ผมนี่แหละ ท่านประธาน
ผมนี่แหละ ท่านประธาน
“ มึงมันก็แค่พนักงานออฟฟิศ คิดจะมาล้อเล่นกับหมอแบบพวกกูเหรอวะ! รายได้มึงทั้งปี พวกกูทำงานเดือนเดียวก็มากกว่าแล้ว! ” หมอวินเริ่มแสดงฐานะเข้าข่ม ก่อนหันไปเรียกพนักงานร้านเข้ามาทันที!
“ น้องครับ! เอาเหล้าแพงที่สุดของร้านมาอีกขวด! ” มันสั่งพนักงานชนิดที่ไม่คิดสนใจว่าโต๊ะนี้เขาดื่มเบียร์กัน!
“ รู้มั้ยครับ.. คนเราจะโม้อะไรก็ต้องดูฐานะตัวเองก่อน ” เขาหันกลับมายิ้มเยาะไทม์
“ คำว่าประธานโรงพยาบาล ไม่ใช่ใครจะพูดก็พูดได้ เครือโรงพยาบาลของผมมีมูลค่าไปต่ำกว่าสามแสนล้าน! ”
“ ผมอยู่โรงพยาบาลมหานครมาหลายปี ถ้าประธานเป็นคนอายุเท่าคุณ ผมคงรู้ไปนานแล้ว! ”
“ ขนาดผู้บริหารระดับสูง ผมก็ยังรู้จักแทบทุกคน พ่อของเพื่อนผมก็เป็นถึงรองผู้อำนวยการ! ” หมอวินหัวเราะลั่น ก่อนรับเหล้ามาเปิดขวดแล้วเทลงโต๊ะแบบไม่แคร์สายตาใคร! เขาเทราดใส่ทั้งอาหารและแก้วเบียร์ของทุกคนแบบไม่ไว้หน้า!
“ ผู้หญิงสมัยนี้นี่ก็ใจดีนะครับ ยอมเล่นสนุกกับคนชอบสร้างภาพอยู่ได้ นี่ไม่ได้เป็นเด็กเอ็นใช่มั้ย ผมจะได้จ้างต่อแบบไม่เสียเวลา? ฮ่าๆๆ ” เขาหัวเราะใส่หน้าอย่างท้าทาย ด้วยมั่นใจว่าตนเองมีทั้งเส้นสายและเงินทองที่เหนือกว่า!
“ ไอ้เหี้ยวิน นี่มึงทำบ้าอะไร! ” ภาคินฟาดมือลงบนหน้าผากของตัวเองเต็มแรง เพื่อนชายปากเสียยังพอรับได้ แต่การที่มันเปิดเหล้าแล้วเทลงโต๊ะ.. งานนี้พูดได้เลยว่าตัวใครตัวมัน ฉิบหายแล้วแน่ๆ!
“ กูไหว้มึงล่ะ มึงพอเถอะไอ้เหี้ย! ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นขณะแย่งขวดเหล้ามาจากมืออีกฝ่าย
“ มึงจะกลัวอะไรวะ! พวกมันก็แค่พนักงานบริษัท! ”
“ ถ้ามันเป็นประธานจริง กูยอมลาออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย! ”
“ ลาออก? ” ไทม์หัวเราะเบาๆ หลังเป็นตัวเขาที่กันสองสาวไม่ให้โดนเหล้าหกใส่
“ ไม่จำเป็นหรอก เพราะคนที่จะตัดสินใจเรื่องนั้นไม่ใช่คุณแต่คือผม ” เขามองหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องแน่
บรรยากาศทั้งโต๊ะเงียบลงทันที หมอวินยังยิ้มอยู่ แต่รอยยิ้มนั้นก็เริ่มแข็งค้างเมื่อไทม์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขากดเปิดเว็บไซต์ภายในของเครือโรงพยาบาล ซึ่งเป็นหน้าประกาศแต่งตั้งผู้บริหารชุดใหม่!
เขาไม่พูดอะไร เพียงเลื่อนหน้าจอไปตรงรูปถ่ายของชายหนุ่มในชุดสูท จากนั้นก็ยกขึ้นมาเทียบกับหน้าเขาให้ได้เห็น!
“ คุ้นๆมั้ย? ”
หมอวินมองดูอย่างไม่ใส่ใจ แต่เพียงวินาทีเดียวรอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลง.. ดวงตาเขาเบิกกว้าง มือที่ถือขวดเหล้าเริ่มสั่นไปหมด..
“ ทำไม.. แกถึงไปยืนอยู่ตรงนั้นได้.. ” เขาเหมือนโง่ไปชั่วขณะ เพราะข้อความที่เขียนเอาไว้มันก็ชัดเจน ประธานกรรมการบริหาร เครือโรงพยาบาลมหานครคนใหม่!!
“ .. ”
“ เป็นไปไม่ได้.. ” หมอหนุ่มมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าของไทม์หลายครั้ง คนที่โดดเด่นแบบนี้ให้ตายยังไงมันก็ไม่ใช่แค่หน้าเหมือน..
“ ใช่เหรอวะภาคิน? มึงตอบกูทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง.. ” เขาพูดถามกับเพื่อนชายเพื่อขอให้ช่วยกันดู..
ภาคินไม่กล้าตอบ เขาเพียงก้มหน้าลงแบบที่ริมฝีปากสั่นไม่หยุด
“ ภาคิน! ตอบกูสิวะ! ” เสียงตวาดของหมอวินดังขึ้น
“ ใช่.. ” ภาคินหลับตาแน่น ก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ เขา.. เขาคือท่านประธานจริงๆ ”
“ ประธานเครือโรงพยาบาลมหานคร.. คนปัจจุบัน ”
“ คนที่.. ” เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“ เซ็นคำสั่งปลดพ่อกูออกจากโรงพยาบาล.. พ่อกูกับพ่อเขาเป็นเพื่อนเก่ากัน.. ” ประโยคสุดท้ายราวกับสายฟ้าฟาด หมอวินยืนนิ่งแบบที่สมองขาวโพลนไปหมด
เมื่อครู่เขาเพิ่งเอาเงินเดือนหมอไปข่มเจ้าของโรงพยาบาล..
เมื่อครู่เขาเพิ่งบอกว่ารายได้ของตัวเองมากกว่าอีกฝ่าย ทั้งๆที่ไทม์สามารถอนุมัติเงินเดือนของหมอทั้งโรงพยาบาลได้ด้วยตนเอง..
และที่เลวร้ายที่สุด เขาเพิ่งเทเหล้าราดโต๊ะที่มีทั้งอาหารและแก้วเบียร์ โต๊ะของชายที่เป็นเจ้าของสถานที่ทำงานของตนเอง..
เหี้ยแล้วไง!!
“ คุณวิน.. เมื่อกี้คุณบอกว่ารายได้ผมทั้งปี แค่คุณทำงานเดือนเดียวก็มากกว่าแล้วใช่ไหม? ” หมอวินหน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด
“ ผมไม่เถียงหรอก ” ไทม์ยิ้มบาง
“ เพราะตั้งแต่เข้ารับตำแหน่ง ผมเองก็ไม่เคยได้รับเงินเดือนเลย เงินเดือนที่พอจะมี คุณหนูลินินเขาก็หักของผมไปหมดแล้ว.. ”
“ อ้อ! ขอโทษที่แนะนำช้า นี่คุณหนูลินิน ลูกสาวคนเดียวของประธานบริษัทอิมพีเรียมโลจิสติกส์กรุ๊ป คุณนี่สุดยอดจริงๆ กล้าจีบคุณหนูหมื่นล้านไม่พอ ยังกล้าเทเหล้าใส่ยำแซลมอนของเธออีก! ” ไทม์หัวเราะเบาๆ แตกต่างจากอีกฝ่ายที่ตาค้างไปหมดแล้ว..
หมอวินแทบทรุดลงไปนั่งกับพื้น ริมฝีปากของเขาสั่นจนพูดอะไรไม่ออก ส่วนลินินเองก็เบิกตากว้างไม่แพ้กัน
ประธานเครือโรงพยาบาลมูลค่ากว่าสามแสนล้าน.. คนระดับนั้นจะมาเป็นพนักงานในบริษัทของเธอได้ยังไง..
ไทม์ไม่ได้สนใจสีหน้าใคร เขาเพียงหยิบทิชชู่เช็ดโต๊ะที่เปื้อนเหล้า ก่อนถอนหายใจเบาๆออกมา
“ เสียดายอาหารนะ.. ของกินไม่ได้ผิดอะไรซะหน่อย ” ประโยคนั้นมีเมย์ที่พยักหน้าสนับสนุน
ไทม์ค่อยๆเงยหน้ามองอีกฝ่าย แววตาที่เคยยิ้มเล่นเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความนิ่ง.. ความนิ่งที่ทำให้คนตรงหน้าหายใจไม่ทั่วท้อง
“ คุณชื่อวินใช่ไหม ”
“ คะ.. ครับท่านประธาน.. ”
“ ผมไม่ชอบใช้อำนาจรังแกคน ”
“ แต่ผมเกลียดคนที่ดูถูกคนอื่นเพราะอาชีพ ฐานะ หรือเงินในบัญชี ” ไทม์เหลือบมองโต๊ะที่นองไปด้วยเหล้าทั้งขวด
“ วันนี้คุณไม่ได้เสียมารยาทกับผมคนเดียว แต่คุณเสียมารยาทกับเพื่อนผม กับผู้หญิงสองคน กับพนักงานร้าน แล้วก็กับทุกคนที่อยู่แถวนี้ ” เขากล่าวเพราะเหล้าทั้งขวดนั้น มันกำลังนองลงพื้นจนแฉะไปหมด
“ ผม.. ผมขอโทษครับท่าน ” หมอวินรีบก้มศีรษะทันที
“ ขอโทษใคร? ”
“ .. ”
“ ถ้าจะขอโทษเพราะรู้ว่าผมเป็นประธาน งั้นไม่ต้องขอโทษก็ได้ ” คำพูดเรียบๆนั้น แทงลึกยิ่งกว่าการด่าเสียอีก
หมอวินหน้าซีดกว่าเดิม เขาเพิ่งเข้าใจ.. ถ้าคนตรงหน้าเป็นเพียงพนักงานบริษัทธรรมดา เขาคงไม่มีวันพูดคำว่าขอโทษ ไม่สิ! เขาอาจหาเรื่องต่อจนอีกฝ่ายทนอยู่ไม่ไหว..
“ คุณมีเวลาคิดหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าจะลาออกเอง หรือจะหาวิธีแสดงความรับผิดชอบให้ผมเห็น ว่าคุณสำนึกผิดแล้วจริงๆไม่ใช่แค่ลมปาก ”
“ ถ้าผมพอใจ เรื่องคืนนี้มันก็จบ แต่ถ้าคุณยังคิดว่าตัวเองไม่ผิด.. ” เขาหยุดพูดไปครู่นึง
“ ผมเชื่อว่าตัวผมก็อำนาจมากพอ ที่จะแบนคุณออกจากการเป็นหมอไปตลอดชีวิต! ”
“ ผมเข้าใจแล้วครับท่านประธาน! ” หมอวินรีบก้มศีรษะเกือบเก้าสิบองศา
“ ผมจะไปคิด ผมจะรับผิดชอบ ได้โปรดเมตตาผมด้วย! ” ไทม์พยักหน้าเพียงครั้งเดียว จากนั้นก็หันไปมองภาคิน
“ ส่วนนาย.. นิสัยแย่ๆที่พ่อสอนมาก็เปลี่ยนบ้าง ผมยังให้โอกาสอยู่เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีตของพ่อพวกเรา ”
“ แล้วก็.. ดูแลเพื่อนนายด้วย ”
“ ครับ!! ” ภาคินตอบด้วยเสียงสั่น เขารู้ดีที่สุด ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนพูดเล่น พ่อกับอาบุญส่งคนนั้นคือตัวอย่าง!
“ คืนนี้พวกเรากลับกันก่อนเถอะ ” ไทม์หันไปบอกทั้งสองคน ก่อนจะหันกลับมามองหน้าหมอวินอีกครั้ง
“ ค่าอาหารโต๊ะนี้.. ” สายตาคมมองหมอวินที่สร้างปัญหา
“ ผมจ่ายทุกอย่างให้เองครับท่าน! เชิญท่านประธานได้เลย! ” หมอวินตอบแทบจะทันที ต่อให้ต้องจ่ายให้คนทั้งร้าน เขาก็ไม่กล้าพูดปฏิเสธแม้แต่คำเดียว!
. . .
ลานจอดรถยามเกือบเที่ยงคืนเงียบกว่าด้านในมาก ไทม์กดรีโมต ไฟหน้ารถเบนซ์สีดำก็กะพริบขึ้น
ทั้งสามขึ้นรถเหมือนเดิม คราวนี้ไม่มีเสียงหัวเราะ มีเพียงความเงียบของลินิน ที่นั่งมองไทม์จากเบาะหลังโดยไม่กล้าพูดถามอะไร..
“ ไทม์.. ” เธอรวบรวมความกล้าพูดถามออกมาในที่สุด
“ หืม? ”
“ นาย.. เป็นประธานเครือโรงพยาบาลมหานครจริงๆเหรอ.. ” ไม่พูดเปล่า เพราะลินินเองก็เปิดเว็บไซต์ของโรงพยาบาลขึ้นดูด้วย
“ ก็จริง.. ”
“ .. ” คำตอบสั้นๆทำให้เธอพูดไม่ออก
“ แต่มัน.. สามแสนล้านเลยนะ มากกว่าบ้านฉันสิบเท่า! ”
“ อือ ”
“ แล้วนายมาทำงานบริษัทฉันทำไม! ”
“ เรื่องนี้เล่ากันยาวแน่ ฮ่าๆๆ ” เมย์หัวเราะออกมาบ้าง เธอเองก็ยังคิดเลยว่านี่มันมหัศจรรย์ แต่เพราะอยู่เห็นกับไทม์มาโดยตลอด ความมหัศจรรย์นั้นก็เลยพอจะทำใจรับได้..
“ ผมจนมาก่อนจริงๆครับ ตอนที่ทำงานในบริษัทก็เป็นพนักงานตัวจริงเสียงจริง ไม่ใช่ท่านประธานปลอมตัวอะไรเลย.. การขึ้นเป็นประธานครั้งนี้ หนึ่งคือเพราะธุรกิจใหม่ของผมที่ได้เงินทุนกับเส้นสาย สองก็คือความโชคดีที่ผมมีพ่อเป็นชาวนา.. ” เขาพยายามอธิบายเรื่องราวบางส่วนเท่าที่ทำได้
ลินินถึงกับกุมขมับ นี่มันยิ่งกว่านิยายเกินไปแล้ว..
รถแล่นออกจากย่านเอกมัย มุ่งหน้ากลับไปยังโซนหมู่บ้านหรูใจกลางเมือง..
“ เอ๊ะ.. ” ลินินขมวดคิ้วทันที
“ ทำไมเข้าซอยนี้ล่ะ.. นี่รู้เหรอว่าบ้านฉันอยู่ในหมู่บ้านนี้.. ” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างกว่าเดิม หลังเป็นไทม์ที่เลี้ยวรถเข้ามาได้อย่างถูกต้อง!
“ เอ่อ.. ลินิน ผมคิดว่าเรามีบางเรื่องที่อาจจะต้องเซอร์ไพรส์กันเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ” ทั้งเมย์และไทม์เร่งคิดคำอธิบายในทันที ดูเหมือนเรื่องของบ้านที่อยู่ตรงข้ามกัน และยังมีเรื่องที่เขาคิดจะโจมตีบริษัทของพ่อเธออีก ทั้งหมดนั่นอาจต้องอธิบายให้เข้าใจกันในคืนนี้..