เซียนน้อยผู้กลับมา
เซียนน้อยผู้กลับมา
แกร๊ก.. ห้องทำงานยังคงเต็มไปด้วยชั้นเหล็กสูงเรียงราย แฟ้มเอกสารเก่าถูกวางซ้อนกันจนสุดสายตา ฝุ่นบางๆลอยอยู่ในอากาศ ท่ามกลางความเงียบนั้น มันกลับเป็นความสงบที่พักผ่อนจิตใจได้ดี
“ พี่สมชายยังไม่มาแฮะ.. ” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เก้าโมงสิบห้า ปกติชายวัยกลางคนคนนั้นจะมาถึงตั้งแต่แปดโมงตรงแล้ว ดังนั้นมันก็ชัดเจนว่าวันนี้เขาคงไม่มา..
“ สบายดีจริงๆ งานที่ไม่มีใครมาตรวจสอบแบบนี้ จะมาหรือไม่มาวันไหนก็ได้ ” ไทม์ยิ้มอย่างเข้าใจ การมาที่นี่มันก็เหมือนมานั่งหายใจไปวันๆ ไม่มีงาน ไม่มีหน้าที่ ไม่มีหัวหน้าคอยเดินตรวจ ไม่มีใครรู้ว่าเขาทำอะไร..
ชายหนุ่มเดินไปยังมุมห้อง ก่อนเรียกชุดจีนโบราณของตนออกมาถือไว้ เพียงไม่นานก็เปลี่ยนชุดได้อย่างเรียบร้อย จากพนักงานบริษัทในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด กลายเป็นคุณชายผู้พร้อมจะกลับไปสวมบทเทพเซียนอีกครั้ง
“ เอาล่ะ ได้เวลาไปรักษาคุณหนูแล้วหอบของดีกลับมาขาย ถ้าได้เงินอีกซักหมื่นล้าน แผนเข้าซื้อบริษัทแห่งนี้ก็จะลุล่วง! ” ไทม์อมยิ้มก่อนเปิดใช้งานพลังของระบบ
“ อิสระเหนือกาลเวลา!! ”
วูม! แสงสีทองอ่อนพวยพุ่งสว่างวาบ พื้นที่โดยรอบบิดเบี้ยวราวกับผิวน้ำที่ถูกหินโยนใส่! ร่างของไทม์ค่อยๆเลือนหายไปจากห้องเก็บเอกสารใต้ดิน..
ขณะเดียวกันภายในจวนเจ้าเมือง..
วูม! ลำแสงสีทองปรากฏขึ้นกลางห้องพักของเฉินลั่วอิงอีกครั้ง
“ ท่านเซียนน้อยกลับมาแล้ว!! ” ชายชราชุดเทารีบก้มลงคุกเข่าทันที ส่วนเฉินกั๋วกงก็รีบประสานมือคารวะด้วยความเคารพยิ่งกว่าเดิม หลังจากได้เห็นอีกฝ่ายหายตัวไปในวันนั้น แล้วยังเป็นวันนี้ที่เขากลับมา.. ต่อให้ผู้คนทั้งใต้หล้าจะบอกว่าไทม์เป็นเพียงคนธรรมดา พวกเขาก็ไม่มีวันเชื่ออย่างแน่นอน!
“ ขอคารวะท่านเซียนน้อย! ”
“ ไม่ต้องมากพิธีครับ นี่รอกันอยู่ตลอดเวลาเลยเหรอ.. ” ไทม์พูดถามอย่างแปลกใจ ด้วยไม่คิดว่าเจ้าเมืองกับคนสนิทจะรอคอยเขาอยู่แบบนี้
“ พวกเราไม่อาจหลับนอนอย่างสบาย ขณะที่ท่านเซียนน้อยเหนื่อยยากช่วยตรวจสอบโรคร้ายของลูกสาวข้าอยู่.. ” เจ้าเมืองกล่าวอย่างดูเป็นคนดี
“ ผลตรวจโลหิตออกแล้ว ” ทันทีที่ได้ยิน ทั้งสองคนก็กลั้นหายใจโดยพร้อมเพรียง
“ ลูกสาวของข้า.. เป็นโรคร้ายแรงหรือไม่? ” เฉินกั๋วกงถามเสียงสั่น
“ ข่าวดีคือไม่ใช่โรคร้ายที่รักษาไม่ได้ ” ไทม์ส่ายหน้าช้าๆ เพียงประโยคนั้นน้ำตาของเฉินกั๋วกงก็แทบไหลออกมาเป็นสาย
“ จริงหรือ! ลูกสาวข้ามีทางรอดแล้วสินะ.. ”
“ จริงครับ ” ไทม์หยิบแผ่นกระดาษที่จดข้อมูลเอาไว้ขึ้นมา
“ ท่านอาจารย์ของข้าใช้วิชาเซียนตรวจสอบโลหิตอย่างละเอียดแล้ว คุณหนูไม่ได้ถูกคำสาป.. ไม่ได้ติดพิษ.. และไม่ได้เป็นโรคร้ายจากสวรรค์ลงทัณฑ์ ”
“ ต้นเหตุแท้จริงคือร่างกายของนางสร้างโลหิตได้ไม่เพียงพอ ”
“ สร้างโลหิตไม่พอ? ” ชายชราชุดเทาขมวดคิ้วทันที
“ ใช่ ” ไทม์พยักหน้า
“ ภายในโลหิตของนางขาดแร่ธาตุสำคัญชนิดหนึ่ง ที่จำเป็นต่อการสร้างเลือด ”
“ อีกทั้งร่างกายยังมีการอ่อนล้ามาเป็นเวลานาน ทำให้การสร้างเลือดยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ”
“ เมื่อเลือดน้อยลง.. คนก็จะซีด อ่อนแรง เวียนศีรษะ เหนื่อยง่าย มีไข้เป็นระยะ และเบื่ออาหาร ” คำอธิบายเรียบง่ายแต่กลับตรงกับอาการทุกอย่างของเฉินลั่วอิง
“ เช่นนั้น.. รักษาได้ใช่หรือไม่? ” เฉินกั๋วกงรีบถามต่อ
“ ย่อมได้ ” ไทม์ตอบอย่างมั่นใจ ทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนชายชราชุดเทาจะกำหมัดแน่นด้วยความยินดี
“ ดี! ดีเหลือเกิน! เช่นนั้นต้องใช้โอสถวิเศษชนิดใด? ”
ไทม์ลอบถอนหายใจ โชคดีที่ก่อนกลับมา เขาสั่งให้ทีมแพทย์จัดเตรียมยาชุดใหญ่เอาไว้ให้แล้ว
“ โอสถล้ำค่าเหล่านี้ สร้างขึ้นด้วยวิชาแห่งสำนักอาจารย์ มันจะช่วยให้ร่างกายสร้างโลหิตได้ดีขึ้น ”
“ ส่วนขวดนี้ ช่วยบำรุงกำลัง ” เขาหยิบขวดวิตามินอีกสองชนิดออกมา
“ และอีกขวดหนึ่ง ช่วยให้โลหิตแข็งแรงขึ้น ” แน่นอนว่าทั้งสามอย่างคือยาเม็ดธาตุเหล็ก วิตามินบีรวม และโฟเลต
ของที่หาได้ไม่ยากในโลกอนาคต กลับเรียกเป็นโอสถเซียนล้ำค่าได้เลยในยุคนี้!
เฉินกั๋วกงรับของด้วยสองมืออย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังถือสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตไว้
“ ต้องใช้เช่นไร? ” เขาใส่ใจในทุกรายละเอียด ด้วยแค่เห็นขวดกับซองยาพวกนี้ มันก็ชัดเจนแล้วถึงความล้ำค่าที่แม้แต่ในราชวงศ์ก็ยังไม่มี.. ขวดแก้วแบบนี้ไม่ใช่ของที่โลกเราจะหาได้!
“ หลังอาหารเช้าให้กินโอสถเม็ดสีแดงหนึ่งเม็ด ” ไทม์เริ่มอธิบายอย่างละเอียด
“ หลังอาหารเย็นอีกหนึ่งเม็ด ส่วนโอสถบำรุงอีกสองชนิด รับประทานวันละครั้งก็พอ ”
“ ระหว่างนี้ให้นางรับประทานเนื้อสัตว์ ตับ ไข่ ปลา และผักใบเขียวให้มากขึ้น หากดื่มน้ำชาหลังอาหารก็ให้หยุดเสีย ” ชายชราชุดเทารีบจดทุกคำ
“ ทำไมจึงห้ามน้ำชาขอรับ? ”
“ เพราะมันจะทำให้ร่างกายดูดซึมโอสถสร้างโลหิตได้แย่ลง ”
“ เช่นนั้นเอง! ” เฉินกั๋วกงพยักหน้ารัวๆ เขาไม่เข้าใจหลักการหรอก แต่เมื่อเทพเซียนเป็นคนบอก ต่อให้สั่งห้ามดื่มน้ำเปล่า เขาก็คงเชื่อ
“ อีกเรื่องหนึ่ง ” ไทม์มองหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ก่อนพูดต่อ
“ ช่วงแรกอาจมีอาการคลื่นไส้ หรืออุจจาระสีดำได้ ”
“ ไม่ต้องตกใจ นั่นเป็นผลของโอสถไม่ใช่อาการทรุดลง เพียงสามวันนางก็จะดีขึ้น รักษาต่อเนื่องสามเดือนนางก็จะหายขาด! ”
“ เข้าใจแล้ว! ” ทั้งสองคนรีบพยักหน้าพร้อมกัน
“ ท่านเซียนน้อย.. บุญคุณครั้งนี้ต่อให้ใช้ทั้งชีวิตข้าก็ไม่มีวันตอบแทนได้หมด ”
“ ยังไม่ต้องรีบขอบคุณครับ รอให้คุณหนูหายดีก่อนแล้วท่านค่อยตอบแทนก็ได้ ” ไทม์หัวเราะเบาๆ เขาย่อมต้องการของตอบแทนอยู่แล้ว!
“ แน่นอนๆ ท่านเซียนน้อยโปรดบอกว่าต้องการสิ่งใด ข้าเชื่อว่าเทพเซียนย่อมไม่หมายต้องการในเงินทอง สิ่งที่พวกท่านต้องการอาจเป็นสิ่งอื่นที่มนุษย์เราเข้าใจได้ยาก.. ” เจ้าเมืองถามอย่างระมัดระวัง เขาไม่มีวันมั่วซั่วมอบของผิดพลาดให้ไทม์แน่!
“ สิ่งที่ข้าต้องการนั้นแสนเรียบง่าย ของล้ำค่าที่เกี่ยวกับราชวงศ์หรือขุนนาง พวกภาพวาด เครื่องประดับ ศิลปะอันวิจิตร ผลงานของอาจารย์ชื่อดัง.. แต่ถ้าเป็นพวกเครื่องประดับของคนในวังก็จะดีที่สุด ” เขาเสนอกับสิ่งที่คุณหนูหลิวต้องการ แม้งานศิลปะจะขายได้ราคาแพง แต่ยังไงซะเครื่องประดับของคนในวังก็ย่อมแพงกว่า คุณชายมากเงินในจีนล้วนอยากซื้อของดีไปให้แฟนสาว การได้สวมใส่ของแบบเดียวกับราชวงศ์ ย่อมช่วยเสริมบารมีให้แก่ตนเองดุจจักรพรรดิ! นั่นคือเหตุผลที่ของโบราณเหล่านั้นมันล้ำค่า!
เฉินกั๋วกงนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของไทม์ทุกคำ หากเป็นเงินทองเขาสามารถยกให้ได้ทันที หากเป็นคฤหาสน์ ที่ดิน หรือทหาร เขาก็พร้อมมอบได้โดยไม่ลังเลใดๆ แต่สิ่งที่ไทม์ต้องการ กลับเป็นของที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ของราชวงศ์.. เครื่องประดับเหล่านั้นมันต้องเป็นตระกูลที่ใกล้ชิดกับฝ่ายใน เช่นตระกูลขุนนางที่ส่งลูกสาวเข้าวัง มีพระมเหสี หรือพระสนมเป็นคนของตัวเอง..
ชายชราหันไปมองชายชุดเทา ทั้งสองสบตากันเพียงชั่วครู่ก็เข้าใจความหมาย
“ ท่านเซียนน้อย.. ” เฉินกั๋วกงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ ภายในสามวัน.. ข้าจะหาของที่ท่านต้องการมาให้ได้ แม้ตระกูลเฉินของข้าจะไม่เคยส่งใครเข้าวังมาก่อน แต่ก็พอจะมีเส้นสายกับทางราชสำนักด้วยเป็นเจ้าเมืองมาหลายชั่วอายุคน! อำนาจที่มีย่อมไม่ธรรมดา! ” เขารับปากอย่างหนักแน่น หนี้บุญคุณที่ช่วยชีวิตลูกสาวคนเดียวเอาไว้ ย่อมต้องตอบแทนกันจนถึงที่สุด!
“ ไม่ว่าจะเป็นปิ่นปักผมหงส์ทอง มงกุฎหยก กำไลมังกรหยกขาว ถ้วยสุรา เครื่องราชูปโภค หรือเครื่องประดับของพระสนม.. หากสามารถหามาได้ ข้าจะรวบรวมทั้งหมดมามอบให้ท่านเซียน! ”
ไทม์พยายามเก็บสีหน้าเอาไว้เต็มที่ ในใจของเขาแทบจะตะโกนออกมาดังๆแล้ว ของพวกนั้นต่ำๆก็หลักหมื่นล้าน! ดูท่าว่าการอยู่ในเมืองจีนก็มีประโยชน์ เพราะของจากราชวงศ์ยังไงก็ล้ำค่าอยู่ดี!
“ อืม.. เช่นนั้นก็รบกวนท่านเจ้าเมืองด้วย ของพวกนี้ล้วนเป็นอาจารย์ข้าที่ชื่นชอบ เช่นเดียวกับตัวข้าที่กำลังศึกษาเส้นทางแห่งกิเลส.. การจะตัดกิเลสได้ก็ย่อมต้องเคยพบเจอมัน.. หวังว่าท่านจะเข้าใจ ”
“ ช่างสมกับเป็นเทพเซียน! ” ทั้งสองคนก้มหัวให้อีกครั้ง
“ โปรดวางใจ ข้าจะจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อม ” เฉินกั๋วกงรีบประสานมือ
“ ดี ” ไทม์พยักหน้าช้าๆ
" ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะพักอยู่ที่จวนแห่งนี้ซักสามวัน หากมีเรื่องใดจำเป็นก็สามารถมาพบข้าได้ ” เขาพูดเองอย่างต้องการห้องพักซักห้อง เพื่อที่ตนเองจะได้สลับกลับโลกเดิมแบบปลอดภัย ยังไงเสียคนบ้านนี้ก็รู้แล้วถึงฐานะ หายกลับโลกเซียนซักสองวันย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก..
ได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของเฉินกั๋วกงก็เต็มไปด้วยความยินดี การมีเทพเซียนพำนักอยู่ในจวน ต่อให้เพียงสามวัน ก็ถือเป็นวาสนาที่คนทั้งตระกูลไม่อาจหาได้ตลอดชีวิต
“ ข้าจะสั่งให้จัดเรือนรับรองที่ดีที่สุดทันที ”
“ ไม่จำเป็น แค่เรือนธรรมดาก็พอแล้ว.. ” แน่นอนว่าเจ้าเมืองไม่คิดรับฟัง ยังไงเสียเขาก็ต้องจัดของดีให้..
เมื่อทุกอย่างตกลงกันเรียบร้อย บรรยากาศภายในห้องก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เฉินกั๋วกงรีบเดินไปดูอาการของลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรากฏบนใบหน้ามาเกือบสองปี ส่วนชายชราชุดเทาก็ยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยความหวังเต็มเปี่ยม
“ อย่างน้อยก็ช่วยชีวิตคนไว้ได้ ” ไทม์มองภาพนั้นอย่างแอบยินดีไปด้วยเลย
“ จริงสิท่านจอมยุทธ์ ข้าขอสอบถามถึงวิชาที่ท่านฝึกฝนได้หรือไม่ ดูเหมือนตัวท่านจะไม่ใช่คนธรรมดา.. ” ชายหนุ่มคิดได้ขึ้นมากับสิ่งนี้ วิชากำลังภายในที่อีกฝ่ายมีอยู่ หากมันเป็นสิ่งที่ฝึกฝนได้ทุกคน เช่นนั้นตัวเขาก็อยากลองดูซักครั้ง!