โลกมันกลมจริงๆ
โลกมันกลมจริงๆ
“ ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน.. ” เธอกล่าวอย่างแอบซึ้งใจไปเลย ใครจะคิดกันล่ะว่าคนที่เธอกลั่นแกล้งเอาไว้มากมายขนาดนี้ กลับคิดเห็นใจเธอมากกว่าผู้เป็นพ่อที่บอกว่ารักกัน..
“ ไปครับคุณผู้หญิงทั้งสอง ” ไฟหน้าของรถเบนซ์สีดำกะพริบขึ้นสองครั้ง ก่อนตัวไทม์จะเปิดประตูเชิญให้..
“ ถึงไล่คนก่อนกลับไป แต่พวกเราก็ยังมีคนขับรถส่วนตัวอยู่ดีนะ ” เมย์พูดแซวจนลินินต้องแอบยิ้มตาม เธอหันมองหน้าไทม์เล็กน้อย ก่อนจะขึ้นนั่งด้านหลังไปตามนิสัย
เมื่อเข้ามานั่งก็มองไปทั่ว ครั้งก่อนเธอเห็นแค่เพียงผ่านๆ แต่วันนี้เมื่อได้มองใกล้ๆก็สัมผัสได้ในทันที..
“ รุ่นใหม่ป้ายแดงจริงๆด้วย.. ไทม์ซื้อเองเหรอ? ”
“ ก็ประมาณนั้น ” ไทม์ตอบกับความสงสัยของคุณหนู
“ บ้านรวยจริงๆด้วยสินะ รวยขนาดนี้ทำไมยังต้องมาทำงานในบริษัทของฉันล่ะ เงินเดือนของพนักงานมันน้อยมากเลยไม่ใช่เหรอ เรื่องนี้ฉันเองก็รู้นะ แต่พูดไปพ่อก็ไม่คิดเพิ่มให้.. พ่อบอกว่าต่อให้เราจ่ายน้อย แต่พวกพนักงานก็ยังต้องทำงานให้เราอยู่ดี ยุคสมัยนี้งานหายาก การกดเงินเดือนได้คือความสามารถของผู้เป็นเจ้าของ.. ”
“ แต่ละความคิด สุดยอดไปเลยจริงๆ ” ถ้าไม่ติดว่าคนที่พูดเป็นพ่อของลินิน ยัยเมย์คนนี้ก็คงเปิดปากด่าไปหลายคำแล้ว
“ ผมอาจมีความลับมากกว่าที่ลินินคิดก็ได้นะ ถ้าผมบอกว่าเป็นเจ้าของบริษัทมูลค่าหลายแสนล้าน ลินินจะเชื่อมั้ยครับ? ” ไทม์ถามหยอกๆออกไป
“ ฮ่าๆๆ อย่าแกล้งฉันสิ คนระดับหมื่นล้านแสนล้านในประเทศไทย เกือบทุกคนเป็นฉันที่รู้จักนะ ถ้าไทม์มีเงินแสนล้านจริงๆ พ่อฉันคงพยายามเข้าหา ก่อนยัดเยียดให้เราได้แต่งงานกันแล้วล่ะ ” เธอตอบกลับอย่างอารมณ์ดี ก่อนเงียบไปเพราะคิดว่าคำพูดนั้นมันดูน่าอาย.. แต่งงานกับไทม์เหรอ นี่เราพูดเรื่องอะไรกัน..
รถเบนซ์แล่นออกจากบริษัท ช่วงเวลาเลิกงานของกรุงเทพทำให้การจราจรค่อนข้างหนาแน่น ทว่าภายในรถกลับเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย และเสียงหัวเราะ เมย์นั่งเบาะหลังคู่กับลินิน ส่วนไทม์ก็เป็นคนขับให้
“ แล้วจะไปร้านไหนดี? ” เมย์ถามเพื่อให้คุณหนูลินินได้ช่วยเลือกด้วย ตัวเธอเองก็คงมีร้านที่อยากไปอยู่ในใจ
“ ร้านเดิมดีมั้ย? ” ไทม์ถามขึ้น
“ ย่านเอกมัยเหรอ? ” เมย์คิดไปถึงร้านนั้นที่เคยไปเจอชาญชัยกับแฟนสาว
“ ใช่ๆ ร้านที่มีดนตรีสดนั่นแหละ ”
“ ย่านเอกมัยเหรอ! ไปสิๆ ฉันอยากไปเที่ยวร้านโซนนั้นมานานแล้ว โซนที่วัยรุ่นชอบไปกันใช่มั้ย! ” ลินินดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าใครๆ
“ ไม่ใช่ว่าคุณหนูแบบลินินจะได้ไปเที่ยวโซนนี้อยู่บ่อยๆเหรอ.. ” เมย์ถามอย่างแปลกใจ เพราะในความคิดเธอ ย่านทองหล่อเอกมัยมันคือที่เที่ยวของคนมีเงิน
“ ฉันไม่เคยไป.. ”
“ ไม่เคยเลยเหรอ? ”
“ เอ่อ.. เวลามีงานเลี้ยง เพื่อนๆในสังคมฉันจะไปสนุกกันที่โรงแรม ไม่ก็คลับส่วนตัวเฉพาะสมาชิก หรือร้านของใครซักคนที่จะปิดแบบไพรเวทไปเลย.. ” เธอตอบเสียงเบาอย่างกลัวว่านั่นมันจะเป็นการโอ้อวดจนเกินไป
“ เข้าใจแล้ว.. คำว่ารวยที่ฉันเคยคิดได้มันรวยไม่พอนี่เอง.. ” เมย์เข้าใจในที่สุด คุณหนูคนนี้ร่ำรวยเกินความเข้าใจของเธอไปมาก..
แต่ลินินก็เป็นแค่คุณหนูสามหมื่นล้าน แล้วเพื่อนชายของเธอที่รวยกว่าสิบเท่าล่ะ เขาคนนี้เป็นตัวตนระดับไหนกัน..
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถเบนซ์สีดำก็เลี้ยวเข้ามาจอดในส่วนที่ร้านเตรียมไว้ พนักงานรับรถรีบเข้ามาดูแลให้ในทันที
เสียงดนตรีสดลอยออกมาตั้งแต่หน้าร้าน กลุ่มวัยทำงานและวัยรุ่นที่ดูมีเงินเดินเข้าออกไม่ขาดสาย บรรยากาศเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
“ โห.. เพิ่งสองทุ่มเองแต่คนก็มากันเยอะแล้ว ” ลินินยืนมองรอบตัวด้วยดวงตาเป็นประกาย สำหรับเธอแล้วร้านแบบนี้มันดูมีชีวิตชีวามากกว่างานเลี้ยงหรูๆซะอีก
“ ร้านนี้ดังมากนะ ถ้ามาช้ากว่านี้ไม่มีโต๊ะแน่ ” เมย์บอกก่อนกอดแขนเพื่อนสาวคนใหม่ไปหน้าร้าน
“ ที่เสนอตัวเข้าร่วมงานเลี้ยงของชาญชัยด้วย ก็เพราะอยากซึมซับบรรยากาศสินะ ” ไทม์พูดถามจากด้านหลังอย่างพอจะเข้าใจ คืนนั้นที่ลินินเงียบ เธอไม่ได้เงียบเพราะรำคาญ แต่เงียบเพราะตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆ..
“ ไม่เคยได้ปาร์ตี้ร่วมกับคนนอกสังคมเลยนี่นา คืนนั้นฉันสนุกมากนะ.. ” เธอหันมาอมยิ้มให้
“ ได้จองโต๊ะไว้มั้ยครับ ” พนักงานถามขณะเร่งทำคิวจองอยู่ด้านหน้า
“ ไม่ได้จองเลยครับ พอจะมีโต๊ะว่างมั้ย.. ” ไทม์เป็นกังวลเล็กน้อย เขาเองก็ไม่ได้อยากกลับเพราะโต๊ะเต็มซักเท่าไร
“ โชคดีจริงๆครับ มีว่างอยู่พอดีเลยสำหรับสี่คน แต่วันนี้ทางร้านเราขอกำหนดค่าใช้จ่ายขั้นต่ำด้วยนะ ” พนักงานพูดกับเรื่องนี้ที่เป็นเรื่องปกติ
“ ไม่มีปัญหาครับ พวกเราเน้นสั่งอาหารกันอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ ” ไทม์ยิ้มให้ก่อนพนักงานจะเดินนำทาง
“ เชิญครับ ” ทั้งสามถูกพาไปยังโต๊ะด้านในที่มองเห็นเวทีได้ชัด แม้จะไม่ใช่โซนที่ดีที่สุด แต่ก็ถือว่ามีความเป็นส่วนตัวใช้ได้ทีเดียว
“ สั่งอาหารก่อนเลย ตั้งแต่เลิกงานมาก็ยังไม่ได้ทานอะไรกัน คืนนี้เต็มที่เลยนะครับ ผมไม่บังคับให้ลินินต้องกินอะไรแปลกๆอีกแล้ว ” ไทม์พูดบอกอย่างเปลี่ยนความคิดไปบ้าง อาจเพราะเห็นว่าเมย์ยอมรับลินินเป็นเพื่อนแล้ว ตนเองก็เลยคิดจะมองลินินเป็นเพื่อนเช่นกัน
ไม่นานนักอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟ เช่นเดียวกับเบียร์สดที่ถูกยกมาก่อนหน้านี้
เอ็นข้อไก่ทอด.. เนื้อย่าง.. ยำแซลมอน.. เฟรนช์ฟรายส์.. แน่นอนว่าพร้อมเบียร์เย็นจัดสามแก้วแบบจัดเต็ม!
“ ชน! ” เมย์ยกแก้วขึ้นก่อน
“ เพื่ออิสรภาพของลินิน! ”
“ ชน! ” ลินินเองก็ยกชนด้วยอย่างตื่นเต้นไปหมด นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่ได้ชนแก้วเบียร์กับใคร..
แก้วทั้งสามกระทบกันเบาๆ ก่อนลินินจะจิบเบียร์คำแรกในชีวิต!
“ อื้อ! ” เธอรีบทำหน้าขม
“ ขมมาก! ”
“ ฮ่าๆๆ เบียร์แก้วแรกก็แบบนี้แหละ! ” เมย์ถึงกับหัวเราะก่อนยกโชว์ไปอีกครึ่งแก้ว
“ เดี๋ยวแก้วที่สองจะเริ่มอร่อย แก้วที่สามจะเริ่มร้องเพลงเพราะ แก้วที่สี่จะเริ่มเต้นเอง ”
“ ส่วนแก้วที่ห้า.. ยัยเมย์ก็คงเมาไม่รู้เรื่องแล้ว ฮ่าๆๆ ” ไทม์พูดแซวต่อจนอีกฝ่ายต้องตีแขน ทั้งโต๊ะหัวเราะพร้อมกันอย่างมีความสุข ท่ามกลางตัวร้านที่มีลูกค้าเข้ามาไม่ขาดสาย เพียงพริบตาเดียวผู้คนก็เต็มร้านไปซะแล้ว..
เวลาค่อยๆผ่านไปจากสามทุ่มเป็นสี่ทุ่มและห้าทุ่ม วงดนตรีบนเวทีเปลี่ยนจากเพลงสากลมาเป็นเพลงไทยที่ทุกคนร้องตามได้ ก่อนจะต่อด้วยเพลงฮิตสำหรับยุคนี้
เมย์เริ่มโยกหัวตามจังหวะ ส่วนลินินแม้จะยังดื่มไม่เก่ง แต่ใบหน้าที่เคยเคร่งเครียดมาตลอดทั้งวันกลับผ่อนคลายลงจนยิ้มออกมาได้
เธอหัวเราะบ่อยขึ้น พูดมากขึ้น บางครั้งยังแอบร้องเพลงตามเบาๆ..
“ สนุกมั้ย? ” ไทม์ถามขณะที่ทั้งสองคนอยู่ใกล้กัน
“ มากๆเลย ” เธอมองไปรอบร้าน
“ ฉันเพิ่งรู้ว่าร้านเหล้ามันสนุกขนาดนี้ ไม่มีใครมานั่งจับผิดมารยาท ไม่มีใครคอยถามว่าคุยกับใคร ไม่ต้องปั้นหน้าพูดคุยแต่เรื่องความรวยและธุรกิจ.. ทุกคนดูมีความสุขกันจริงๆ ”
“ นี่แหละโลกของคนธรรมดา ” ไทม์ยิ้มให้จนเธอแอบใจสั่นไปอีกครั้ง คนบ้าอะไรมันจะหล่อได้ขนาดนี้..
ระหว่างที่ทั้งสามกำลังสนุกกันอยู่ ไทม์กลับชะงักเล็กน้อย เมื่อสายตาของเขามองเลยโต๊ะตัวเองไปด้านหน้าเวที..
ชายหนุ่มรูปร่างสูง ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ กำลังยกแก้วเหล้าชนกับกลุ่มเพื่อนประมาณหกคน..
“ แม่งคุ้นจังเลยวะ.. ” ไทม์หรี่ตาลง
“ โลกมันกลมจริงๆ ”
“ มีอะไรเหรอ? ” เมย์ถาม
“ ไอ้ภาคิน.. ” เพียงชื่อนั้นถูกพูดออกมา เมย์ที่รับฟังเรื่องราวของไทม์อยู่ตลอดก็จดจำได้ในทันที..
ภาคิน.. หมอภาคิน.. ลูกชายของอาจารย์หมอธนวัฒน์ คนที่เคยดูถูกพ่อแม่ของไทม์ในงานเลี้ยงรุ่น! แม้สุดท้ายเรื่องราวจะพลิกกลับ อาจารย์หมอธนวัฒน์ถูกสั่งให้พ้นจากตำแหน่งในโรงพยาบาล..
“ ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่.. กูยังไม่ได้ไล่ตัวลูกออก เพราะก็ไม่ได้อยากทำร้ายครอบครัวของมันมากนัก ” ไทม์พูดกับเมย์ด้วยความคิดที่ว่า ไอ้ตัวพ่อมันมีเงินเก็บอยู่ คงไม่อดตายแน่หลังถูกไล่ออก ส่วนไอ้ตัวลูก.. ที่เมตตาก็เพราะอายุยังน้อย อนาคตยังอีกยาวไกล..
ไทม์ส่ายหัวแล้วยิ้มบาง ก่อนหันกลับมาทานอาหารตรงหน้าต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างคนต่างอยู่ เรื่องของหนี้แค้นก็ได้ชำระไปแล้ว..
อีกด้านหนึ่ง โต๊ะของหมอภาคินเองก็กำลังครึกครื้น เพื่อนหมอของเขาต่างทำตัวเหมือนมาปลดปล่อย..
“ เฮ้ย ภาคิน! ” หมอหนุ่มคนหนึ่งใช้ศอกสะกิด
“ มึงดูโต๊ะนั้นดิ ”
“ ไหนวะ? ”
“ ผู้หญิงสองคนนั่น.. โคตรน่ารักเลยเพื่อน! ”
“ เออ ก็สวยดี ” ภาคินหันไปมองเพียงครู่เดียว กับตอนนี้ที่ไทม์ไปเข้าห้องน้ำ..
“ สวยดีอะไรวะ! คนที่เหมือนทอมนิดๆน่ารักฉิบหาย! ”
“ อีกคนก็โคตรผู้ดีเลย คุณหนูสุดๆ ”
“ บอกกูทำไม พวกมึงชอบก็ไปจีบสิวะ? ”
“ อะไรกันวะเนี้ย มึงเลิกเครียดเรื่องพ่อได้แล้ว พ่อมึงอีกไม่นานก็เกษียณ ได้พักตอนนี้ก็ถือว่าดีแล้วไม่ใช่เหรอ ” กลุ่มเพื่อนตบบ่าให้กำลังใจ ก่อนบอกให้ภาคินแก้เครียดด้วยสาวๆในร้านจะดีกว่า
“ แข่งกันกับกู ใครแพ้ต้องกลับมาดื่มเหล้าเพียว! ” หมอหนุ่มท้าทายกับเกมนี้ ที่ตามปกติแล้วแค่บอกว่าเป็นหมอก็ชนะขาดทุกรายการ! สาวๆในร้านเหล้าคนไหนจะไม่ชอบหมอหนุ่มบ้างล่ะ!