย ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรหรอกนะ"
บางที หากเสิ่นอวิ๋นซูถูกนำไปขาย อาจจะได้เจอลูกค้าที่เป็นมหาเศรษฐี แล้วได้ใช้ชีวิตที่สุขสบายกว่าการแต่งงานกับจี้หวยหนานก็เป็นได้
ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ฉันทำไปก็เพราะหวังดีกับพี่นะ
ยิ่งคิด เสิ่นอวิ๋นซิ่วก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนการของตัวเองช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ และรู้สึกว่าเสิ่นอวิ๋นซูควรจะขอบคุณเธอเสียด้วยซ้ำ
เสิ่นอวิ๋นซูหารู้ไม่ว่า เสิ่นอวิ๋นซิ่วเพิ่งจะวางแผนทำร้ายเธอพลาดไปหมาดๆ แต่กลับคิดหาแผนการใหม่มาทำร้ายเธอได้รวดเร็วถึงเพียงนี้
และคราวนี้ ยังเป็นแผนร้ายที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิมเสียด้วย!
แต่ต่อให้รู้ เสิ่นอวิ๋นซูก็ไม่มีทางเกรงกลัวแต่อย่างใด
เสิ่นอวิ๋นซิ่วอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำไม่นานก็ออกมา พอเธอสวมเสื้อผ้าเสร็จ คนอื่นๆ ในครอบครัวตระกูลเสิ่นก็ขึ้นมาพอดี
เสิ่นเป่าลี่ซึ่งอายุน้อยที่สุด และไม่ค่อยรู้จักเก็บซ่อนอารมณ์ อีกทั้งยังไม่เคยมีความเกรงใจต่อเสิ่นอวิ๋นซิ่วอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อเห็นเสิ่นอวิ๋นซิ่วเดินออกมา เขาก็เอ่ยปากเยาะเย้ยทันที
"ขี้แตกต่อหน้าชาวบ้านชาวช่องเค้า น่าไม่อายจริงๆ"
สีหน้าของเสิ่นอวิ๋นซิ่วเคร่งขรึมลงทันที
ส่วนเสิ่นเป่าเซิ่งนั้น เนื่องจากเป็นเพราะเสิ่นอวิ๋นซิ่ว ภรรยาที่กำลังท้องแก่ของเขาจึงต้องหนีกลับไปอยู่บ้านเดิมและยังไม่ยอมกลับมา ประกอบกับก่อนหน้านี้เสิ่นอวิ๋นซิ่วยังเคยพูดจาถากถางเขาอีก ดังนั้นเขาจึงไม่เคยมีท่าทีที่เป็นมิตรต่อเสิ่นอวิ๋นซิ่วเลยสักนิด
และในเวลานี้ เมื่อสบโอกาสที่เสิ่นอวิ๋นซิ่วต้องอับอายขายหน้า มีหรือที่เขาจะไม่ปรบมือสะใจ
ดังนั้นเขาจึงเอ่ยสมทบว่า "นั่นสิ คนในครอบครัวตระกูลเสิ่นต้องมาพลอยขายขี้หน้าเพราะหล่อนคนเดียว คงจะถูกคนในลานบ้านรวมหัวเราะเยาะไปจนตายแน่ๆ"
"ต่อไปนี้ใครเดินออกจากบ้าน ก็คงจะถูกถามว่า 'อ้าว เธอเป็นญาติกับเสิ่นอวิ๋นซิ่วที่ขี้แตกกลางงานแต่งของตัวเองใช่ไหมล่ะ' อะไรแบบนี้"
"เสิ่นเป่าเซิ่ง!" เสิ่นอวิ๋นซิ่วโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แทบอยากจะพุ่งเข้าไปบีบคอเขาให้รู้แล้วรู้รอดไป
"เอาสิ เข้ามาสิ ใครกลัวกัน" เสิ่นเป่าเซิ่งเป็นพวกเก่งแต่ในบ้านอยู่แล้ว ยิ่งเป็นผู้ชายด้วยแล้ว เขาย่อมไม่กลัวเสิ่นอวิ๋นซิ่วที่เขาดูถูกมาตลอดหรอก
ทั้งสองคนทำท่าจะพุ่งเข้าใส่กัน
"พอได้แล้ว!" ทันใดนั้น เสิ่นเหลาเยาก็ตวาดเสียงดังลั่น
"เป่าเซิ่ง หยุดพูดสักที แล้วกลับเข้าห้องแกไป"
"ซิ่วซิ่ว ถ้าแกเตรียมตัวเสร็จแล้ว ก็รีบลงไปข้างล่างได้แล้ว เมิ่งเจวี๋ยยังรออยู่ข้างล่างนู่น"
เมื่อเสิ่นเหลมีาเยาผู้อำนาจสิทธิ์ขาดในบ้านเอ่ยปากเช่นนี้ เสิ่นเป่าเซิ่งย่อมไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาทำได้เพียงเบ้ปากแล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเอง ปิดประตูดังปัง
และในเวลานี้ เหยาชุ่ยอวี้ก็เดินเข้ามาหาเสิ่นอวิ๋นซิ่ว แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า "แกเป็นอะไรของแกฮะ ถึงจะปวดท้อง ก็กลับมาขี้ที่บ้านได้นี่นา หรือไม่ก็ขี้ให้เรียบร้อยก่อนลงไปข้างล่างก็ได้ ทำไมถึงต้องไปขี้แตกเอาตอนนั้นด้วย!" ตอนที่มีคนอยู่ตั้งเยอะแยะ
แม้แต่เด็กเล็กๆ ก็ยังไม่ค่อยทำเรื่องน่าเกลียดแบบนี้เลย
เหยาชุ่ยอวี้เองก็รู้สึกอับอายขายหน้าไม่แพ้กัน
แถมกลิ่นมันยังเหม็นสุดๆ อีกต่างหาก
เสิ่นอวิ๋นซิ่วก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นเสียหน่อย!
คนที่อับอายที่สุดก็คือเธอ เธอไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นเลย แต่ในตอนนั้น เธอกลั้นไม่อยู่จริงๆ
อีกอย่าง เธอก็กินยาแก้ท้องร่วงไปแล้วด้วย
"หนูก็กินยาไปแล้ว หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้... ถึงได้..." ถึงได้ท้องร่วงรดกระโปรงแบบนั้น
(นิยายเรื่องนี้มีให้อ่านแบบ Exclusive เฉพาะในแคมเปญบุฟเฟต์นิยายแปล Nirand Books เท่านั้น)
สำหรับนักอ่านที่อยากสนับสนุนผลงานแปลถูกลิขสิทธิ์เรื่อง ขอบคุณน้องสาวที่ยกสามีสุดประเสริฐคนนี้ให้! ยุค 70
สามารถสมัครสมาชิกบุฟเฟต์นิยายแปลได้ที่เว็บ
ที่นี่ที่เดียว! จ่าย 159 บาท แต่ได้สิทธิ์เก็บนิยายเรื่องโปรดไว้อ่านแบบ "ถาวร" ตลอดชีพ แม้ไม่ได้เป็นสมาชิกแล้ว
ความคุ้มค่าที่จะได้รับ
- เข้าถึงนิยายทุกเรื่องของสำนักพิมพ์นิรันดร์บุ๊คส์
- อ่านฟรีตลอดไป: กลับมาฟินนิยายเรื่องโปรดซ้ำตอนไหนก็ได้ แม้จะไม่ได้ต่ออายุสมาชิกแล้ว
- นิยายเข้าใหม่ทุกสัปดาห์: จบแล้วทุกเรื่อง ไม่ต้องอ่านแล้วค้างคาให้หงุดหงิดใจ
คุ้มกว่าซื้อ E-Book! สายอ่านห้ามพลาด
สมัครเลยที่
หรือ
ผ่านแอดมิน Page Facebook : Nirand Books (คลิกที่นี่)
Thai Edition Copyright © 2026 Nirand Books
Licensed by Beijing Houji Information Technology Co., Ltd. (Fanqie Novel) All rights reserved.
*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้ทีมงาน Nirand Books ***