ลูกหมอเพื่อนพ่อ
ลูกหมอเพื่อนพ่อ
“ แข่งกันกับกู ใครแพ้ต้องกลับมาดื่มเหล้าเพียว! ” หมอหนุ่มท้าทายกับเกมนี้ ที่ตามปกติแล้วแค่บอกว่าเป็นหมอก็ชนะขาดทุกรายการ! สาวๆในร้านเหล้าคนไหนจะไม่ชอบหมอหนุ่มบ้างล่ะ!
“ จริงสิ พรุ่งนี้วันหยุดสนใจจะไปพัทยาด้วยกันมั้ย พอดีผมว่าจะขับรถไปรับพ่อแม่ที่นั่นน่ะ ทานอาหารด้วยกันซักมื้อแล้วขับรถกลับกรุงเทพพร้อมกันเลย.. ” ไทม์พูดชวนขึ้นกับทั้งสอง ซึ่งก็โชคดีจริงๆที่วันพรุ่งนี้เป็นวันหยุด ผู้คนในร้านถึงได้เนืองแน่นขนาดนี้
“ เอาสิมึง! กูคิดถึงฝีมือทำอาหารของคุณป้าไม่ไหวแล้ว ฮ่าๆๆ ” เมย์ยกนิ้วให้ทันที ทุกวันนี้เธอแทบจะนอนคิดถึงอาหารอีสานฝีมือแม่ไทม์ในทุกวัน
“ พ่อแม่ไทม์เหรอ.. ” ลินินเองก็หันมาสนใจด้วย
“ ใช่ๆ พ่อแม่ผมไปเที่ยวกันอยู่พัทยาน่ะ นี่ก็หลายวันแล้ว ดูท่าจะเริ่มคุ้นชินจนไม่อยากกลับบ้าน ฮ่าๆๆ ” เขาหัวเราะเบาๆกับทั้งสองที่ส่งรูปมาให้ดูตลอด แรกๆก็ไม่กล้าเที่ยวไม่กล้าใช้เงิน แต่พอไทม์เน้นย้ำว่าตนเองร่ำรวยแค่ไหน พ่อแม่ของเขาก็เริ่มกล้าใช้เงินมากขึ้น ตอนนี้ทั้งคู่กล้านั่งร้านหรูได้แบบสมฐานะแล้ว! เอาจริงๆแค่ขับโรลส์รอยซ์อยู่ในเมืองท่องเที่ยวแบบนั้น ความร่ำรวยที่มีมันก็ชัดเจนตั้งแต่เดินลงรถมา..
“ ฉันไปด้วยได้มั้ยไทม์.. อยากไปทะเลเหมือนกัน.. ” ลินินพูดขออย่างคิดมาดีแล้ว เธอเองก็อยากจะไปท่องเที่ยวกับเพื่อนๆบ้าง ชีวิตนี้ถูกบังคับมามากพอแล้ว ถ้าจะต้องแต่งงานจริงๆ อย่างน้อยๆตอนนี้ก็ขอหาความสุขให้ตัวเอง!
“ กูไปห้องน้ำก่อนนะ ” เมื่อสรุปได้แล้ว ตัวไทม์ก็เดินหายไปหลังร้านทันที ซึ่งนั่นก็ทำให้ที่โต๊ะเหลือเพียงสองสาว
“ ขอโทษนะครับ ขออนุญาตชนแก้วด้วยได้มั้ย? ” เสียงสุภาพดังขึ้น จนเมย์กับลินินต้องหันไปมองพร้อมกัน
ชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาหา พวกเขาดูสะอาดสะอ้าน มีรอยยิ้มเป็นมิตร และยังหน้าตาดีทั้งคู่ ความโดดเด่นนั้นเรียกสายตาจากโต๊ะข้างๆได้ทันที
“ มีอะไรหรือเปล่าคะ? ” เมย์มองหน้าลินินก่อนหันกลับมา
“ พอดีพวกผมอยู่โต๊ะโน้น ” ชายหนุ่มชี้ไปยังโต๊ะด้านหน้า
“ เห็นพวกคุณอยู่กันสองคน เลยคิดว่าอยากจะมาทำความรู้จัก ” เขายิ้มกว้างก่อนยื่นมือออกมาจับ
“ ผมหมอวินครับ เป็นศัลยแพทย์ ”
“ ส่วนผมหมอภาคินครับ ” อีกคนยิ้มตามทันที กับการแนะนำตัวนี้ที่แทบตะโกนบอกว่าเป็นหมอ
ทันทีที่พูดจบ ทั้งคู่ก็แอบมองสีหน้าของหญิงสาวทั้งสองคนอย่างเงียบๆ เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ผู้หญิงแทบทุกคนจะเปลี่ยนท่าทีทันที บางคนยิ้มเขิน บางคนถามเรื่องโรงพยาบาล บางคนถึงขั้นขอไลน์ก่อนเสียอีก พวกเขาคุ้นชินกับสถานการณ์แบบนั้นจนคิดว่าเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว.. หมอคืออาชีพที่แทบไม่เคยถูกปฏิเสธ ผู้หญิงไทยร้อยละเก้าสิบล้วนอยากมีแฟนเป็นหมอกันทั้งนั้น!
แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม เมย์เพียงพยักหน้าเบาๆ ส่วนลินินยิ่งงงกว่า.. นี่พวกเธอไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลซะหน่อย คนบ้าพวกนี้จะแนะนำตัวว่าเป็นหมอไปทำไม ไม่พอยังบอกอีกว่าเป็นหมอด้านไหน หรือจริงๆแล้วเธอเมาจนต้องพบแพทย์แบบเฉพาะทาง..
“ อ๋อ.. ค่ะ ” เมย์ตอบแค่นั้นแล้วก็ก้มลงกินเอ็นข้อไก่ทอดต่อทันที โดยไม่คิดจะใส่ใจฐานะของอีกฝ่าย
“ .. ” หมอวินชะงักไปหนึ่งจังหวะ เดี๋ยวนะ.. แค่นี้เองเหรอ? ไม่ใช่ว่าพวกเธอต้องตื่นเต้นแล้วเข้าหาพวกเขา?
จบ.. ไม่มีคำถามว่าอยู่โรงพยาบาลไหน ไม่มีอาการตื่นเต้น ไม่มีแม้แต่สายตาชื่นชม บรรยากาศเงียบไปพักนึง จนหมอภาคินต้องรีบเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาใหม่อีกครั้ง
“ พวกคุณมาสองคนเหรอครับ? ”
“ สามคนค่ะ เพื่อนเราอีกคนไปเข้าห้องน้ำ ” เมย์ตอบสั้นๆ
“ อ๋อ.. งั้นดีเลย พวกผมมากันห้าหกคน เดี๋ยวแนะนำเพื่อนอีกคนให้รู้จักด้วย.. ” หมอวินยิ้มอย่างเสนอตัว ด้วยคิดว่าโต๊ะนี้คือสามสาว..
“ งั้นระหว่างรอเพื่อน ขอพวกเราขอคุยด้วยสักพักจะได้มั้ยครับ? ”
เมย์กำลังจะปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่ลินินกลับตอบก่อน
“ ได้สิคะ ” สิ้นคำนั้นหมอทั้งสองก็รีบเข้าใกล้ทันที หมอวินมองลินินพลางยิ้มให้ ส่วนภาคินก็คล้ายว่าจะถูกใจเมย์เอาซะมากๆ..
“ คุณดูเหมือนคุณหนูเลยนะครับ บ้านน่าจะทำธุรกิจ? ”
“ ใช่ค่ะ ”
“ ผมดูคนไม่ค่อยผิด ” เขาหัวเราะอย่างภูมิใจ
“ บ้านผมก็ทำธุรกิจเหมือนกัน แต่ผมเลือกมาเป็นหมอ เพราะอยากช่วยคนมากกว่า ” คำพูดฟังดูดีเสียจนเมย์แทบกลอกตา
“ แล้วคุณล่ะครับ ทำงานอะไรเหรอ? ” หมอภาคินชวนเมย์คุยบ้าง
“ พนักงานบริษัทค่ะ ”
“ แย่เลย เงินเดือนคงไม่สูงมากสินะครับ ” คำถามนั้นทำเอาเมย์เลิกคิ้ว นี่มันจีบหรือคิดจะกวนตีนกันแน่..
“ ก็พอกินพอใช้ค่ะ ” เมย์เริ่มอยากจะไล่คนพวกนี้ออกไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่าลินินดันนิสัยดีตอนเมา จนอนุญาตเปิดทางให้พวกเขาเข้ามาซะก่อน
“ ถ้าอย่างนั้นก็เหนื่อยแย่เลย ” ภาคินยกยิ้มอย่างคนเหนือกว่า
“ อาชีพหมอก็ดีนะครับ รายได้มั่นคง แถมสังคมก็ดี ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็อยากมีแฟนเป็นหมอกัน ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ราวกับกำลังบอกข้อเท็จจริงของสังคม
“ จริงครับ พวกผมเรียนหนักมาตั้งแต่เด็ก กว่าจะเป็นหมอได้ไม่ง่ายเลย ” หมอวินหัวเราะเสริม
“ สนใจไปเที่ยวด้วยกันมั้ยครับ อาทิตย์หน้าพวกเราวางแผนจะไปต่างประเทศอยู่เลย ในใจกำลังลังเลว่าไปญี่ปุ่นหรือยุโรปดี.. อ้อ! ไม่ต้องคิดมากเรื่องเงินนะครับ พวกเราจ่ายให้เอง ” ภาคินเริ่มตกเหยื่อด้วยของล่อใจ
เมย์มองหน้าลินิน ทั้งคู่เริ่มเข้าใจแล้วว่าสองคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่.. มั่นหน้าระดับสิบเต็มสิบไม่เกินจริง!
ลินินกลับนั่งนิ่งฟังพวกเขาโม้ เธอไม่ได้รู้สึกประทับใจอะไรเลย กลับกันเธอดันคุ้นชินซะมากกว่า เพราะในสังคมของเธอก็มีคนแบบนี้อยู่มาก
“ พวกเราทำงานกันในโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำครับ โรงพยาบาลมหานครรู้จักกันใช่มั้ย นี่อันดับหนึ่งของประเทศเลยนะ ” หมอวินยังคงพูดต่ออย่างภาคภูมิใจ
“ พูดตรงๆนะครับ.. พวกผมไม่ค่อยเป็นฝ่ายเข้าหาผู้หญิงก่อนหรอก ส่วนใหญ่ผู้หญิงจะเข้าหาพวกผมเอง ”
“ วันนี้เห็นพวกคุณสองคนแล้วรู้สึกถูกชะตา เลยตั้งใจเดินมาทำความรู้จัก ” หมอวินสรุปอย่างต้องการคำตอบแล้ว ว่าทั้งสองคนจะเล่นด้วยมั้ย
“ ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีนะครับ ถ้าพลาดวันนี้ไป อาจจะไม่มีโอกาสเจอหมอดีๆแบบพวกผมอีกแล้วเป็นครั้งที่สอง ” ภาคินเองก็รุกตามไปด้วย
เมย์ถึงกับเม้มปากแน่น เธออยากจะอ้วกออกมาจริงๆเลย..
“ แล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นมีเงินมากกว่าพวกคุณล่ะคะ? ” ลินินถามกลับไปบ้าง ขณะที่สายตาของเมย์กำลังหันมองไปทางห้องน้ำ ไว้รอท่านประธานของพวกแกมาถึงก่อนเถอะ แล้วจะได้เห็นดีกัน!
คำถามนั้นทำให้ทั้งคู่ชะงักไปเสี้ยววินาที แต่ภาคินยังคงหัวเราะได้
“ เกิดมายังไม่เคยเจอเลยครับ ผู้หญิงที่หาเงินได้มากกว่าพวกผม ฮ่าๆๆ ”
“ ฟังดูเหมือนกำลังสัมภาษณ์ตัวเอง มากกว่าจะมาจีบสาวนะครับ ” ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งสี่คนหันกลับไปพร้อมกัน ก่อนจะเป็นภาคินที่หน้าถอดสี!
“ อ้าว.. กลับมาแล้วเหรอ ” เมย์แทบจะรอลุ้นในฉากต่อไปไม่ไหว
“ ใช่ กลับมาทันฟังพอดี ดูเหมือนโต๊ะเราจะมีคุณหมอมาเยี่ยมชมสินะ ใครป่วยกันล่ะ? กินเบียร์เยอะจนท้องอืดเหรอ? ” ไทม์พูดแซวก่อนมองหมอทั้งสองคนด้วยสายตาสบายๆ
“ ว่าไงไอ้ลูกชายเพื่อนพ่อ อาจารย์หมอธนวัฒน์สบายดีมั้ย? ได้ไปเยี่ยมอาบุญส่งในคุกบ้างหรือเปล่า? ” เขาจ้องหน้าภาคินที่มือสั่นไปหมดแล้ว ภาพของการประกาศแต่งตั้งประธานคนใหม่ในวันนั้น ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่พ่อของเขาถูกสั่งปลดยังคงติดตา..
“ ไอ้.. ท่าน.. ท่านประธาน.. ” มันเกือบจะเรียกไอ้ลูกชาวนาไปแล้ว แต่ก็คิดได้ว่าขนาดพ่อของตนยังไม่รอดเลย..
“ เป็นอะไรของมึงวะภาคิน ” หมอวินที่มาด้วยไม่เข้าใจ ดูเหมือนตัวเขาจะไม่ได้ดูเลย ถึงประกาศแต่งตั้งท่านประธานคนใหม่ของเครือโรงพยาบาล!
ภาคินเม้มปากแน่น ใบหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
“ ไม่.. ไม่มีอะไร ”
“ ไม่มีอะไรได้ไง มึงหน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้ว ” หมอวินหัวเราะ ก่อนหันกลับมามองไทม์ตั้งแต่หัวจรดเท้า
เสื้อผ้าที่เขาใส่ทุกชิ้นช่างแสนธรรมดา ไม่ว่าจะมองยังไงก็เป็นแค่พนักงานออฟฟิศคนนึง..
“ คุณเป็นเพื่อนพวกเธอเหรอครับ? ” หมอวินถามด้วยรอยยิ้มสุภาพ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยการประเมินอีกฝ่าย
“ เป็นผัวครับ ทั้งสองคนเป็นแฟนของผมเอง ” ไทม์ตอบกลับหน้าตาเฉย คำพูดนั้นทำเอายัยเมย์เกือบหลุดขำ แตกต่างจากลินินที่เบิกตากว้างไปแล้ว
“ เหอะ! พูดไปเรื่อย ใครเขาจะไปเชื่อคุณ! ” อีกฝ่ายหัวเราะใส่อย่างไม่คิดจะหลงกล มันก็จริงที่คนตรงหน้าเขาหล่อมาก แต่ผู้หญิงสวยๆแบบนี้จะยอมคบหาไปเพื่ออะไรถ้าไม่มีเงิน!
“ ผมหมอวิน ศัลยแพทย์ครับ ”
“ ผมไทม์ ประธานโรงพยาบาลครับ ” เขาแนะนำตัวบ้างจนอีกฝ่ายหลุดขำ
“ ประธาน? ฮ่าๆๆ เมาหนักแล้วเหรอถึงพูดเล่นอยู่ได้! ” หมอวินหัวเราะเสียงดังลั่น แม้ว่าเพื่อนชายด้านข้างจะพยายามส่งสัญญาณให้แล้ว..
“ กลับเถอะว่ะ กลับโต๊ะกันเถอะ กลับบ้านเลยก็ได้! ” ภาคินพยายามพูดบอก แต่หมอวินกลับไม่คิดสนใจ เขาต้องการจะเอาชนะไทม์ให้ได้ในตอนนี้ ฐานะทางสังคมของเขาจะต้องกดอีกฝ่ายให้จมดิน ต่อหน้าผู้หญิงที่หมายปอง!
“ หน้าผมเหมือนคนล้อเล่นเหรอ? ”
“ มึงมันก็แค่พนักงานออฟฟิศ คิดจะมาล้อเล่นกับหมอแบบพวกกูเหรอวะ! รายได้มึงทั้งปี พวกกูทำงานเดือนเดียวก็มากกว่าแล้ว! ” หมอวินเริ่มแสดงฐานะเข้าข่ม ก่อนหันไปเรียกพนักงานร้านเข้ามาทันที!