ระบบเดินทางข้ามเวลาครั้งแรก

ครืด.. ครืด.. เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังตอบสนองต่อการสัมผัสของเขา พริบตานั่นแสงสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นทั่วห้อง!!

วูมมมมม!! แสงสีทองระเบิดออกมาจากจี้วงกลมในมือของไทม์!

“ เฮ้ย!! ” ชายหนุ่มรีบปล่อยมือแต่กลับสายเกินไปแล้ว แสงสว่างเข้าปกคลุมทุกอย่างรอบตัว ราวกับโลกทั้งใบกำลังถูกฉีกออกจากกัน!

พื้นห้องหายไป ผนังหายไป แม้แต่เสียงพัดลมเก่าๆก็หายไปด้วย เหลือเพียงความว่างเปล่าสีขาวสุดลูกหูลูกตา..

“ อะไรวะเนี้ย!! ” ไทม์พยายามกวาดมือไปมาแต่กลับสัมผัสอะไรไม่ได้เลย ร่างกายของเขาเหมือนกำลังลอยอยู่ในอากาศ

ทันใดนั้น..

ติ๊ง! เสียงใสๆดังขึ้นตรงหน้า พร้อมหน้าต่างโปร่งใสขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

[ ยินดีต้อนรับผู้ถือครองระบบอิสระเหนือกาลเวลาคนใหม่ ]
[ กำลังหลอมรวมระบบเข้ากับร่างกายของโฮสต์ ]
[ ความคืบหน้า 17% ]

“ เดี๋ยวนะ.. ระบบจริงเหรอ? แบบที่ในนิยายหรือการ์ตูนชอบมีกัน.. ” ไทม์ตื่นเต้นไปหมดแล้วกับสถานที่ขาวสะอาดแห่งนี้ ที่มันชัดเจนเลยว่าไม่ใช่ห้องของเขาในหอพักเก่าๆ เรื่องที่เกิดขึ้นหากจะบอกว่าไม่เชื่อก็คงไม่ได้ เพราะภาพตรงหน้ามันทำให้เขาเหมือนไร้เหตุผล!

[ 39% ]
[ 58% ]
[ 74% ]
[ 100% ]
[ การหลอมรวมเสร็จสมบูรณ์ ]

วินาทีถัดมา ความร้อนวาบก็แล่นผ่านร่างกายของเขา หัวใจเต้นแรง เลือดสูบฉีด เหมือนมีบางอย่างกำลังฝังตัวอยู่ในทุกเซลล์ของชายหนุ่ม! 

แต่แปลกที่มันไม่ได้เจ็บ ตรงกันข้าม.. มันกลับรู้สึกเป็นธรรมชาติอย่างบอกไม่ถูก ราวกับระบบนี้ควรเป็นส่วนหนึ่งของเขามาตั้งแต่แรก!

ติ๊ง!

[ เริ่มต้นคำแนะนำสำหรับผู้ถือครอง ]
[ ชื่อระบบ : อิสระเหนือกาลเวลา ]
[ สถานะ : ผูกมัดถาวร ]
[ ไม่สามารถถอดออก ]
[ ไม่สามารถโอนย้าย ]
[ ไม่สามารถถูกขโมย ]

“ ฟังดูเหมือนของเกมออนไลน์เลยนะ.. ”

[ กรุณาตั้งใจฟัง ]

“ .. ” ไทม์สะดุ้ง ระบบดุเขาได้ด้วยสินะ..

[ ระบบกำลังอธิบายกฎพื้นฐาน ] หน้าต่างข้อมูลอีกหลายบานเด้งขึ้นมา
[ โฮสต์สามารถเดินทางข้ามกาลเวลาได้อย่างอิสระ ผ่านคำสั่งอิสระเหนือกาลเวลาแบบที่เพิ่งใช้งานไป ]
[ โอสต์สามารถนำสิ่งของระหว่างยุคสมัยติดตัวไปมาได้ แน่นอนว่าต้องคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา ]

[ การเดินทางครั้งแรกเริ่มต้น ] 
[ กำลังระบุตำแหน่งปัจจุบัน : เนื่องจากโฮสต์เดินทางเป็นครั้งแรก ระบบจะดึงข้อมูลจากผู้ใช้งานคนก่อน และเริ่มต้นยังจุดหมายเก่า.. ]

“ ดึงข้อมูลจากผู้ใช้งานคนก่อน.. แปลว่ามีคนเคยครอบครองระบบนี้สินะ ถ้าเดาไม่ผิดเขาคงตายแล้ว ระบบถึงได้ตกทอดมาอยู่ที่เราแทน.. ” ไทม์คิดได้ทันทีกับเรื่องนี้ที่ระบบให้ข้อมูลมาแล้ว ผูกมัดถาวร ถอดออกไม่ได้ ขโมยไม่ได้ วิธีเดียวที่จะสูญเสียก็คือไม่มีชีวิต..

[ สถานที่ปัจจุบัน ]
[ ประเทศจีน ]
[ ราชวงศ์หมิง ]
[ ปี ค.ศ. 1560 ]
[ รัชสมัยจักรพรรดิเจียจิ้ง ]

“ จีน!? ”

“ เดี๋ยวนะ! ไม่ใช่อยุธยาหรอกเหรอ! ผมพูดจีนไม่ได้นะ! ”

[ ตำแหน่งปลายทางถูกเลือกแล้ว ขอให้โชคดี ]

“ โชคดีบ้าอะไรล่ะ! ”

ฟุ่บ! ความขาวรอบตัวหายไปในพริบตา ก่อนแทนที่ด้วยเสียงผู้คนที่ดังเข้าหู เสียงเกวียน เสียงม้า เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนขายของ กลิ่นควันไฟ กลิ่นอาหาร กลิ่นดิน ทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกัน!

ไทม์รีบยกมือปิดจมูก ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในห้องพักของตัวเองอีกแล้ว!

“ แค่ก! แค่ก! ” เมื่อมองไปรอบตัว เขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในตรอกแห่งหนึ่ง บ้านเรือนไม้โบราณเรียงรายทั้งสองฝั่ง สภาพของที่นี่ดูไม่สู้ดีซักเท่าไร ผู้คนสวมชุดจีนโบราณเก่าๆเดินผ่านไปมา ชายไว้ผมเปีย ทุกอย่างเหมือนหลุดออกมาจากซีรีส์จีนย้อนยุคไม่มีผิด จะติดก็แค่ทุกคนดูยากจนเอาซะมากๆ ประเทศจีนไม่ได้หรูหรางดงามเหมือนในละคร..

“ นี่มันของจริง!! ” ไทม์อ้าปากค้าง ตอนนั้นเอง.. สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร้านค้าเล็กๆตรงหัวมุมถนน กระจกสังกะสีบานเล็กถูกแขวนเอาไว้หน้าร้าน ไทม์รีบเดินเข้าไปดูแล้วก็ชะงัก

“ บ้าจริง.. ” ในกระจก เขายังคงเป็นตัวเขาเอง เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแลค รองเท้าหนัง นาฬิกาข้อมือ โทรศัพท์มือถือ ทุกอย่างยังอยู่ครบ รวมถึงกล่องอาหารจากร้านหรูที่เมย์ยัดเยียดให้เขาเอากลับมา หลังจากเป็นทั้งคืนที่ชายหนุ่มไม่ยอมทานอะไรเลย..

“ แต่งตัวแบบนี้โคตรเด่นแน่ๆ.. ”

[ คำเตือน ]
[ การแต่งกายของโฮสต์มีความเสี่ยงต่อการถูกสงสัย ]
[ แนะนำให้เปลี่ยนเครื่องแต่งกายโดยเร็วที่สุด ]

“ รู้แล้วน่าระบบ แต่การจะหาชุดใหม่มันง่ายเหรอ ผมพูดจีนไม่ได้ด้วยซ้ำ.. ” เขาบ่นใส่อย่างคนที่ไม่กล้าออกไปจากตรอกนี้ ไม่อย่างนั้นตัวเขาคงได้โดดเด่นกว่าใครๆในเมืองขนาดเล็กแห่งนี้แน่นอน..

“ แจกเมีย! แจกเมีย! แจกเมียแล้ว! ใครยังไม่มีเมียรีบมาเอาเร็วเข้า!! ” เสียงตะโกนดังลั่นขึ้นเป็นภาษาจีน ซึ่งความแปลกก็คือไทม์กลับฟังมันรู้เรื่องแบบทุกคำ!

[ ของขวัญมือใหม่ถูกส่งมอบแล้ว มิติเก็บของขนาดเล็ก และทักษะฟังพูดอ่านเขียนในทุกภาษาบนโลกใบนี้ ] ดูเหมือนระบบเองก็ไม่ได้คิดจะใจร้ายนัก

“ แจกเมียอย่างนั้นเหรอ.. นี่มันเหมือนที่เคยดูในละครจีนเลย.. อย่าบอกนะว่า ตอนนี้ที่เรามาถึงจะเป็นยุคอดอยาก! ” เขาคิดอย่างแอบตื่นเต้นไปด้วย

“ ระบบ.. ถ้าผมอยากกลับ ผมสามารถกลับไปหรือมาใหม่ได้ทุกเมื่อ อันนี้ถูกต้องใช่มั้ย? ” ไทม์ถามย้ำเพื่อความชัดเจน

[ ถูกต้อง โฮสต์สามารถไปมาได้อย่างไร้ขีดจำกัด สมกับชื่อระบบอิสระเหนือกาลเวลา! ] คำยืนยันจากระบบอาจเป็นกำลังใจแรกของเขาในยุคโบราณแบบนี้!

“ งั้นก็สวยสิ.. ” รอยยิ้มเริ่มปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า การไปมาระหว่างสองยุคได้มันคืออะไร! เรื่องแค่นี้ไม่ต้องพูดก็ชัดเจนแล้ว หากเขานำของจากยุคอนาคตมาที่นี่ บางสิ่งที่ไร้ค่าอาจกลายเป็นล้ำค่าไปเลย เช่นกันกับบางอย่างในยุคอดีต ต้นผักต้นหญ้าที่ขึ้นทั่วไป อาจกลายเป็นสมุนไพรล้ำค่าในอนาคต นี่ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องแก้วแหวนเงินทองที่มีมาก!

“ แจกเมีย! ผู้ชายวัยเกินสิบแปดปีคนไหนยังไม่มีเมียจะถูกส่งไปเป็นทหาร! ใครไม่มารับเมียวันนี้ เตรียมตัวไปออกรบได้เลย! ” เสียงประกาศยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งนั่นก็ทำให้ไทม์ชักสนใจ สายตาของเขามองดูไปโดยรอบ ก่อนจะเห็นผ้าคลุมเก่าๆที่ตากไว้ในรั้วบ้านหลังหนึ่ง! ไม่รอช้าเขาหยิบมันมาคลุมตัวทันที ก่อนจะเริ่มเดินตามหลังคนอื่นไปบนถนน!

“ เมืองแห่งนี้สภาพโดยรวมไม่ต่างจากหมู่บ้านเลยแฮะ.. ” ชายหนุ่มบ่นเบาๆหลังออกมาจากตรอก ใช้เวลาเดินเพียงไม่นานก็มาถึงยังที่ว่าการของนายอำเภอ ที่ซึ่งทางการแจกเมียให้ประชาชน สำหรับประเทศจีนในยุคนั้นที่เกิดสงครามอยู่ตลอดเวลา นอกจากเสบียงจะเป็นสิ่งล้ำค่าแล้ว การให้กำเนิดประชากรเพิ่มเติมก็ล้ำค่าไม่แพ้กัน เพราะนั่นจะเป็นกำลังทหารในอนาคต!

ไทม์ยืนปะปนอยู่ท้ายฝูงชนอย่างเงียบๆ สายตากวาดมองลานกว้างหน้าที่ว่าการอำเภอ ตรงกลางลานมีหญิงสาวประมาณยี่สิบกว่าคนยืนเรียงแถวอยู่ บางคนสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง บางคนผอมจนเห็นซี่โครง บางคนก้มหน้าร้องไห้ ขณะที่อีกหลายคนกลับมีสีหน้าเฉยชา ราวกับยอมรับชะตากรรมไปแล้ว..

“ ใครรับเมียไปวันนี้ ในอีกหนึ่งเดือนจะต้องนำเสบียงมามอบให้ทางการตามที่กำหนด เอาเมียไปก่อน จ่ายเงินให้ทางการทีหลัง! ใครไม่รับเมีย ทางการจะจับไปเป็นทหาร!! ” นายอำเภอกล่าวเสียงดังตามสิ่งที่เบื้องบนได้สั่งมา! ช่วงสงครามในยุคอดอยากแบบนี้ วิธีเดียวที่จะรอดได้ก็คือผู้คนต้องทำงานหนักอยู่ตลอดเวลา!