แผนร้าย ผู้ได้รับเลือกจากสวรรค์
แผนร้าย ผู้ได้รับเลือกจากสวรรค์
“ วันนั้นเป็นข้าที่ต้องขออภัย นี่คือความลับของจวนเจ้าเมืองจึงไม่อาจบอกได้ แตกต่างจากวันนี้ที่คนลือไปทั่วแล้ว ความลับนี้ตัวข้าจึงพอจะบอกกล่าวแก่สหายสนิทได้.. ”
“ อสูรเหล็กตัวนั้นมิใช่ของผู้ใดอื่น แต่เป็นของข้า ” คุณชายผู้นั้นกางพัดออกช้าๆ สีหน้าสงบนิ่งราวกับกำลังเอ่ยความจริงที่ไม่มีผู้ใดควรสงสัย
“ หา! ” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันหลายทิศ บัณฑิตหนุ่มหลายคนเบิกตากว้าง ขณะรีบขยับเข้ามาใกล้ทันที
“ คุณชายเฉิน เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ! ”
“ ย่อมเป็นความจริง ” เขาหัวเราะเบาๆ
“ หากไม่ใช่เพราะข้ารับปากกับเซียนผู้นั้นเอาไว้ ข้าคงนำมันออกมาให้พวกเจ้าชมตั้งนานแล้ว ” เขาพูดหลังบอกว่าได้รับมันมาจากเซียน ท่านเซียนมอบของวิเศษให้ตระกูลเฉินที่เป็นตระกูลเจ้าเมือง ก็เพื่อช่วยเหลือศึกสงครามในครั้งนี้ แถมคนที่มีบุญจะใช้งานมันได้ ก็คือตัวเขาที่เป็นผู้ถูกเลือก!!
ไทม์ที่ยืนอยู่นอกรั้วถึงกับเลิกคิ้ว..
“ เซียนท่านนั้นอาศัยอยู่ในหุบเขาลึก ห่างจากเมืองนี้หลายร้อยลี้ ข้าเป็นผู้เดียวที่มีวาสนาได้พบเจอ ”
“ เพราะเหตุใดจึงเลือกท่าน? ” มีคนถามอย่างตื่นเต้น
“ เซียนกล่าวว่า ข้ามีโครงกระดูกแห่งมังกร มีวาสนาจักรพรรดิ วันหน้าจะได้เป็นเสาหลักของแผ่นดิน จึงมอบอสูรเหล็กไว้ให้ข้าหนึ่งตัว ” คุณชายเฉินยิ้มมุมปาก
“ แต่ท่านเซียนก็กำชับไว้ หากไม่จำเป็นก็ห้ามเปิดเผยอสูรเหล็กต่อหน้าผู้อื่น.. ข้าจึงต้องฝากมันไว้ในจวนลุงชั่วคราว ”
ไทม์แทบสำลักน้ำลาย โครงกระดูกแห่งมังกร? เสาหลักของแผ่นดิน? ฝากไว้ในจวน?
แต่นั่นยังไม่จบ คุณชายเฉินยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนคนกำลังเปิดเผยความลับของสวรรค์
“ ความจริงแล้ว อสูรเหล็กตัวนั้นยังมิใช่ตัวเต็มวัย ”
“ หากโตเต็มที่ มันจะวิ่งเร็วกว่านี้อีกสิบเท่า”
“ มันสามารถวิ่งข้ามแม่น้ำได้ในพริบตา ปีนกำแพงเมืองได้ และเมื่อถึงเวลาสมควร.. มันยังบินได้อีกด้วย! ” คุณชายเฉินเห็นทุกคนเริ่มเชื่อก็ยิ่งพูดหนักขึ้น
“ ในอนาคต ข้าอาจได้เป็นถึงอัครมหาเสนาบดีข้างบัลลังก์! นี่คือสิ่งที่เทพเซียนได้พูดไว้! ”
“ ถึงขั้นได้รับสัตว์เทพจากเซียนบนสวรรค์! แถมยังมีอนาคตเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี! ” บัณฑิตหลายคนถึงกับอ้าปากค้าง
“ .. ”
“ .. ”
แม้แต่ไทม์เองก็ยังนิ่งไปสามวินาที
บิน.. มอเตอร์ไซค์ของกูมันบินได้ตั้งแต่เมื่อไร..
“ คุณชายเฉิน! หากวันหน้าท่านขึ้นสวรรค์ โปรดอย่าลืมสหายเช่นพวกเรา! ตำแหน่งผู้ติดตามของว่าที่อัครมหาเสนาบดี พวกเรายินดีรับใช้!! ” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วศาลา บัณฑิตหลายคนรีบลุกขึ้นประสานมือแสดงความเคารพ!
คุณชายเฉินยิ้มอย่างพอใจกับสายตาชื่นชมจากคนรอบด้าน เขาค่อยๆพับพัดก่อนใช้นิ้วเคาะโต๊ะไม้เบาๆ
ก๊อก.. ก๊อก.. เพียงเสียงเล็กน้อย ศาลาทั้งหลังก็เงียบลงทันที
“ ในเมื่อพวกเจ้าล้วนเป็นสหาย ข้าก็จะพูดตรงๆ ” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป จากคนชอบโอ้อวด กลับกลายเป็นน้ำเสียงของผู้ที่ออกคำสั่ง
“ เรื่องวันนี้.. ห้ามแพร่งพรายว่าข้าเป็นผู้พูด ”
“ แต่.. ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ พวกเจ้าต้องช่วยกันเล่าต่อ ”
“ เล่าต่อหรือ? ” บัณฑิตหลายคนมองหน้ากันอย่างงุนงง
“ ใช่! ข่าวลือ.. ยิ่งคนพูดมากเท่าไร ก็ยิ่งกลายเป็นความจริงมากเท่านั้น ”
“ ภายในไม่กี่วัน ข่าวนี้จะต้องกระจายไปทั่วทั้งเมือง ”
“ จากเมืองนี้ไปยังเมืองหลวง จากเมืองหลวงไปจนถึงหูของราชสำนัก ”
ไทม์ที่ยืนฟังอยู่ด้านนอกเริ่มหรี่ตาลง มันไม่ได้โม้เพราะอยากอวด แต่มันกำลังวางแผน!
คุณชายเฉินลุกขึ้นยืนเอามือไพล่หลัง ราวกับกำลังบรรยายตำราพิชัยสงครามระดับสูง
“ พวกเจ้าคงคิดว่า ข่าวลือไม่มีค่าอันใด ”
“ แต่ในราชสำนัก ชื่อเสียงก็คืออำนาจ! ”
“ หากทั่วทั้งแผ่นดินต่างเชื่อว่า เซียนเลือกข้าซึ่งก็เลือกข้าจริงๆ.. ผู้ใดจะกล้าบอกว่าข้าไม่มีวาสนา!? ” บัณฑิตหลายคนเริ่มพยักหน้า บางคนถึงกับสูดลมหายใจด้วยความเลื่อมใส
“ อีกไม่นาน สำนักศึกษาหลิงอวิ๋นจะเสนอรายชื่อผู้มีคุณสมบัติพิเศษเข้าสอบรับราชการได้ ” คุณชายเฉินหัวเราะเบาๆ
“ พวกเจ้าคงรู้ใช่หรือไม่.. ”
“ ทุกสิบปี.. สำนักของเราจะได้รับโควตาพิเศษหนึ่งคน ”
“ ผู้ที่ได้รับการรับรองจากสำนัก จะมีสิทธิ์เข้าสู่การคัดเลือกของราชสำนักด้วยฐานะเหนือกว่าบัณฑิตทั่วไป ”
“ หรือว่าท่านหมายถึง.. ” ทันใดนั้นหลายคนก็เบิกตากว้าง
“ ใช่! โควตาพิเศษนั้นต้องเป็นของข้า ” คุณชายเฉินเชิดหน้าขึ้น ทั่วทั้งศาลาเงียบกริบ ขณะเขาใช้พัดชี้ออกไปยังทุกคน
“ พวกเจ้าคิดว่าผู้อาวุโสของสำนักจะเลือกผู้ใด? ระหว่างบัณฑิตที่ได้คะแนนดี กับบัณฑิตที่ทั้งใต้หล้าลือกัน ว่าเป็นที่ยอมรับจากเทพเซียน ผู้ครอบครองอสูรเหล็ก และมีวาสนาจะเป็นเสาหลักช่วยเหลือราชวงศ์? ” มุมปากของเขาค่อยๆยกขึ้น
“ ยังไงคุณชายเฉินก็ได้รับวาสนาจากเทพเซียนแล้ว การช่วยเขากระจายข่าวนี้ก็ถือว่าพวกเราได้ทำประโยชน์.. สวรรค์ลิขิตเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าคุณชายเฉินจะต้องเข้าสู่เมืองหลวง! ” เหล่าบัณฑิตเริ่มคล้อยตาม ชัดเจนว่าพวกเขาก็อยากเกาะขาของคุณชายเฉิน ตามติดไปรับใช้เป็นขุนนางใหญ่แห่งราชสำนัก!
ข่าวลือนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเครื่องมือ เป็นเครื่องมือผลักดันชื่อเสียงของคุณชายเฉิน ให้กลายเป็นผู้ถูกเลือกจากสวรรค์!
“ ขอเพียงพวกเจ้าทุกคนจงช่วยกันพูด ”
“ ไปโรงน้ำชาก็พูด ไปตลาดก็พูด ไปโรงเตี๊ยมก็พูด หากพบพ่อค้าก็เล่า หากพบขุนนางก็เล่า ยิ่งคนเชื่อมากเท่าไร.. ไม่สิ.. ยิ่งคนรับรู้ความจริงมากเท่าไร อนาคตของพวกเจ้ากับข้าก็ยิ่งมั่นคงมากเท่านั้น! ” ความหนักแน่นในน้ำเสียงทำเอาหลายคนเริ่มเชื่อถือ
“ เข้าใจแล้วคุณชาย! ” บัณฑิตตรงหน้ารีบประสานมือ
“ พวกเราจะช่วยกระจายข่าว! ภายในสามวันคนทั้งเมืองต้องรู้! ”
“ ใช่! ให้ทุกคนต้องรู้ว่าเทพเซียนเลือกท่าน! ”
ไทม์ยืนพิงเสาไม้เงียบๆ สีหน้าของชายหนุ่มค่อยๆเปลี่ยนจากขำเป็นหมั่นไส้ ไอ้บ้านี่มันคิดจะใช่เรื่องราวของเขา เพื่อหาผลประโยชน์ให้แก่ตนเอง! ภาพลักษณ์ผู้มีวาสนาแห่งสวรรค์ กดดันสถานศึกษาแล้วยังหลอกลวงราชวงศ์อีก!
คนแห่งโชคชะตาก็ไปตั้งใจอ่านตำราแล้วเข้าสอบให้ได้เองสิ! สวรรค์ลิขิตให้เป็นคนขี้เกียจเลยต้องโกงหรือยังไง!
“ ก็ไม่ใช่เรื่องของผมหรอกนะ แต่ถ้าสุดท้ายข่าวลือนั่นมันดันเป็นแกไปซะก่อน ตอนผมไปถึงเมืองหลวงก็ลำบากแย่สิ! ” ไทม์คิดกับเรื่องนี้ที่จะเป็นปัญหา ผู้ถูกเลือกเป็นคุณชายเฉิน แล้วตัวเขาที่เป็นเทพเซียนโดยตรงจะประกาศเผยตัวยังไง? มีทั้งเซียน มีทั้งผู้ถูกเซียนเลือก เรื่องแบบนี้ยิ่งมีคนกล่าวอ้างเยอะมันก็ยิ่งทำลายเครดิตกันเองไม่ใช่เหรอ! หากไอ้บ้านี่ถูกจับได้ขึ้นมา ตัวเขาก็คงไม่พ้นจะถูกตรวจสอบไปด้วยในอนาคต!
ปัญหาคือตอนนี้เขาคงทำอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มยังไม่ได้คิดจะเผยตัวให้โดดเด่น..
“ ช่างเถอะ ตอนนี้ยังไม่ได้ ครั้งก่อนเราก็ลงมือกับลูกหลานขุนนางไปแล้ว ถ้ารอบนี้ทำอีก เกรงว่าอาจเป็นเรื่องใหญ่.. ” ไทม์ถอนหายใจเบาๆ อย่างน้อยๆคุณชายคนนี้ก็น่าจะเป็นญาติกับท่านเจ้าเมือง
“ มีแต่เสียกับเสีย.. ” เขาหันหลังเดินจากไป เพราะถึงจะชี้หน้าบอกว่าคุณชายโกหก ตัวเขาต่างหากคือเจ้าของที่แท้จริง แต่แล้วนั่นมันจะได้ประโยชน์อะไร..
“ ยิ่งปีนสูง.. เวลาตกลงมาก็ยิ่งเจ็บ ” มุมปากของไทม์ยกขึ้นเล็กน้อย เขาไม่รีบ เพราะคนโกหกมักจะโกหกเรื่องเดิมซ้ำๆ จนสุดท้ายก็สร้างช่องโหว่ให้ตัวเอง
ครึ่งชั่วยามต่อมา ประตูใหญ่ของจวนเจ้าเมืองก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ยามทั้งสองรีบคารวะทันทีเมื่อเห็นเขา..
“ คารวะคุณชาย! ท่านเจ้าเมืองกำชับไว้ หากท่านกลับมาเมื่อใด ก็ให้เร่งเปิดทางทันที! ”
ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนเดินเข้าสู่เรือนรับรองที่ถูกจัดเตรียมไว้ เรือนไม้หลังเล็กตั้งอยู่ริมสระบัว บรรยากาศเงียบสงบ ลมเย็นพัดเอื่อยผ่านต้นไผ่จนเกิดเสียงซ่าเบาๆ
“ สมกับเป็นบ้านคนรวย มีป่าไผ่ส่วนตัวในบ้านซะด้วยสิ นี่มันใจกลางเมืองเลยนะ ฮ่าๆๆ ” ไทม์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้ บนโต๊ะมีผลไม้สด น้ำชา และธูปหอมเตรียมไว้อย่างครบถ้วน
“ ถ้าอยู่แบบนี้ทุกวันได้ก็คงดีไม่น้อย คิดถึงบ้านเกิดขึ้นมาเลย บรรยากาศของนาข้าวยังไงก็ดีกว่า ”
“ เอาล่ะๆ ได้เวลาเดินทางกลับ นี่ถ้าช้าเกินไปเดี๋ยวยัยเมย์จะบ่น เพราะไม่มีเพื่อนกินข้าวเที่ยง! ” เขาลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนจะใช้พลังเคลื่อนย้ายร่างกลับไป..
. . .
วูม! แสงสีทองปรากฏขึ้นท่ามกลางชั้นเหล็กเก่าๆของห้องเก็บเอกสารใต้ดิน เพียงพริบตาเดียว ร่างของไทม์ก็กลับมายืนอยู่ตรงตำแหน่งเดิมแล้ว..
“ พี่สมชายไม่มาทำงานจริงด้วย ” เขาพูดก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
11:58 น.
“ เที่ยงพอดีเลยแฮะ กะเวลาได้สุดยอด! ”
ไทม์ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนถอดชุดจีนโบราณเก็บเข้าระบบ ไม่นานก็เปลี่ยนกลับมาเป็นเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็กตามเดิม
จากเซียนน้อยแห่งยุคราชวงศ์หมิง กลับกลายเป็นพนักงานเงินเดือนธรรมดาอีกครั้ง..
“ พรุ่งนี้จะได้ศึกษาวิชาปราณของแท้แล้ว ไม่แน่ว่าเราอาจจะได้เป็นยอดยุทธ! ” เขาคิดอย่างตื่นเต้นกับเรื่องนี้เป็นที่สุด กำลังภายในคือสิ่งที่โลกยุคปัจจุบันมองเป็นเรื่องเพ้อฝันไปแล้ว ดังนั้นหากเขาได้รับมันขึ้นมา.. ไร้เทียมทานอาจเป็นคำเรียกของเรื่องนี้!!