แต่งงานใหม่

ตอนที่พูดเรื่องจะแต่งงานใหม่กับเสิ่นถิงอวี้เป็นครั้งแรก พ่อเสิ่นยังไม่ทันได้อธิบายเหตุผลของตัวเอง ก็โดนต่อต้านอย่างหนักเสียแล้ว

เสิ่นถิงอวี้ยึดติดกับความคิดที่ว่า พ่อของเธอทรยศแม่ แม่เพิ่งจากไปได้ไม่นาน พ่อก็คิดจะแต่งงานใหม่แล้วเหรอ

เธอถึงขั้นรู้สึกว่า ภาพลักษณ์ของพ่อที่ดีมาตลอดพังทลายลง

รู้สึกว่าพ่อเสิ่นเป็นผู้ชายเลวทราม!

ช่วงนั้น เธอถึงกับไม่ยอมพูดกับพ่อเสิ่นเลย

ส่วนพ่อเสิ่นก็รักและตามใจเสิ่นถิงอวี้ลูกสาวคนนี้มาโดยตลอด แถมยังเคารพความคิดของเธอด้วย

ดังนั้น ในเมื่อเสิ่นถิงอวี้ต่อต้านหนักขนาดนั้น เขาก็ไม่พูดถึงมันอีก

ต่อมา เรื่องนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดอีกครั้ง ก็เพราะยายของเสิ่นถิงอวี้มาเยี่ยม แล้วเห็นความเหน็ดเหนื่อยของพ่อเสิ่น และเสิ่นถิงอวี้ก็บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างพ่อกับยายเข้าพอดี

ถึงได้รู้ว่า ที่แท้ก่อนหน้านี้ที่พ่ออยากจะแต่งงานใหม่ ก็เพื่อจะได้ทำงานหาเลี้ยงครอบครัวได้ดีขึ้น และอยากให้มีคนมาช่วยดูแลน้องชาย

ยิ่งได้ยินเงื่อนไขของผู้หญิงคนนั้น

คราวนี้เสิ่นถิงอวี้ก็ไม่ได้โกรธเคืองอีกต่อไป กลับรู้สึกสงสารพ่อมากกว่า แม้แต่ยายยังเกลี้ยกล่อมพ่อเลยว่า ทำแบบนี้มันเหนื่อยเกินไป ลำบากเกินไป หรือจะให้แต่งๆ ไปเถอะ ไม่ต้องไปสนใจความเห็นของอวี้อวี้หรอก

แต่พ่อเสิ่นก็ยังส่ายหน้า ยืนกรานว่าความเห็นของลูกสาวนั้นสำคัญมาก ตราบใดที่อวี้อวี้ไม่ตกลง เขาก็จะไม่แต่งงานใหม่

ที่จริงแล้ว เสิ่นถิงอวี้รู้มาตลอดว่าพ่อเป็นพ่อที่ดีมาก

ดังนั้น เธอจึงทนดูพ่อต้องเหน็ดเหนื่อยขนาดนั้นไม่ได้หรอก

มองดูผมของพ่อที่หงอกไปตั้งครึ่งหัวตั้งแต่ที่แม่จากไป สุดท้ายเสิ่นถิงอวี้ก็เดินออกมา เธอบอกว่า เธอยินดีจะเจอผู้หญิงคนนั้นสักครั้ง และจะพิจารณาเรื่องการแต่งงานใหม่ของพ่อ

เมื่อได้รับความยินยอมจากเสิ่นถิงอวี้

ผู้หญิงที่ต่อมาได้กลายเป็นแม่เลี้ยงของเสิ่นถิงอวี้ นามว่า จ้าวลี่ผิง จึงพาลูกสาวของเธอ ซ่งตงเสวี่ย เข้ามาดูตัวกับพ่อเสิ่นในเมือง

แน่นอนว่า ตอนดูตัว พ่อเสิ่นก็พาหนานหนานกับเสิ่นถิงอวี้มาด้วย

ตอนที่เจอกันครั้งแรก พ่อเสิ่นไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรกับผู้หญิงคนนี้เลย รู้สึกว่าเป็นแค่ภาพลักษณ์ของหญิงชาวนาธรรมดาๆ ทั่วไป อย่างมากก็แค่หน้าตาดีกว่าคนในหมู่บ้านเดียวกันนิดหน่อย แต่จะเอามาเทียบกับผู้หญิงในเมืองไม่ได้หรอก

ส่วนเสิ่นถิงอวี้ ความประทับใจแรกที่มีต่อจ้าวลี่ผิงและซ่งตงเสวี่ยก็ถือว่าพอใช้ได้

สิ่งที่จ้าวลี่ผิงแสดงออกมา คือความซื่อสัตย์ เรียบง่าย และว่านอนสอนง่าย ส่วนซ่งตงเสวี่ย ลูกสาวของเธอ ดูเหมือนจะค่อนข้างขี้อาย ราวกับลูกหนูที่พร้อมจะตกใจกลัวอยู่ตลอดเวลา

ดูเหมือนจะไม่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีเท่าไหร่นัก ทั้งผอมแห้งและดำคล้ำ

จากการได้พูดคุยกันอีกหลายครั้งในภายหลัง เสิ่นถิงอวี้ก็ค่อยๆ เลิกรังเกียจสองแม่ลูกจ้าวลี่ผิงไปเอง

และในเวลาต่อมา พ่อเสิ่นก็เปิดเผยจุดประสงค์ของเขาต่อหน้าอย่างตรงไปตรงมาว่า ที่เขาแต่งงานใหม่ก็เพื่อหาคนมาดูแลบ้าน ดูแลลูกๆ สองคน เพียงเท่านี้แหละ

แน่นอนว่า ในฐานะสามี เขาก็จะทำหน้าที่หาเลี้ยงครอบครัวอย่างที่ควรจะเป็น

และเขายังสามารถฝากฝังให้ซ่งตงเสวี่ยเข้าไปเรียนในโรงเรียนที่เขาสอนอยู่ได้ด้วย

จ้าวลี่ผิงตอบตกลงอย่างยินดี

แล้วทั้งสองก็แต่งงานกันไปแบบนั้น

หลังแต่งงาน พ่อเสิ่นทำตามสัญญาที่ให้ไว้ด้วยการฝากฝังให้ซ่งตงเสวี่ยเข้าไปเรียนในโรงเรียนของเขา

ส่วนจ้าวลี่ผิงก็ทุ่มเทดูแลบ้านนี้และหนานหนานอย่างเต็มที่

หนานหนานได้รับการดูแลจากเธอเป็นอย่างดี ถึงขั้นตอนที่เริ่มหัดพูด คำแรกที่เรียกก็คือ จ้าวลี่ผิง โดยหนานหนานเรียกจ้าวลี่ผิงว่าแม่

ไม่มีใครรู้หรอกว่า ตอนที่เสิ่นถิงอวี้ได้ยินน้องชายเอ่ยปากเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่ ความรู้สึกของเธอจะซับซ้อนแค่ไหน

แต่เธอไม่ได้ห้ามปราม เธอก็รู้ดีว่า แม่เลี้ยงก็คือแม่เหมือนแม่แท้ๆ นั่นแหละ

ถ้าแม่เลี้ยงสามารถเลี้ยงดูน้องชายได้ดี การที่น้องชายจะเรียกเธอว่าแม่สักคำก็ไม่แปลกอะไร

จ้าวลี่ผิงทำได้ดีมากจริงๆ เธอจัดการเรื่องในบ้านได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกครั้งที่พ่อเสิ่นและเสิ่นถิงอวี้กลับมา ก็จะมีอาหารอร่อยๆ รออยู่เสมอ

ส่วนซ่งตงเสวี่ยก็ราวกับเป็นมนุษย์ล่องหน เธอเงียบสงบและเจียมเนื้อเจียมตัวมาก ไม่เคยแย่งชิงสิ่งใดกับเสิ่นถิงอวี้เลยสักครั้ง

ตอนนั้น เสิ่นถิงอวี้คิดว่า ถ้าครอบครัวนี้จะอยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ดีเหมือนกัน

เสิ่นอวิ๋นซูค่อยๆ หลุดออกมาจากเรื่องราวในนิยาย

น่าเสียดายที่ความหวังของเสิ่นถิงอวี้ถูกลิขิตมาให้ต้องพังทลายลง

ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่เคยดูออกเลยว่าสองแม่ลูกจ้าวลี่ผิงกับซ่งตงเสวี่ยเป็นคนยังไง ไม่รู้ถึงแผนการร้ายของพวกหล่อน และไม่รู้เลยว่าตอนนี้พวกหล่อนกำลังทำอะไรอยู่

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เอาแค่เรื่องผู้ชายที่เสิ่นถิงอวี้บังเอิญเจอตอนอายุสิบแปดปี ช่วงเรียน ม.6 นามว่า สวี่ชางซุ่น ผู้ชายที่เสิ่นถิงอวี้รู้จักได้แค่สามเดือนก็อยากจะแต่งงานด้วย ผู้ชายคนนี้สองแม่ลูกจ้าวลี่ผิงเป็นคนจัดฉากให้ทั้งนั้น สวี่ชางซุ่นไม่ใช่คนดีเลยสักนิด

เสิ่นถิงอวี้ในนิยายมองไม่ออก สุดท้ายก็แต่งงานกับสวี่ชางซุ่น และต้องจบลงด้วยการถูกขายไป

ส่วนเสิ่นถิงอวี้ที่ถูกขายไปนั้น ต้องเผชิญกับชะตากรรมที่น่าเวทนาจนทนดูไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องป่วยตายข้างถนนตั้งแต่อายุยังน้อย

แน่นอนว่า จุดจบของพ่อเสิ่นและหนานหนานก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่

จ้าวลี่ผิงกับซ่งตงเสวี่ย คือสองแม่ลูกอสรพิษชัดๆ

ใครก็ตามที่ตกเป็นเป้าหมายของพวกหล่อน พวกหล่อนก็จะโผล่ออกมาพ่นพิษใส่ แล้วกัดเข้าให้สักแผล และแผลนี้ ถ้าไม่ตายก็ต้องพิการ

"สวัสดีค่ะ พวกเรากรอกเสร็จแล้วค่ะ"

ขณะที่กำลังคิดเพลินๆ จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเสิ่นอวิ๋นซู เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นคู่รักที่เพิ่งบอกว่าจะมาจดทะเบียนสมรสเมื่อครู่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

พร้อมกับยื่นแบบฟอร์มสองใบมาให้เธอ

เสิ่นอวิ๋นซูรับแบบฟอร์มมา ปรายตามอง กะว่าถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็จะหยิบตราประทับออกมาประทับให้

แต่พอสายตากวาดไปเห็นชื่อบนนั้น เธอก็ชะงักไป

เสิ่นถิงอวี้ สวี่ชางซุ่น!

เสิ่นอวิ๋นซูเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที มิน่าล่ะ ระบบถึงได้จู่ๆ ก็มอบภารกิจให้ ที่แท้สองคนที่เข้ามาพอดีนี้ ก็คือ เสิ่นถิงอวี้ กับ สวี่ชางซุ่น นี่เอง

ที่แท้ผู้ชายคนนี้ก็คือ สวี่ชางซุ่น นี่เอง

ถ้าอย่างนั้น สายตาหยาบโลนที่เขามองเธอเมื่อครู่ก็ไม่แปลกอะไร เธอไม่ได้ตาฝาดไปเอง

เพราะสวี่ชางซุ่นก็เป็นคนแบบนี้นี่แหละ

ในเมื่อสองคนนี้คือเสิ่นถิงอวี้กับสวี่ชางซุ่น ทะเบียนสมรสนี้ก็ประทับตราให้พวกเขาง่ายๆ ไม่ได้แล้ว

ดังนั้น เสิ่นอวิ๋นซูจึงเงยหน้าขึ้น ถามว่า "คุณชื่อเสิ่นถิงอวี้ ยังเป็นนักเรียน ม.6 อยู่ใช่ไหมคะ"

"ใช่ค่ะ"

"ทางเราเพิ่งออกกฎระเบียบใหม่ค่ะ ถ้านักเรียนจะมาจดทะเบียนสมรส ต้องมีใบรับรองจากผู้อำนวยการโรงเรียนมาแสดงด้วยค่ะ"

"ดังนั้น คุณต้องไปทำใบรับรองมายื่นใหม่นะคะ"

เสิ่นถิงอวี้ไม่คิดเลยว่าจะต้องใช้ใบรับรองจากผู้อำนวยการด้วย แต่วันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีที่เธอตกลงจะจดทะเบียนสมรสกับพี่ชางซุ่น แถมยังเป็นวันเกิดของพี่ชางซุ่นอีกต่างหาก

พี่ชางซุ่นบอกว่า อยากจะเลือกวันนี้เป็นวันแต่งงานของพวกเรา

ยิ่งไปกว่านั้น เดี๋ยวพี่ชางซุ่นก็ต้องออกรถ ต้องออกไปต่างจังหวัด อาจจะไม่มีเวลามาจดทะเบียนสมรสกับเธอที่นี่แล้วก็ได้

"สหายคะ คุณช่วยจดทะเบียนให้พวกเราก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวใบรับรองฉันค่อยเอามาให้ทีหลัง บ่ายนี้ฉันจะรีบไปทำมาให้เลยค่ะ"

"ไม่ได้ค่ะ ต้องมีใบรับรองก่อนถึงจะทำได้ ยังไงพวกคุณก็กลับไปก่อนเถอะค่ะ รอได้ใบรับรองมาแล้วค่อยมาใหม่" เสิ่นอวิ๋นซูทำท่าทางแข็งกร้าว ไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามเลย ไม่ว่าเสิ่นถิงอวี้กับสวี่ชางซุ่นจะพูดอ้อนวอนยังไง เธอก็ไม่ยอมใจอ่อน

สุดท้าย สวี่ชางซุ่นก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

เขาตบโต๊ะทำงานของเสิ่นอวิ๋นซูเสียงดังปัง

"คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย แค่นี้ก็อนุโลมให้กันไม่ได้หรือไง เราก็แค่อยากแต่งงานกันวันนี้ รีบจดทะเบียนให้พวกเราเดี๋ยวนี้เลย"

"คุณ..." ท่าทางเกรี้ยวกราดของสวี่ชางซุ่นอาจจะอยู่เหนือความคาดหมายของเสิ่นถิงอวี้ แต่กลับอยู่ในความคาดหมายของเสิ่นอวิ๋นซู

พอนึกถึงโรคหัวใจของเจ้าของร่างเดิม เสิ่นอวิ๋นซูก็เอามือกุมหน้าอกทันที แล้วหันไปร้องเรียกเพื่อนร่วมงาน