“กลับดึก”

ตอนที่ 3 “กลับดึก”

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนฝูงในโรงเรียนที่เข้ามาตีสนิทเอาใจ ด้วยเป็นลูก ส.ส. คนดัง หรือกระทั่งครูบาอาจารย์ต่างก็รักใคร่เอ็นดูเธอ เพราะช่วยกันสั่งสอนดูแลกันมาตั้งแต่ ม.1 ทำให้ตอนอยู่ในโรงเรียนเธอจึงกลายเป็นดาวเด่น คนหนึ่งไปโดยปริยาย

ทว่าก็มักโดนเขม่นโดยเหล่าครูอันเป็นที่รักอยู่เสมอ เพราะเธอเป็นหัวโจกทำเรื่องก๋ากั่นในโรงเรียนอยู่เป็นประจำ และสมรมักถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเรื่องใดผู้ต้องสงสัยรายแรกหนีไม่พ้น “สมร บัวบูชา”

ชื่อเสียงบารมีของพ่อเธอ ย่อมผูกติดตัวกับตัวสมรคล้ายดั่งเงาตามตัว หากทำเรื่องที่ไม่ดีคนอื่นก็ย่อมรู้ไปทั่ว

ซึ่งมันได้ส่งผลกระทบไปถึงพ่อของเธอ ทำให้มันกลายเป็นเครื่องพันธนาการเธอไปโดยปริยาย…

เวลาทำอะไรผิดแม่สมพร มักตีหน้าเครียดดุด่าเธอ ไม่ว่าจะด้วยการตีก็ดีหรือการสั่งตัดค่าขนม

แต่ทว่าพ่อของเธอก็มักจะหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี และก็แอบมาพูดปลอบใจลับหลังอยู่เป็นประจำ…เนื่องจากไม่กล้าสู้เมีย

ถ้าถูกตัดค่าขนมก็มีพ่อแอบยัดเงินให้อย่างลับ ๆ เพราะเสมอ ไม่อยากให้ลูกสาว ไม่เป็นตัวของตัวเอง ลำพังแค่แบกชื่อเสียง แบกหน้าของวงตระกูล ก็ทำให้เธออึดอัดจนแทบจะแย่แล้ว

ดังนั้นครอบครัวนี้ จึงต้องฟังหลังบ้าน โดยที่มีคุณนายสมพร คอยกำกับและบงการชีวิต นี่ย่อมรวมไปถึงค่าใช้จ่ายของคนในครอบครัว

ทั้งตัวเธอเองก็เป็นนักธุรกิจใหญ่ ทำหมู่บ้านจัดสรร และแถมยังเป็นนายหน้าขายที่ดินอีกต่างหาก

……

ในกลางดึกคืนเดียวกับที่สองสาวสุดแสบปีนรั้วออกไปท่องราตรี

ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยลูกสาวของคุณนายสมพร ที่เธอเห็นว่าใกล้จะเตรียมสอบเอ็นทรานซ์เพื่อเข้ามหาลัยอยู่รอมร่อ จึงชงนมอุ่น ๆ และถือแก้วนมมาให้ลูกสาวสุดที่รักถึงที่

เสียงเคาะประตูดัง “ก๊อก ๆ ๆ” ตามมาด้วยเสียงเรียก “ยัยหมอนนอนหรือยังลูก?” ซึ่งน้ำเสียงฟังดูห่วงหาอาทรเป็นอย่างมาก

ทว่ากลับมีเพียงแต่ความเงียบงันที่ตอบกลับมา คุณนายสมพรจึงเอาหูเข้าไปแนบประตู ก่อนจะได้ยินเสียงเพลงที่เปิดบรรเลงไว้

เจ้าตัวจึงครุ่นคิดพึมพำกับตัวเอง “พักหลัง ๆ ยัยหมอนชอบเปิดเพลงค้างไว้ และนอนหลับจริง ๆ แฮะ”

หล่อนแอบมาเกริ่น ๆ บอกว่า “มีงานวิจัยบอกว่า เปิดเพลงฟังตอนนอนมันจะช่วยทำให้ผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น”

ซึ่งสมรก็ได้เอางานวิจัยมาให้แม่สมพรดู โดยเล่นใหญ่ไปหยิบเอางานวิจัยจริง ๆ มาจากห้องสมุดในโรงเรียน เพื่อให้แม่ตนได้ดู แถมยังแอบพูดเปรย ๆ ว่า “ถ้าเกิดได้ยินเพลงในห้องไม่ต้องเข้าไปปิดนะแม่ หนูเปิดค้างไว้ บางทีก็นอนอยู่”

แม่สมพรจึงครุ่นคิด “ดูท่ายัยหมอนคงจะทำตามครบเลยล่ะมั้ง?”

เมื่อได้ยินดังนั้นคุณนายสมพรก็สองจิตสองใจ เพราะนมที่เธอพึ่งชงเสร็จ ยังอุ่น ๆ อยู่เลย จึงคิดว่า “ไม่เป็นไรหรอก แค่เดี๋ยวเดียว!” ก่อนจะเริ่มเคาะประตูอีกที เพื่อปลุกให้ลูกสาวแสนสวยตื่นขึ้นมาจากห้วงภวังค์แห่งเสียงดนตรี

แต่ว่ายืนไปได้สักพักคุณนายสมพร ก็คล้ายกับพบกลิ่นผิดปกติ…

“มันจะนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรขนาดนั้น!?” เมื่อเหล่าบรรดาผู้หญิงหากได้พบกลิ่นผิดปกติ สัญชาตญาณของผู้หญิงก็มักจะยิ่งแล่นเร็วผิดปกติ ทั้งสมองก็ทำงานได้ไวเป็นพิเศษ

เสียงเอ็ดเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ “ยัยหมอน เปิดประตูให้แม่เดี๋ยวนี้นะ!”

พอเห็นท่าไม่ดีด้วยความเป็นห่วงลูก จึงไปเรียกแม่บ้านให้ช่วยเอากุญแจไขเข้าห้องมา!

พอได้กุญแจหล่อนก็ไขเข้ามาทันที ผลก็ปรากฏว่าทุกอย่างถูกจัดวางไว้ ทั้งหนังสือที่กองอยู่บนพื้นและบนโต๊ะทำงาน ทั้งเสียงเพลงจากวิทยุ หรือกระทั่งเครื่องเล่นเทป

สายตาพิฆาตของคุณนายสมพร กวาดมองไปรอบห้องลูกสาวตัวแสบ มีเพียงหน้าต่างที่ถูกเปิดไว้ พร้อมกับบันไดไม้ไผ่ที่พาดมาถึงห้อง…

ทันใดนั้นเธอก็รู้ได้ทันทีว่า ลูกสาวตัวแสบต้องแอบหนีไปเที่ยวแล้วแน่ ๆ

“ยัยหมอน!” เสียงกัดฟันกรอด ดังลอดผ่านไรฟันของเธอออกมา

ก่อนที่จะไปตะโกนเรียกปลุกคนในบ้านให้ตื่นขึ้นมา และคนอื่น ๆ ภายในบ้านก็ต่างตื่นขึ้นมา ยามเมื่อได้ยินเสียงตะโกนปลุกของคุณนาย

และก็หลังจากนั้นมาทุกคนก็ถูกไล่ถามกันเรียงคน กระทั่งท่านเสมอ ก็ไม่วายถูกสั่งให้มานั่งรวมตัวด้วย พร้อมทำท่าทางงัวเงีย

หลังจากสอบปากคำเรียงคน ทั้งแม่บ้านพ่อบ้าน คนสวนคนขับรถ ก็ปรากฏว่าลูกสาวตัวแสบของเธอวางแผนไว้อย่างดิบดี เที่ยวไปถามคนโน้น หลอกใช้คนนี้ ดูท่าแล้วคงจะไม่ใช่ทำครั้งแรกแน่ ๆ เธอจึงโทรศัพท์ไปที่ศูนย์เครือข่าย

และได้บอกกับโอเปอร์เรเตอร์ โดยให้ส่งข้อความไปหาลูกสาวเป็นการด่วน ด้วยข้อความที่กระชับจนไม่รู้จะกระชับอย่างไรแล้ว!

“กลับบ้านเดี๋ยวนี้…จากแม่สมพร!”

……

ในขณะที่สมรและเอื้อยกำลังเต้นกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยงอยู่

นั่นจึงลืมไปได้เลยว่าจะติดต่อตัวเธอได้ ถึงแม้ว่าจะมีเสียงแจ้งเตือน พวกเธอก็ขี้คร้านจะสนใจ เพราะว่าหนุ่ม ๆ ก็มักจะส่งข้อความเข้ามาจีบอย่างนี้เป็นประจำ

อีกอย่างเพียงแค่ลำโพงที่ดังกระหึ่มอยู่ในภายเธค พวกเขาและเธอก็แทบจะตะโกนที่ข้างหู เพื่อจะคุยกันอยู่แล้ว จึงไม่ต้องคาดหวังว่าจะได้ยินเสียงแจ้งเตือน

ขณะที่ข้อความจากแม่สมพรดังขึ้น มันก็เป็นช่วงเดียวกันกับที่ ‘เพลงฮิต’ ซึ่งได้นักร้องนำอย่าง “ใหม่ เจริญปุระ” มาขับร้องอย่าง “เพลงกลับดึก” ซึ่งตอนนี้กำลังดัง ฮอตฮิต ติดลมบนไปทั่วทั้งประเทศ ไม่ว่าจะเปิดไปคลื่นวิทยุไหนก็ต้องมีเพลงนี้แน่นอน!

♪ “กลับดึกอยู่ก็ลึกในซอยเปลี่ยว โดดเดี่ยว ดึกอย่างนี้ไม่มีผู้คน… เดินเข้าไป หัวใจจะหล่น ถ้าคอยกังวลอยู่อย่างนี้ ทุกทีคงแย่” ♪

ชุดสะท้อนแสงของสมร…ยามเมื่อมีแสงไฟสาดตกมากระทบ เธอย่อมกลายเป็นที่จับตามองของบรรดาหนุ่ม ๆ ที่กำลังเต้นอยู่บริเวณรอบฟลอร์ ไปโดยปริยาย

เอื้อยยกมือป้องหูเพื่อน ก่อนที่จะพูดตะโกนเสียงดัง แข่งกับเสียงเพลง ที่ศิลปินกำลังร้องสดอยู่บนเวที “นี่ยัยหมอน พวกหนุ่มกลุ่มนั้นดูท่าจะเล็งแกไว้อยู่นะ!”

สมรปรายตาไปมองนิดหน่อย ก่อนจะตอบเพื่อนไปว่า “ไม่เอาอะ ไม่ใช่ทาง ฉันว่านะเรามาเต้นกันให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยดีกว่า!”

ระหว่างที่เต้น ๆ กันอยู่มีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน มาขอเบอร์เพจเจอร์ของเธอไม่ใช่น้อย ส่วนเอื้อยก็เป็นเช่นเดียวกัน

ทำให้ตอนนี้ทั้งคู่จะให้เฉพาะกับคนที่พวกเธอถูกใจเท่านั้น ไม่ได้ให้มั่วซั่ว มิเช่นนั้นคงรับข้อความไม่หวั่นไม่ไหว

ขณะที่พี่ใหม่ร้องเพลงกลับดึกจบ นักดนตรีก็เริ่มเล่น “เพลงควักหัวใจ” ที่ทุกคนพากันร้องตามกันได้ทั่วบ้านทั่วเมือง โดยเฉพาะตอนเตรียมกำลังจะเข้าท่อนฮุก ก็พากันยืนเป็นแถว ก่อนที่จะสามัคคีกันเต้น พร้อมกับร้องออกมาดังลั่นสนั่นร้าน

เดอะพาเลซ หรือเธคอื่น ๆ กลายเป็นแหล่งประชาสัมพันธ์เพลงใหม่ของค่ายเพลงไปโดยปริยาย นอกจากฟังผ่านวิทยุแล้ว เนื่องจากกลุ่มวัยรุ่นที่รวมตัวอยู่ที่แห่งนั้น ๆ นั่นมีมากและเป็นกลุ่มเป้าหมายทางการตลาด

……

หลังจากได้เวลา “สโลว์ซบ” ซึ่งทางดีเจก็จะเริ่มเปิดเพลงช้า ๆ เบา ๆ ให้เหล่าบรรดาชายหนุ่มหญิงสาวพากันมาเต้นบนฟลอร์ คลอเคลียกันไปมา มองดูแล้วเป็นที่อิจฉาตาร้อนมิใช่น้อย

ช่วงเวลาในจังหวะนี้ แต่สำหรับเหล่าคนโสด มันกลับกลายเป็นภาพที่บาดตาบาดใจเป็นอย่างยิ่ง!

ทางคุณหนูหมอน และคุณหนูเอื้อย สองสาวผู้ก๋ากั่น ก็ได้พากันเดินออกมานอกร้านแล้ว เพราะหากว่าช้ากว่านี้ มีหวังได้เจอพวกสิงห์นักบิดที่พากันมาปิดถนน ในช่วงคืนวันศุกร์ – เสาร์ ซึ่งมักถูกผู้คนเรียกว่า “วิภาวดีเซอร์กิต” เพราะมันไม่ต่างจากสนามแข่งรถเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้นจึงรีบหาทางกลับบ้านก่อน ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวจะได้อยู่ยาว

เพราะพวกคนที่พากันมายืนดูก็มีไม่ต่ำกว่าหลักร้อย ยิ่งหลังเที่ยงคืนอาจถึงหลักพันหลักหมื่นนั่นก็เป็นไปได้ จึงทำให้ทั้งสองต้องเดินเบียดเสียดกันออกมา

ก่อนจะเดินไปที่จุดนัดพบกับลุงขับแท็กซี่ในที่ประจำ ซึ่งพวกเธอเคาะกระจกเรียก ‘ลุงกิต’ ที่นอนหลับอยู่บนรถ เพื่อปลุกอีกฝ่าย

“ลุงกิต…ตื่นได้แล้ว” เสียงเคาะกระจกดังขึ้น “ก๊อก ๆ”

ทำเอาคนขับแท็กซี่วัยกลางคนสะดุ้งตื่น ก่อนหันไปมองคุณหนูทั้งสอง “ขึ้นมาเลยครับคุณหนู…” เขาเหลือบมองนาฬิกา “จะว่าไปรักษาเวลาดีเหมือนกันนะเนี่ย!” ลุงกิตเอ่ยปากชม

เอื้อยพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “งั้นรีบกลับบ้านเลยนะลุง เดี๋ยวพ่อกับแม่รู้เรื่องเข้า งานเข้าฉันกับยัยหมอนเป็นแน่!”

“ปัดโถ่! แกจะไปกลัวอะไรนักหนา…ยัยเอื้อย” สมรพูดเหน็บเพื่อน

ก่อนที่จะหยิบเอาเพจเจอร์มาเลื่อนอ่านข้อความที่พวกบรรดาหนุ่ม ๆ พากันส่งมาหากันเพียบ เธอเลื่อนข้อความอ่านแบบไม่เร่งรีบ

บางคนก็ส่งข้อความมาจีบ ผ่านบทกลอนของ “หนังสือใยไหม” หรือบางคนก็ขอนัดกินข้าว ชวนไปดูหนัง พอเธอเลื่อนข้อความไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็ค้างอยู่ที่ข้อความหนึ่ง

เมื่อได้เห็นข้อความนี้เข้า ใบหน้าของเธอในตอนนี้จึงซีดเป็นไก่ต้ม เธอเริ่มมีอาการช็อก

“เฮ้ยแก…วันนี้สนุกดีวะ อาทิตย์หน้าพวกเรามากันอีกดีมั้ย!?” เอื้อย เอ่ยปากถามขึ้น

แต่ทว่าเอื้อยกลับไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ อย่างที่ควรจะเป็น จึงได้แต่เหลือบมองไปที่เพื่อนรักซึ่งกำลังนั่งหน้าซีด ทั้งมือและปากก็สั่นเทิ้มอย่างที่หาได้ยาก

 เพลงมาาาาาาาาาาาาาาา!!