สิ่งที่ต้องเปิดใจ

“ เอ่อ.. ลินิน ผมคิดว่าเรามีบางเรื่องที่อาจจะต้องเซอร์ไพรส์กันเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ” ทั้งเมย์และไทม์เร่งคิดคำอธิบายในทันที ดูเหมือนเรื่องของบ้านที่อยู่ตรงข้ามกัน และยังมีเรื่องที่เขาคิดจะโจมตีบริษัทของพ่อเธออีก ทั้งหมดนั่นอาจต้องอธิบายให้เข้าใจกันในคืนนี้..

ไทม์หัวเราะแห้งๆก่อนชะลอรถลง เมื่อมาถึงวงเวียนใหญ่ใจกลางหมู่บ้าน ทิศทางที่เขาเลือกขับไปต่อ ก็คือโซนของวิลล่าหรูที่เป็นบ้านพักระดับสูงสุดของโครงการ..

“ นี่นายยังมีความลับอีกเหรอ? ” ลินินมองเขาอย่างไม่อาจเข้าใจได้..

“ เรื่องที่จะบอก พูดจริงๆว่าตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจ.. ” เมย์กล่าวก่อนเริ่มเล่าเรื่องบ้านให้ฟัง ในตอนแรกที่ซื้อก็ไม่รู้หรอกว่าฝั่งตรงข้ามคือบ้านของลินิน ไทม์เพียงอยากซื้อบ้านหรูที่แพงที่สุดในเธอเป็นของขวัญ ไม่ได้คิดจะซื้อมาเพื่อกลั่นแกล้งหรือกวนประสาทอะไรเลย..

รถเบนซ์สีดำแล่นผ่านแนวต้นไม้ ก่อนเข้าสู่ถนนอีกสายที่มีคฤหาสน์ตั้งเรียงรายอยู่ทั้งสองฝั่ง รถแล่นต่ออีกไม่ถึงสามสิบวินาทีก็ชะลอความเร็วลง หลังจากนั้นก็เลี้ยวซ้ายเข้าหน้าบ้านหลังหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ

ประตูรั้วเหล็กสีดำค่อยๆเปิดออกอัตโนมัติ.. แสดงถึงความเป็นเจ้าของได้อย่างชัดเจน!

“ นี่มันบ้านฝั่งตรงข้ามของบ้านฉัน.. ” คนที่แข็งค้างที่สุดกลับเป็นลินิน เธอไม่ได้มองบ้านของเมย์เพียงอย่างเดียว แต่เธอมองออกไปนอกรั้วในฝั่งตรงข้าม คฤหาสน์สีขาวขนาดใหญ่เท่ากันนั้น.. คือบ้านของเธอเอง!

ลินินรีบเปิดประตูลงจากรถ เธอมองซ้ายขวาจนมั่นใจแล้วว่าไม่ผิดแน่..

“ ที่แท้เพื่อนบ้านที่ฉันมีเรื่องด้วย.. ก็คือเมย์เองเหรอ.. ” เธอถามเสียงเบาอย่างก็ทำตัวไม่ถูก..

“ อือ.. นี่แหละเหตุผลที่พวกเราไม่เคยโต้ตอบกลับไป ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้ลินินกับท่านประธานรู้ ว่าเพื่อนบ้านคือพนักงานทั่วไปในบริษัท.. ”

“ ตอนนั้นที่ฉันหาเรื่อง นอกจากจะพยายามเอาใจพ่อในเรื่องที่เขาถูกใจแล้ว ฉันยังหาเรื่องเพื่อที่จะได้ไม่ต้องมาทำงานอีก.. ขอโทษนะเมย์.. ฉันผิดเองที่ทำตัวแบบนั้น กลิ่นอาหารมันไม่ได้ร้ายแรงอะไรหรอก ” เธอพูดเสียงเบาอย่างรู้สึกอับอายจริงๆ สิ่งที่เธอทำมันยิ่งกว่าเด็กเอาแต่ใจ ปัญหาคือการกระทำแบบนั้นดันเป็นสิ่งที่พ่อของเธอชื่นชอบ ยิ่งเรื่องมากยิ่งเอาแต่ใจ ก็ยิ่งแสดงออกถึงอำนาจ ชนชั้นที่เหนือกว่าย่อมเรียกร้องทุกสิ่งได้ตามต้องการ!

“ ตอนแรกฉันก็โกรธมากนะ.. แต่ไทม์เป็นคนออกหน้าอย่างใจเย็น เขาเลือกปล่อยผ่านเพราะมีแผนการที่ใหญ่กว่า.. ” เมย์ส่งไม้ต่อไปให้เพื่อนชายกับเรื่องนี้

“ พูดกันตรงนี้เลยนะลินิน ผมกำลังจะทำลายบริษัทของพ่อคุณให้พินาศ ด้วยการเข้าซื้อมันในราคาต่ำสุด! ” คำพูดนั้นของไทม์ทำเอาหญิงสาวต้องนิ่งเงียบไป ไม่ใช่เพราะโกรธ ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เป็นเพราะรู้ดีว่าเขาทำได้จริง ไม่พอยังรู้อีกด้วยว่าสาเหตุที่เขาต้องโจมตีมันคืออะไร.. เป็นเธอที่ไปหาเรื่องผิดคนตั้งแต่แรก!

“ เพราะฉันสินะ.. ” ลินินยอมรับผิดแบบตรงๆ มันชัดเจนว่าแผนการนี้เกิดขึ้นได้ก็เพราะเธอได้รังแกเขาก่อน ดังนั้นหากไทม์ต้องการจะแก้แค้น มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเลย อีกฝ่ายมีอำนาจมากพอจะกระทำ..

“ ใช่ครับ แผนการทำลายบริษัทของคุณพ่อลินินคือการแก้แค้นของผม และตอนนี้แผนทั้งหมดก็ดำเนินไปกว่าหกสิบเปอร์เซ็นแล้ว ในสามวันบริษัทของคุณจะล้มละลาย และตัวผมก็จะเข้าซื้อมันในราคาถูก.. ” ไทม์เองก็ไม่คิดจะโกหกให้ดูดี ทุกอย่างมันคือเวรกรรมที่ทั้งสองเคยร่วมกันมา ลินินเคยทำให้เขาต้องถูกพักงาน เคยคิดจะทำลายชีวิตของเขา มาวันนี้ต่อให้ปรับความเข้าใจจนเป็นเพื่อนกันได้แล้ว แต่หนี้แค้นนั้นยังไงก็ต้องชำระ!

ลินินไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงยืนมองคฤหาสน์ของตัวเองที่อยู่อีกฟากของถนน แสงไฟจากบ้านหลังใหญ่ยังเปิดสว่างเหมือนทุกคืน บ้านที่คนภายนอกอิจฉา บ้านที่เต็มไปด้วยคนรับใช้ รถหรู และความมั่งคั่ง

แต่สำหรับเธอ มันไม่เคยเป็นบ้านที่อบอุ่นเลย..

หญิงสาวหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นดูจะเต็มไปด้วยความขมขื่น

“ รู้มั้ย.. ตอนแรกฉันคิดว่าถ้าไทม์ต้องการจะทำลายบริษัทของพ่อ ฉันเองก็คงโกรธมาก.. ” เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นมองไทม์

“ แต่พอคิดดูดีๆ.. ฉันกลับรู้สึกว่านี่มันอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดก็ได้.. ”

เมย์กับไทม์มองหน้ากัน ทั้งคู่ไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้

“ พ่อฉันไม่เคยเชื่อว่าตัวเองผิด.. ” ลินินยิ้มทั้งที่ดวงตาเริ่มแดง

“ ทุกครั้งที่ใช้อำนาจกดคนอื่น ทุกครั้งที่เอาเงินซื้อทุกอย่างได้ ทุกครั้งที่บังคับชีวิตคนในบ้าน พ่อจะพูดอยู่ประโยคเดียว คนอ่อนแอก็แพ้ไป.. ” เธอหลับตาลง

“ ถ้าบริษัทล้มจริง.. บางทีพ่ออาจจะได้รู้สักที ว่าการถูกคนที่แข็งแกร่งกว่ากดทับบ้างมันเป็นยังไง.. ”

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งสามคน ไม่มีใครรีบพูดแทรก เพราะทุกคนสัมผัสได้ว่านี่คือความรู้สึกที่เก็บกดมานานหลายปี

“ ฉันไม่เคยเลือกอะไรเองได้เลย.. ทั้งการเรียน การใช้ชีวิต การคบหา หรือแม้แต่การแต่งงาน.. ” ลินินหัวเราะทั้งน้ำตา

“ ฉันเหมือนตุ๊กตาตัวหนึ่ง.. หน้าที่เดียวคือยิ้มแล้วทำตามคำสั่ง.. ”

“ ถ้าบริษัทพัง.. งานแต่งนั่นก็คงถูกยกเลิก.. ” น้ำเสียงนั้นสั่นจนเมย์ต้องเดินเข้าไปกอด

“ ครอบครัวฝ่ายนั้นไม่ยอมเอาลูกชายมาแต่ง กับบ้านที่กำลังจะล้มละลายหรอก.. ”

“ แปลกดีนะ.. ผู้หญิงคนหนึ่งกลับต้องหวังพึ่งให้บริษัทของพ่อเจ๊ง.. ถึงจะมีอิสระในการใช้ชีวิตได้ ”

“ ลินิน.. ” เมย์ได้แต่ลูบหลังเธอเบาๆ

“ ฉันไม่ได้เกลียดพ่อนะ ฉันแค่อยากให้พ่อหยุดคิดว่าตัวเองถูกเสมอ เพราะถ้าวันหนึ่งทุกอย่างหายไป บางทีพ่ออาจจะกลับมาเห็นคุณค่าของคำว่าครอบครัวบ้าง.. ” นั่นคือการคาดหวังของหญิงสาว

“ ผมเองก็ไม่ได้คิดจะทำลายครอบครัวคุณหรอก.. เชื่อผมเถอะลินิน.. ” ไทม์มองตาเธออย่างเข้าใจ

“ สิ่งที่ผมจะทำคือการทำลายความหยิ่งยโส ความโลภ และวิธีบริหารที่ผิดพลาดของบริษัท ”

“ ถ้าพ่อคุณยอมรับความจริงและแก้ไขทัน บริษัทก็ยังมีโอกาสรอด ”

“ แต่ถ้าเขายังเลือกใช้อำนาจเหมือนเดิม.. ” ไทม์มองไปยังคฤหาสน์ฝั่งตรงข้าม

“ งั้นคนที่ทำลายบริษัทก็ไม่ใช่ผมหรอก รากฐานที่แข็งแกร่งย่อมทำลายจากภายนอกไม่ได้ การที่มันถูกโจมตีจนล้มละลายล้วนเป็นเพราะภายในที่อ่อนแอ! ”

ลินินพยักหน้าช้าๆ เธอเข้าใจความหมายของประโยคนั้นดี ไทม์ไม่ใช่ปีศาจที่กำลังจะเข้ามาปล้นทุกอย่าง เขาเป็นเพียงคนที่ผลักโดมิโนตัวแรกด้วยอำนาจ ส่วนโดมิโนตัวที่เหลือ ทุกอย่างที่ล้มลงล้วนเป็นผลจากกระทำตลอดหลายปีของพ่อเธอเอง..

หญิงสาวค่อยๆเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนเงยหน้าขึ้นมองไทม์แล้วส่งยิ้มบางๆ

“ ทำในสิ่งที่ไทม์คิดว่าถูกเถอะ.. ” เธอมองบ้านของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเอ่ยออกมาเบาๆ

“ ถึงเวลาที่บ้านฉัน จะต้องได้รับบทเรียนเหมือนกับคนอื่นบ้างแล้ว.. ” นี่คือความกล้าของลินินที่เด่นชัด ซึ่งนั่นมันก็น่าชื่นชมจริงๆ..

“ ยังไงซะพรุ่งนี้ผมก็อยากไปเที่ยวพัทยากับลินินอยู่นะ ไปด้วยกันนะครับ ” เขาโบกมือลากับหญิงสาวที่กำลังจะเดินข้ามถนนกลับบ้านไป..

. . .

เช้าวันรุ่งขึ้น ไทม์ตื่นนอนขึ้นมาในบ้านเมย์ เขาไม่ได้ขับรถกลับคอนโดเมื่อวานเพราะแค่ขับกลับมาจากร้านเหล้ามันก็ไม่ดีแล้ว..

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา 06.12 น.

“ ยังเช้าอยู่แฮะ.. ” วันนี้เป็นวันหยุด แต่สำหรับเขางานไม่ได้มีแค่โลกปัจจุบัน ไทม์ยังมีอีกโลกนึงที่กำลังรออยู่

เขาลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระยามเช้า ไม่นานก็สวมใส่ชุดจีนโบราณตามเดิม โลกอีกฝั่งเริ่มต้นการใช้ชีวิตกันตั้งแต่เช้า หกโมงแบบนี้ถือว่าสายแล้วหากเทียบกับคนอื่น..

“ แวะไปไม่นานหรอก.. ” เขาคิดเพราะมีนัดต้องไปพัทยาในช่วงสาย

“ รับคัมภีร์จากท่านหานก่อน.. แล้วก็ไปตรวจอาการคุณหนูเจ้าเมืองสักหน่อย.. ”

“ หวังว่าคงดีขึ้นแล้วนะ.. ” เขาคิดก่อนเปิดใช้งานพลังของระบบ

“ อิสระเหนือกาลเวลา!! ” สิ้นเสียงแสงสีทองก็สว่างวาบขึ้น ห้องทั้งห้องบิดเบี้ยวราวกับผิวน้ำ

พรึ่บ! ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า กลิ่นดิน กลิ่นไม้ และเสียงนกร้องดังขึ้นแทนเสียงเครื่องปรับอากาศ

ไทม์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เบื้องหน้าคือป่าไผ่ข้างที่พักของเขาเอง..

“ เรือนรับรองที่เดิม ป่าไผ่นี่ยิ่งดูก็ยิ่งสบายตา ” ชายหนุ่มยิ้มบางก่อนเดินไปตามเส้นทางที่จำได้ ภายในจวนล้วนเริ่มครึกครื้น เหล่าคนรับใช้ต่างเร่งเตรียมสำรับอาหารเช้าให้เจ้านายตน..

“ ท่านเจ้าเมืองกับจอมยุทธชราคนนั้นอยู่ที่ไหนนะ ดูท่าคงนั่งทานอาหารเช้ากันอยู่ซักที่.. ” ไทม์คิดกับยุคอดอยากแบบนี้ที่อาหารเช้าคงไม่มีอะไรมาก หรือว่าเขาควรจะเอาของที่มีอยู่ในคลังของระบบ ออกมาแสดงให้อีกฝ่ายได้เห็นซักเล็กน้อย..

เดินต่อไปอีกไม่นานก็พบเห็นศาลากลางน้ำขนาดเล็ก ที่มีทั้งเจ้าเมืองและจอมยุทธชรานั่งดื่มชากันอยู่! ไม่ไกลจากพวกเขาก็เป็นกลุ่มคนรับใช้ที่ยกสำรับเข้ามาอย่างช้าๆ เพียงสายตาของจอมยุทธหานได้เห็นไทม์ที่เดินมา ทั้งสองคนก็เร่งลุกขึ้นเพื่อแสดงเคารพแก่เซียนน้อยในทันที!