15. ผมชื่อรัก
ผมชื่อรัก
ตอนที่ 13 ผมชื่อรัก
ชายหนุ่มหญิงสาวนอนกอดกันอยู่พักใหญ่ ๆ ก่อนที่จะเข้าไปในห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แน่นอนว่าคืนนี้เธอต้องนอนกับแฟนของเธอ!
ทั้งคู่มีรอยยิ้มหวานชื่น ขณะที่กำลังอาบน้ำ ต่างก็พากันช่วยขัดสีฉวีวรรณให้กันและกัน!
เอื้อยสวมเสื้อผ้าของกวีที่ตัวใหญ่กว่าเธอ นอนในคืนนี้ แต่ทว่ามือมารของชายหนุ่มเองก็อยู่ไม่เคยสุข ตลอดทั้งคืน
……
ตัดกลับมาที่สมร ซึ่งตอนนี้กำลังวางแผนหาทางออก จนสุดท้ายนึกได้ถึงวิธีการที่ดีที่สุด คือแกล้งหลับมันไปทั้งอย่างนี้นี่แหละ ส่วนการลองใจนายพาที ก็ค่อยไปลองอีกครั้งในภายหลัง
หลังจากสมรทำทีว่าตื่นมาก็ใช้เวลาพักใหญ่ เพราะคิดจะเล่นละครทั้งทีมันก็ต้องทำให้เนียนหน่อย พอเธอตื่นมาก็อดไม่ได้ที่จะมองค้อน นายเด็กรับรถคนนั้น
ทางรักพอเห็นอีกฝ่ายตื่นขึ้นมา เขาก็เดินมายืนยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันขาวเม็ดข้าวโพด ที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ
ชายหนุ่มดูหล่อเหลาคมเข้มสไตล์ไทยแท้ มองดูแล้วเป็นมิตร รอยยิ้มและแววตาคู่นั้น ดูคล้ายอยากจะชักชวนให้คนอยากไปตีสนิท หรือรู้สึกใกล้ชิดยามเมื่อได้เจอะเจอ
ทว่าสมรกับทำหน้ามุ่ย เธอตีมึนแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
พาทีจึงได้เล่าถึงเหตุการณ์ให้ฟัง ส่วนรักที่ยืนอยู่ด้านข้างก็รับฟังอย่างใจเย็นไม่สอดปากแทรกแต่อย่างใด
“ขอบใจนายมากนะ…แต่วันหลังไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ ไปดูแลแขกคนอื่นดีกว่า!” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย
รักถามสวนขึ้นว่า “คุณหนูจะกลับหอหรือยังครับ ให้ผมเรียกแท็กซี่ให้ดีมั้ย?” ตัวของชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจกับน้ำเสียงของเธอ หรืออากัปกิริยาของเธอแต่อย่างใด
“ไม่ต้องขอบใจ ถ้าจะเรียกเราเรียกเองได้…” เธอมองค้อนชายหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า
“ได้ครับเชิญตามสบาย ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” ชายหนุ่มหันหน้าหนี
แต่ทว่าภายในใจกลับครุ่นคิด “อย่างน้อยวันนี้ก็ได้คุยกับเธอเต็มปากเต็มคำแล้ว มีครั้งที่หนึ่งก็ต้องมีครั้งที่สอง”
ชายหนุ่มคิดในใจไปไกล “หรือว่าหาโอกาสไปเจอเธอในมหาลัยดี?”
จนแสงเพื่อนรักมาเห็น “อารมณ์ดีเชียวนะมึง ได้คุยกับเขาจริง ๆ แล้วเป็นไงบ้างล่ะ?”
“เออก็ดีว่ะ…แล้วถ้าเจอในมหาลัยควรจะทำยังไงดีวะ เอาจดหมายไปให้เลยดีมั้ย” รักปรึกษาเพื่อนสนิทด้วยความตื่นเต้น
“มึงจะบ้าเหรอ! นี่กูว่านะถ้ามึงมีตังค์ก็เอาไปซื้อพวกเพจเจอร์มาใช้บ้างก็ดี เวลาที่เข้าไปจะได้ดูมีมาดหน่อย แบบนี้…”
แสงแสร้งเก๊กทำมาดเท่ “เอ่อ…ผมขอเบอร์เพจเจอร์คุณหน่อยได้มั้ยครับ คุณผู้หญิง…” ชายหนุ่มดัดเสียงเข้มอย่างกับคนพากย์หนัง
“แต่มันแพงนะโว้ย…” รักตอบขึ้น สำหรับคนฐานะยากจนอย่างเขามันยากมากที่จะเสียรายเดือนแพง ๆ
“มึงนี่มันโง่จริง ๆ มึงก็คิดว่ามันคืออุปกรณ์ทำมาหากินสิวะ เนี่ยเผื่อผู้จัดการเขามีงานอะไรเขาก็โทรส่งข้อความไปหามึงเรียกมาใช้งาน ถ้าไม่งั้นจะให้เขาวิ่งส่งจดหมายไปหามึงหรือไงไอ้ฉิบหาย…” แสงด่ายาวเหยียด
พอมองในมุมนี้รักก็เหมือนจะเห็นด้วย ถ้าจะมีคนเรียกไปทำงานอื่น ๆ มันก็สะดวกดีเหมือนกัน แถมยังให้พ่อแม่หยอดเหรียญโทรฝากข้อความมาหาได้อีก…
จนวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มจึงตัดสินใจไปถอยเพจเจอร์อันใหม่เอี่ยมออกมาจากศูนย์
นี่เป็นเงินที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของเขาเอง ซึ่งเก็บหอมรอมริบ มาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเอง จึงรู้สึกภูมิใจไม่น้อย…
และวันหยุดกลับบ้านในคราวนี้จะได้ไปบอกพ่อกับแม่ เวลาที่มีปัญหาอะไรขึ้นมาก็ ให้ส่งข้อความมาได้
ชายหนุ่มอดไม่ได้ ที่จะคิดไปไกลถึงครอบครัวตัวเอง เผื่อฉุกเฉินจะได้มีคนรอบข้างส่งข้อความมาหาได้ เพราะเงินและทิปที่ได้ในแต่ละวันเขาคิดว่าเลี้ยงตัวเองได้สบาย ๆ
ผู้จัดการก็ยิ่งถูกใจเขา คงได้เรียกใช้งานบ่อย ๆ เผลอ ๆ ได้เลื่อนตำแหน่งโดยที่ไม่รู้ตัว…
……
ตอนที่สมรกลับมาถึงห้องด้วยท่าทางหงุดหงิด พอเห็นฟันขาวที่ยิ้มแฉ่งให้เธอทำไมมันทำให้เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองขนาดนี้นะ!?
เธอสงบใจลง ก่อนที่จะเริ่มอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ระหว่างที่อาบน้ำอยู่ภายในใจของเธอก็คิดว่า “ยัยเอื้อยคงลงมือสำเร็จไปแล้วล่ะซิ ฮึ!” เธอพ่นเสียงไม่พอใจเล็กน้อยผ่านจมูก
“ถ้าไม่ใช่เพราะนายเด็กรับรถคนนั้น ป่านนี้แผนลองใจของเราก็คงประสบความสำเร็จไปได้ด้วยดีแล้ว ดันมาขัดขวางเสียได้ อย่าให้เจอคราวหน้าเชียว!” เธอกัดฟันกรอด
พอตื่นเช้ามาเธอก็นอนหลับไม่สนใจสิ่งใด แต่พอสายตาเหลือบไปมองนาฬิกาก็เห็นว่าปาเข้าไปเที่ยงกว่า ๆ แล้ว
“นี่ยัยเอื้อยยังไม่กลับมาอีกเหรอเนี่ย? ดูท่าแล้วคงจะหลงใหลในรสรักน่าดูประเดี๋ยวกลับมาต้องสอบสวนเสียหน่อย” เธอยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก
พูดถึงหล่อนก็เดินเปิดประตูเข้าห้องมาพอดี ใบหน้ายิ้มระรื่น แก้มแดงเปล่งปลั่ง
“อุ๊ย! ว่าไงจ๊ะคนสวยกว่าจะกลับบ้านได้ เล่นไปเที่ยงวันเชียวนะ!”
เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อนก่อนทำท่าทางฟุตฟิด ดมกลิ่นพิสูจน์ “นั่นแน่ะ อาบน้ำมาแล้วเสียด้วยเป็นไงบ้าง ไหนเล่ามาสิแก!”
เอื้อยเห็นดังนั้นจึงอวดเพื่อนสาวคนสนิทไปว่าเมื่อคืนทำอะไรกันมา บรรยายอย่างละเอียด เธอเล่าเป็นฉาก ๆ โดยไม่เหนียมอายแม้แต่น้อย
พอสมรได้ยินจากปากเพื่อน เธอก็คิดอยากจะลิ้มลองรสรักเสียบ้างแล้วสิ!
เธออดที่จะเม้มปากไม่ได้เวลา ได้ยินเพื่อนบรรยายท่าทางความเสียว ความเจ็บปวด ความสยิว!
พอเล่าไปหมดเปลือกแล้ว เอื้อยก็ถามขึ้นว่า “แล้วแผนของแกเป็นไงบ้างล่ะ…นายพาทีสรุปเป็นพวกปากว่าตาขยิบจริง ๆ ใช่มั้ย!?”
สมรส่ายหน้า “แผนล่มไม่เป็นท่า…”
“หา! ยังไงไหนเล่าสิ!?” เอื้อยอุทานด้วยความสงสัยก่อนสอบถามความเป็นไป
สมรก็เล่าด้วยอารมณ์บูดบึ้ง “เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเที่ยวถ้าเจอนะจะข่วนหน้าให้…คนอะไรเห็นแล้วมันเขี้ยวจริงเชียว!”
เอื้อยก็ปลอบใจเพื่อนก่อนขอตัวไปนอนพัก อันที่จริงเธอพึ่งจัดหนักกับกวีมาน้ำกามของชายหนุ่มยังคงค้างอยู่ในถ้ำของเธออยู่เลย
…แต่ว่าเธอไม่เต็มใจที่จะเช็ดล้างมันออก ปล่อยไว้แบบนี้มันก็ดูเสียวไปอีกแบบ
……
วันเรียนปกติสมรกับเอื้อยก็ใช้ชีวิตตามปกติสุข
แต่มีเพิ่มนายกวีที่มักแวะเวียนมาหาเอื้อยอยู่เป็นประจำ จนคนในคณะคุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี เพราะทั้งคู่เล่นหวานแหวว ออกหน้าออกตาเป็นอย่างมาก
ทำเอาคนที่เป็นส่วนเกินอย่างสมร อดไม่ได้ที่จะแซวเช่นทำเสียงจะอ้วกออกมา
หลายคืนหลังจากนั้นเธอก็ไปเที่ยวเธคตามปกติ แต่ไม่ยักจะเห็นนายเด็กรับรถคนนั้น! ครั้นจะไปถามคนอื่นก็ไม่กล้า…
เพราะใจมันสั่งว่า “แล้วทำไมเราต้องไปให้ความสนใจ กับนายหมอนั่นขนาดนั้นด้วยล่ะ?”
อันที่จริงแล้วรักถูกย้ายไปทำตำแหน่งอื่นชั่วคราว เพราะขาดคน อีกทั้งผู้จัดการยังเห็นว่าชายหนุ่มขยันขันแข็งหัวไว สั่งงานอะไรแล้วไว้ใจได้ ทุกวันนี้มีเงินเหลือกินเหลือใช้ส่งให้ที่บ้านได้ด้วย แบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายได้ไม่น้อย
จนกระทั่งวันหนึ่งในมหาลัย สมรที่เดินเคียงคู่มากับเอื้อยบังเอิญเจอนายเด็กรับรถพอดี แต่ทว่าเจ้าตัวก็ก้มหน้าก้มตาอ่านข้อความงานที่ส่งมา
สมรที่มันเขี้ยวอย่างบอกไม่ถูกก็ไปยืนขวางทาง ผลก็กลายเป็นว่าหน้าผากของเธอมันได้ชนเข้ากับริมฝีปากของชายหนุ่มพอดี เพราะว่ารักไม่ได้หยุด มัวแต่เลื่อนอ่านข้อความ
ทำเอาสาวสวยหมดสภาพกุมหัวร้องโอดโอย ก่อนจะโมโหพาลใส่นายเด็กรับรถ
เธอวีนเสียงแข็ง “ทำไมไม่หยุดฮะ!”
โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายเลือดกบปากไม่ใช่น้อย
รักพยายามชี้ให้เห็นว่าเลือดไหลอยู่นะเนี่ย เอื้อยที่ยืนอยู่ด้านข้างจึงหยิบขวดน้ำเปล่าในกระเป๋าเป้ยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า บ้วนปากเสียก่อน…
สมรกุมหน้าผากตัวเอง บ่นกระปอดกระแปด ระหว่างที่รักกำลังกลั้วปาก ล้างคราบเลือด เสียงบ่นดังมาตามสายลม
“เห็นคนเขายืนขวางทางอยู่ทำไมไม่ยอมหยุดฮะ!” เธอเท้าเอวมองชายหนุ่มตรงหน้า
“ขอโทษทีผมไม่เห็นจริง ๆ มัวแต่อ่านข้อความอยู่เนี่ย!” เขาโทษเจ้าเพจเจอร์เจ้าปัญหาทันที ก่อนจะถามต่อด้วยความสงสัยว่า “เอ่อ…แล้วคุณหนูมาขวางผมทำไมครับเนี่ย?”
“เอ่อ…ก็…” เธอก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าไปขวางเขาไว้ทำไม ก่อนจะอ้างเหตุผลเรื่องคืนนั้นได้
“ก็เรื่องคืนนั้นไง! ทำไมถึงปล่อยให้ผู้ชายมาจับมือถือแขนเรา?” สมรพูดขึ้นอย่างขอไปที
ทำเอาเอื้อยตามอารมณ์เพื่อนไม่ทัน ก่อนสายตาจะส่องประกายวิบวับ
“นี่นายเด็กรับรถ วันหลังน่ะก็ดูเราดี ๆ ด้วยล่ะ” ทางสมรก็งงกับตัวเองเหมือนกัน ก่อนจะหันหน้าจากไป เพราะทำอารมณ์ไม่ถูก
ทว่าชายหนุ่มกลับตะโกนกลับมาว่า “ผมชื่อรักนะคุณหนู…รัก…รอเรือน่ะ ไม่ได้ชื่อนายเด็กรับรถ!”
ชายหนุ่มวิ่งตามหล่อนไป ก่อนจะอ้างสารพัดเหตุผลบอกว่า “ถ้าจะมาก็ส่งข้อความมาหาผมก่อนก็ได้ เรามาแลกเบอร์เพจเจอร์กันดีมั้ย!?”
พอได้ทีชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป
สมรที่ทำอารมณ์ไม่ถูกก็พูดขึ้นว่า “เอามาสิ!” เธอหยิบสมุดที่ใช้จดเบอร์เพจเจอร์โดยเฉพาะขึ้นมา
รักก็บอกเบอร์ของตัวเองไป ก่อนหญิงสาวจะปิดสมุดและเดินจากไป ทำเอาชายหนุ่มงุนงง เพราะว่าเขาก็หยิบปากกากับสมุดขึ้นมาแล้วเหมือนกัน!
“เดี๋ยวก่อนสิคุณหนู ยังไม่ได้ให้เบอร์ผมเลยแล้วจะส่งข้อความไปหายังไง?”
สมรหันมามอง “แล้วใครบอกจะให้? มีอะไรเดี๋ยวก็ส่งข้อความไปหาเองนั่นแหละ!” เธอเริ่มสะบัดหน้าหนีพร้อมเดินจากไป
ส่วนเอื้อยที่เห็นการกระทำของเพื่อนก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ เธอโบกมือทักทายและแนะนำตัวเอง ก่อนขอตัวจากไป…
เปิดตัวพระเอก (ตัวจริง?) เต็ม ๆ