ปิ่นพยัคฆ์กลางตลาด #23

ตอนที่ 11 ปิ่นพยัคฆ์กลางตลาด

รุ่งเช้า มู่อิ่นเช่อตื่นมา เห็นว่ารอยแดงที่มือยังไม่ยอมหาย หลังล้างหน้าบ้วนปาก แต่งตัวเสร็จ มู่อิ่นเช่อก็แบกร่างอ้วนกลมของตนปีนขึ้นไปนั่งหน้ากระจกท้องเหลือง ก่อนจะหันไปสั่งชิงหลัว “ไปหาแป้งผัดหน้ามาให้เปิ่นกงหน่อย”

ชิงหลัวที่กำลังจะมาช่วยมวยผมเลิกคิ้วมองใบหน้าซาลาเปาผ่านกระจก “คุณหนูจะเอาแป้งมาทำอันใดเจ้าคะ”

มู่อิ่นเช่อหรี่ตามอง ชิงหลัวเห็นอย่างนั้นก็ไม่กล้าถามมากความอีก รีบสั่งสาวใช้ด้านนอกให้ไปรวบรวมแป้งชาดมา เพราะคิดว่าเจ้านายน้อยจะอยากแต่งหน้า

หลังรวบรวมมาได้แล้ว ชิงหลัวก็นำมาวางบนโต๊ะ มู่อิ่นเช่อฉีกยิ้มกว้างรีบเอาแป้งมาทาที่มือ จนกระทั่งไม่เห็นรอยแดง

ชิงหลัวมวยผมพลางมองด้วยความงุนงง

หลังทำทุกอย่างเสร็จสิ้น มู่อิ่นเช่อก็ปีนลงจากเก้าอี้ แล้วทำทีเป็นจัดเสื้อผ้า จากนั้นก็เดินอย่างสง่างามออกจากห้อง

กู้เฟิ่งนั่งรออยู่บนโต๊ะอาหาร เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าซาลาเปาแล้วรู้ทันทีว่าเจ้าตัวดีต้องไปทำอันใดประหลาดมาอีกแน่ เพียงแต่เขาเป็นคนเก็บสีหน้าเก่ง จึงเพียงแค่ปรายตามอง

มู่อิ่นเช่อเดินมาที่โต๊ะแล้วปีนขึ้นไปนั่งเก้าอี้ข้างกายเขาด้วยตนเอง จากนั้นก็ยิ้มจนเห็นเขี้ยวฟัน แล้วแบมือให้เขาดู “มือของเปิ่นกงไม่มีรอยแดงแล้ว”

แค่ก ๆ ชิงหลัวอยู่เบื้องหลังถึงกับสำลักน้ำลาย นางเพิ่งกระจ่างก็ตอนนี้ ว่าแป้งที่เจ้านายน้อยต้องการนำมาทำสิ่งใด

กู้เฟิ่งเองก็แทบจะเก็บสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่ เขาชำเลืองมองมือน้อยที่มีแป้งหนาเตอะ ก่อนจะทำทีเป็นจับมาแล้วพิศดู

“เจ้าเห็นหรือไม่ วันนี้เปิ่นกงไปยิงธนูได้”

กู้เฟิ่งไม่ตอบ เพียงหยิบผ้าแล้วเช็ดแป้งออกต่อหน้า

มู่อิ่นเช่อกะพริบตาปริบ ๆ

สุดท้ายเขาสั่งห้ามนางจับธนูอีกหนึ่งวันและต้องคัดคำว่าไม่โกหกยี่สิบหน้า

มู่อิ่นเช่อคัดว่า เปิ่นกงไม่ได้โกหก เพียงแต่งหน้าให้มือ ครบยี่สิบหน้า

กู้เฟิ่งเห็นแล้วหนังตากระตุก รู้สึกทั้งฉิวทั้งขัน แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เขารู้อีกอย่างหนึ่ง ว่าเด็กน้อยไม่เพียงแต่ฉลาดเฉลียว แต่ยังเป็นจอมเจ้าเล่ห์น้อยด้วย

แต่งหน้าให้มือ นางยังคิดขึ้นมาได้ ไม่รู้ว่าถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างไร

หลังถูกเขาลงโทษ นางก็ขอภาพของมู่ฮองเฮาที่เหวินฮองเฮาส่งมาถึงจวนให้ชิงหลัวแขวนตรงผนังข้างเตียง พอตกกลางคืน ภาพสตรีถือธนูกลับทำให้ฝันร้ายหนักกว่าเดิม

นางเห็นหิมะท่วมลานและได้ยินเสียงคนสาป นางพยายามตะโกนว่าหอไจซิงไม่ใช่คำสั่งตน ไม่มีผู้ใดฟัง สุดท้ายคนในภาพหันมาหา ใบหน้ากลายเป็นฝางหย่งตี้ฮ่องเต้

มู่อิ่นเช่อตื่นแล้วไม่ร้องเรียกกู้เฟิ่ง นางนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง กระทั่งชิงหลัวเข้ามาเปลี่ยนเทียนพบว่าเสื้อด้านหลังเปียกเหงื่อ

นางกำนัลรีบไปตามองค์ชาย

กู้เฟิ่งมาถึง อันอันทำเป็นหลับ เขานั่งข้างเตียงอยู่พักหนึ่งแล้วกล่าว “หากไม่อยากเห็นภาพ ข้าย้ายออกได้”

เด็กน้อยลืมตา “เปิ่นกงไม่กลัว”

“ข้าไม่ได้บอกว่าเจ้ากลัว”

“เช่นนั้นก็ไม่ต้องย้าย”

“ได้”

เขาลุกจะกลับ นางรีบจับชายเสื้อ “เจ้าจะไปจริงหรือ”

กู้เฟิ่งนั่งลงใหม่

“เปิ่นกงเพียงคิดว่าวันนี้อากาศเย็น เจ้าควรอยู่ใกล้เตา”

“เตาห้องข้าก็มี”

“เตาห้องนี้อุ่นกว่า”

“อืม”

เขาพิงเสาเตียง อ่านฎีกาต่อใต้แสงเทียน อันอันนอนตะแคงมือจับชายแขนเสื้อเขาไว้จนหลับไปในที่สุด

หลายวันต่อมาห้องเครื่องจวนองค์ชายใหญ่จัดเทศกาลชิมขนมในวันขึ้นแปดค่ำ

สาเหตุเพราะพ่อครัวสามคนทะเลาะกันว่าผู้ใดทำขนมถั่วดีที่สุด มู่อิ่นเช่อได้ยินจึงประกาศตั้งตนเป็นผู้ตัดสิน กู้เฟิ่งอนุญาตโดยมีเงื่อนไขว่าชิมได้อย่างละหนึ่งคำ

พ่อครัวแต่ละคนทำมาห้าชนิด รวมสิบห้าจาน

อันอันนั่งหลังโต๊ะยาว สวมหมวกกระดาษที่ชิงหลัวทำให้ ท่าทางจริงจังอย่างที่สุด นางใช้ช้อนเล็กตักแต่ละชิ้น ชิมแล้วบอกข้อดีข้อเสีย

“จานนี้แป้งหนา ไส้น้อย”

“จานนี้หวานเกินไป”

“จานนี้ดี แต่ชิ้นเล็กไป คนกินจะคิดว่าจวนเจ้าของตระหนี่”

พ่อครัวจดทุกคำ

ถึงจานที่สิบ มู่อิ่นเช่อเริ่มชิมมากกว่าหนึ่งคำ กู้เฟิ่งที่นั่งอ่านหนังสือด้านข้างเคาะโต๊ะเตือน

“เปิ่นกงต้องตรวจให้แน่ชัด”

“คำแรกกับคำที่สองรสไม่เหมือนกันหรือ” เขาถามพลางปรายตามอง

“บางทีไส้กระจายไม่เท่ากัน”

“หนึ่งคำ” เขาย้ำ

นางใช้ช้อนตัดชิ้นใหญ่กว่าครึ่ง “นี่คือหนึ่งคำ”

“ปากเจ้าเล็กกว่านั้น”

“เปิ่นกงอ้ากว้างได้”

บ่าวไพร่รอบห้องพากันก้มหน้ากลั้นหัวเราะ

ท้ายที่สุดนางเลือกขนมถั่วนึ่งของพ่อครัวอาวุโส เขาไม่ได้ใช้วัตถุดิบแพงที่สุด แต่ทำไส้หอมและหวานพอดี รางวัลคือเงินสิบตำลึงกับหน้าที่ทำขนมมื้อบ่ายตลอดเดือน

หลังจากเทศกาลขนมเสร็จสิ้น มูอิ่นเช่อก็มีขนมกินอย่างสบายใจ

ความผิดปกติเรื่องอายุทำให้เสื้อผ้าอันอันเป็นปัญหาไม่จบไม่สิ้น แม้จะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม

นางโตจากสามขวบเป็นห้าขวบในคืนเดียว เสื้อชุดแรกใช้ไม่ได้ทั้งหมด เหวินฮองเฮาส่งผ้ามามาก ช่างตัดเสื้อจึงทำเผื่อหลายขนาด ทว่ามู่อิ่นเช่อไม่ยอมสวมชุดซ้ำกับแบบเด็กทั่วไป นางต้องการลายพยัคฆ์ แขนคล่องสำหรับยิงธนู และกระเป๋าซ่อนขนม

ช่างถามว่ากระเป๋าต้องใหญ่เท่าใด

“ใส่พุทราเชื่อมได้สิบเม็ด”

กู้เฟิ่งที่นั่งอยู่ข้างกันแก้ “สามเม็ด”

“แปด”

“สี่”

“เจ็ด”

“ห้า”