บอกรักผ่านใครก็ไม่รู้!?

ตอนที่ 10 บอกรักผ่านใครก็ไม่รู้!?

ข้อมูลส่วนมากจะได้มาจากปากคำของรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่า ซึ่งได้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน คอยมีคนมาบอกมาเล่าถึงกิจกรรมที่ทั้งคู่จะต้องพบเจอในวันรับน้อง

รุ่นพี่ผู้หญิงส่วนใหญ่ ในคณะแทบจะเป็นรุ่นพี่จากโรงเรียนเดิมเกือบ 30% ทีเดียวเชียว

และแล้ววันเปิดเทอมก็ได้มาถึง…

ทางสมรกับเอื้อย ทั้งคู่ต่างก็ยืนส่องกระจกแต่เช้า หมุนตัวเพื่อดูความเรียบร้อย ของชุดนักศึกษาพวกเธอแอบทาปากแดง ๆ เล็กน้อยด้วยน้ำยาอุทัยทิพย์ เพราะพอจะรู้ว่ากฎระเบียบของการรับน้องมาอยู่บ้าง

ทั้งคู่ไม่มีปัญหาในการรับน้องแม้แต่น้อย เข้ากันได้ดีกับพวกรุ่นพี่ พวกเขาบอกให้ทำอะไรพวกหล่อนก็ทำตามอย่างว่าง่าย ส่วนสาวสวยดาวเด่นอย่างสมร ก็ย่อมถูกเลือกให้ไปประกวดดาวของสาขาโดยปริยาย

ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่แต่อย่างใดสำหรับสมร เพราะเวลาเธอไปไหนมาไหนก็เป็นที่จับตามองของคนอื่น ๆ อยู่แล้ว

พอได้รู้ว่าตนเองได้ลงประกวดสาขาก่อน หากชนะจะได้ส่งประกวดเป็นดาวมหาลัย เธอก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย ทว่าก็ไม่ได้กังวลมากขนาดนั้น

เพราะว่าแต่เด็กมาคุณนายสมพร ผู้เป็นแม่ของเธอก็ได้จับลงประกวดโน่นนี่นั่นออกจะบ่อย จึงทำให้เธอมีความมั่นใจและภูมิต้านทานที่ดีในระดับหนึ่ง…

ความสวยเด่นเช่นนี้ ย่อมทำให้รุ่นพี่ผู้ชายในสาขา ต่างก็พากันมารุมจีบเธอตรึม สร้างความอิจฉาและริษยาให้กับสาว ๆ ร่วมสาขาไม่ใช่น้อย

แต่เพราะว่าโพลไฟล์ของตัวเธอก็ดีไม่ใช่น้อย นั่นจึงไม่มีใครกล้ากลั่นแกล้งอะไร เนื่องจากเป็นถึงลูกนักการเมืองดัง แถมบ้านรวย ทำธุรกิจใหญ่โต

เรียกได้ว่าใครที่กลายไปเป็นลูกเขยบ้านนี้ ก็เหมือนหนูตกถังข้าวสารก็ไม่ปาน

เพียงพริบตาเดียว ชีวิตในมหาลัยของสมรก็เดินทางมาถึงวันประกวดดาวเดือน ซึ่งจากรูปถ่ายที่ติดประชาสัมพันธ์ เรียกความสนอกสนใจได้ไม่ใช่น้อย 

และการตอบคำถามที่รุ่นพี่ซักซ้อมมาเป็นอย่างดีก็มั่นใจได้เลย ว่าเธอจะต้องได้เป็นดาวมหาลัยแน่ ๆ

……

ในขณะเดียวกันนั้น พาทีก็ติดเฟืองลดาอย่างกับตังเม ชายหนุ่มทำตัวติดกันไม่ห่าง ตัวเขาไม่เคยรู้สึกเลยว่าชีวิตนี้จะหลงใหลใครได้เท่าผู้หญิงคนนี้มาก่อน เพราะเธอมีพร้อมทุกอย่างตามที่เขาต้องการ 

ทว่าอนิจจาดูเหมือนสำหรับเฟืองลดาแล้ว พาทีก็ดูเหมือน…ของเล่นชั่วคราว!

ตัวเธอพร้อมที่จะทิ้งชายหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ตลอดเวลา คล้ายกับพร้อมที่จะถีบทิ้งสามล้อและไปกระโดดขึ้นรถเบนซ์

และไม่ใช่แค่ผู้ชายที่มีสิทธิ์เลือก แต่ว่าเดี๋ยวนี้ผู้หญิงก็มีสิทธิ์เลือกแบบนี้เช่นกัน

การส่งเสริมคุณค่าความเท่าเทียมทางเพศในตอนนี้กำลังมาแรง ส่วนตัวเธอเองก็เริ่มเบื่อกับรสรักเดิม ๆ ของแฟนคนปัจจุบันแล้ว…

พอได้รู้ประวัติว่าเป็นลูกของครูต๊อกต๋อย เฟืองลดาก็ยิ่งพยายามที่จะตีตัวออกหาก เรื่องอะไรที่จะต้องเอาตัวเองไปผูกมัดกับชายหนุ่ม

เพราะในใจเธอก็รู้ดีว่าหมอนี่ไม่มีทางหยุดที่เธอเป็นคนสุดท้ายแน่ ๆ ดังนั้นก่อนจะถูกทิ้ง ทำไมเธอถึงไม่เป็นฝ่าย บอกเลิกเสียก่อนล่ะ?

โอกาสของเธอมาถึงในเวลาไม่นาน หลังจากได้คิดตกผลึก ก็ได้มีชายหนุ่มหล่อหน้าตาดีที่เจอกันในผับเดอะพาเลซ ชวนเธอไปเดทแรกที่สยามด้วยกัน ทั้งคู่ดูแล้วศีลเสมอกันไปด้วยกันได้ดี แถมอายุก็รุ่นราวคราวเดียวกันอีก

พอได้ลองกินกันแล้ว เธอก็ต้องยอมรับว่า อีกฝ่ายนั้นไม่เด็ดดวงเท่ากับทางพาที แต่ทว่าของแบบนี้มันสอนกันได้!

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เฟืองลดาก็ตัดสินใจบอกเลิกกับพาที และก็ได้ย้ายไปอยู่หอกับชายหนุ่มซึ่งเป็นแฟนใหม่ในทันที!

ทางด้านพาทีก็พยายามดึงหน่วงและรั้งเธอเอาไว้ แต่ปรากฏว่าก็ถูกเธอขับไล่ไสส่ง แถมพูดจาตัดขาดเยื่อใย นี่ก็ยังไม่รวมพูดจาลามปาม ไปถึงพ่อของตนด้วยถ้อยคำรุนแรง…

ชายหนุ่มได้แต่กัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำ มือทั้งสองกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปน 

ตอนนี้มีแต่เสียงหนึ่งที่ดังก้องอยู่ในหัวเขาเลยก็คือ “น้ำหน้าอย่างนาย เป็นแค่ลูกของครูจน ๆ แล้วใครเขาจะคิดเอามาทำผัว และก็อย่าคิดว่าเราไม่รู้นะว่านายแอบไปจีบยัยเด็กบัญชีนั่น!?”

อันที่จริงแล้วเขารู้สึกถึงการเสียศักดิ์ศรีที่ถูกบอกเลิก เพราะโดยปกติเขามักจะเป็นคนทิ้งคนอื่นไปก่อน โดยพูดจาไม่เหลือเยื่อใยต่อกัน…

ทำให้ความเกลียดชังค่อย ๆ เริ่มก่อตัวขึ้น ทีละนิดภายในหัวใจของพาที “เพียงแค่เพราะกูจนน่ะเหรอ…ฮึ!?” ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในสมองของเขา

ก่อนที่ชายหนุ่มจะทำเสียงฮึดฮัด และปาดคราบน้ำตา จิตใจที่มุ่งมั่นของเขายิ่งนานยิ่งก่อตัวเป็นความทะเยอทะยาน ความมั่งคั่งร่ำรวย ชื่อเสียงเงินทอง เขาจะมีมันและจะต้องทำมันให้สำเร็จให้จงได้!

เพราะหากมีสิ่งเหล่านี้แล้ว พวกสาว ๆ จะหนีเขาไปไหนพ้น หากไปถึงจุดนั้น สาว ๆ ก็เป็นได้เพียงดอกไม้ริมทางสำหรับเขา เด็ดมาดมแล้วก็โยนทิ้งอย่างไม่สนใจไยดี!

พาทีเริ่มเปลี่ยนความเสียใจเป็นแรงผลักดัน อันมุ่งมั่นและแรงกล้า จากนั้นเขาก็ไปหาสาวบัญชีที่ไปตามจีบไว้ ส่งข้อความเข้าเพจเจอร์ของเธอ ทำการนัดแนะไปกินข้าว ทว่าในขณะที่เขากำลังจะออกไปกินข้าวกับสาวคนใหม่

ก็ได้บังเอิญเหลือบไปเห็นป้ายโฆษณา “เชิญชวนเข้าชมการประกวดดาวเดือนของมหาลัย” ก่อนมองเห็นรูปของผู้สมัครในปีนี้ และเผอิญก็พบใบหน้าอันคุ้นเคย

ซึ่งเป็นเป้าหมายที่เขาถวิลหามาเนิ่นนาน เฝ้าใฝ่ฝันมาเป็นแรมปี ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา 

ตัวเขาเองก็ไม่ได้ลืมสมร หากแต่ติดใจใน ‘รสรัก’ ของแม่เฟืองลดา เรียกได้ว่าติดจนงอมแงมเลยทีเดียว

หลังจากกลับจากการกินข้าววันนั้น พาทีก็ไปที่ตู้โทรศัพท์ ซึ่งคนต่อแถวคิวยาวเป็นหางว่าว ไม่ได้สะดวกสบายเป็นเหมือนโทรศัพท์บ้านแต่อย่างใด…

ในยุคที่อะไรก็ติดต่อกันยากลำบาก ตู้โทรศัพท์สาธารณะก็ต่อแถวยาวเป็นหางว่าว ใครที่แสดงความซาบซึ้งนานเป็นพิเศษ ย่อมกลายมาเป็นเป้าสายตา และก็ได้ถูกเขม่นจากคนที่รออยู่ด้านหลังโดยง่าย บางครั้งถึงขั้นเคาะกระจกเรียกก็มี

พาทีต่อสายไปหาโอเปอร์เรเตอร์ ก่อนจะพูดฝากข้อความยาวเหยียด ส่งไปให้สมรจนเกินตัวอักษร 

ทางด้านพนักงานโอเปอร์เรเตอร์ก็บอกกลับว่า “กรุณากระชับข้อความด้วยค่ะ” 

ทำเอาพาทียิ้มเจื่อน บางครั้งการส่งข้อความบอกรักมันก็น่าเขินอายไม่ใช่น้อย เพราะว่าไอ้คนที่เรากำลังพูดด้วย มันดันเป็นใครก็ไม่รู้เสียนี้ แต่อีกฝ่ายก็ดันรู้ความลับของเราหมดแล้ว!

กลายเป็นว่าไม่ได้อายที่จะบอกรักบอกคิดถึงคนที่อยู่ปลายทาง แต่อายที่จะพูดกับโอเปอร์เรเตอร์นี่แหละ!

พออยู่ในตู้โทรศัพท์นานเพื่อแก้ข้อความ เขาก็ถูกคนด้านหลังเคาะกระจกไล่เสียแล้ว นั่นจึงทำให้เขาต้องทำงานแข่งกับเวลา ไม่เช่นนั้นคงได้วางมวย กับไอ้หน้าดุคนนี้เป็นแน่!

……

หลังจากสมรได้รับข้อความก็เร่งรีบไปหาตามจุดนัดพบที่พาทีได้บอกไว้ เพราะอีกฝ่ายบอกว่า “จะรอจนกว่าเธอจะมา!”

อันที่จริงดูเหมือน สมรเองก็ไม่ได้คิดถึงนายคิ้วหนาคนนี้มาก เหมือนสมัยตอนอยู่มัธยมแล้ว เพราะว่าที่มหาลัยมีชายหนุ่มหลากหลายคน เข้ามาพัวพันกับเธอ ทั้งที่หล่อกว่าและดูดีกว่า…

หากแต่ด้วยเป็นคนที่รู้จักกันมานานได้สักระยะ แถมอีกฝ่ายเคยไปฝากท้องเป็นประจำที่บ้านหล่อนต้องหลายครั้งหลายครา อีกทั้งยังสนิทสนมกันมาก แถมช่วยเหลือพึ่งพาอาศัยกันมา ครั้นจะปฏิเสธก็ดูจะหักหาญน้ำใจกันเกินไปหน่อย…

พอมาถึงที่นัดหมาย เธอก็เห็นพาทีชายหนุ่มหล่อคิ้วเข้มกำลังยืนเหม่อลอย ซึ่งดูเหมือนกับว่าอีกฝ่ายกำลังจะครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

สมรได้เดินเข้าไปสะกิดชายหนุ่ม และปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์

“ว่าไงที มีอะไรเหรอถึงได้เรียกเรามาด่วนขนาดนี้?” สมรเอ่ยปากถามด้วยความฉงน

“ไม่มีอะไรมาก พอดีช่วงนี้รับน้องหนักไปหน่อย เลยไม่ได้มีเวลาเจอหมอนเลย” ชายหนุ่มถอนหายใจ

ก่อนจะพูดขึ้นต่อว่า “เราเห็นป้ายโฆษณาแล้วนะ ที่หมอนจะลงประกวดดาวมหาลัย จึงส่งข้อความเรียกมาคุย เพื่อที่จะให้กำลังใจนี่แหละ!”

ชายหนุ่มยิ้มกว้างทั้งอกผายไหล่ผึ่ง ซึ่งมองดูแล้วใจกว้างดูเป็นกันเอง ก่อนจะสัพยอกว่า “นี่ไปเที่ยวพาเลซให้มันน้อย ๆ หน่อยก็ดีนะ ได้ข่าวมาว่าไปทุกวันเลยนี่?” 

มุมปากของเขาตวัดขึ้นเป็นรอยโค้ง เผยฟันขาวสดใส มองดูแล้วมีเสน่ห์เฉพาะตัวเหมือนกัน

“ร…รู้ได้ไง?” สมรทำตัวเลิ่กลั่กทันที

พาทีกลั้นยิ้มก่อนตอบไป “ถึงแม้ว่าหมอนจะลืมเรา แต่ว่าทางตัวเราก็ไม่เคยลืมหมอนเลยนะ!”

คำพูดหวาน ๆ ก็พ่นออกมาจากปากพาทีอีกครั้ง เพราะว่าหนังสือรวมกลอนจีบสาวที่อ่านมาตั้งแต่อยู่มัธยม จึงทำให้มีคำหวานมากมายที่จะใช้พูดออกไป หรือว่าส่งข้อความออกไปจีบสาวผ่านตัวอักษรในเพจเจอร์

ดังนั้นนี่จึงทำให้คำพูดเลี่ยน ๆ หวานซึ้งพวกนี้มีอยู่เต็มหัวเขาไปหมด และนี่มันก็ยังรวมกับประสบการณ์ส่วนตัวไปแล้วด้วย!

สมรก็เขินอายทันทีที่ได้ยินคำพูดจากปากพาที ภายในใจก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ตนหลงลืมชายหนุ่มไปเลย ดังนั้นความรู้สึกเก่า ๆ ที่จืดจางเริ่มค่อย ๆ กลับคืนมา 

และอันที่จริงมันก็พึ่งผ่านไปได้ไม่กี่เดือนเท่านั้น เพียงแต่ว่าทั้งสองต้องมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ ๆ มันจึงทำให้รู้สึกนานเป็นปี!

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ได้คุยกะหนุงกะหนิงกันไปเรื่อย และก็ได้ชักชวนกันให้ไปกินข้าว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่…อีกครั้งหนึ่ง!

เนื่องจากสมรเป็นคนสวยและรวยเสน่ห์ จึงทำให้เป็นที่จับตามองของใครหลาย ๆ คน ทั้งเพื่อนร่วมรุ่น รวมไปจนถึงพวกพี่ปีสอง – ปีสี่

รวมเข้ากับเจ้าหล่อนประกวดดาว “ได้ที่สองของมหาลัย” เวลาเดินไปไหนมาไหน…ยิ่งเป็นที่จับตาของชายหนุ่มเป็นอย่างมาก

นั่นจึงต้องทำให้พาทีจำเป็นที่จะต้องแสดงสถานะของตน อย่างออกนอกหน้าผ่านการไปรับมาส่งถึงที่