ไม่ใช่เวลาของฮีโร่
ไม่ใช่เวลาของฮีโร่
“ ใครรับเมียไปวันนี้ ในอีกหนึ่งเดือนจะต้องนำเสบียงมามอบให้ทางการตามที่กำหนด เอาเมียไปก่อน จ่ายเงินให้ทางการทีหลัง! ใครไม่รับเมีย ทางการจะจับไปเป็นทหาร!! ” นายอำเภอกล่าวเสียงดังตามสิ่งที่เบื้องบนได้สั่งมา! ช่วงสงครามในยุคอดอยากแบบนี้ วิธีเดียวที่จะรอดได้ก็คือผู้คนต้องทำงานหนักอยู่ตลอดเวลา!
ไทม์ยืนฟังประกาศของนายอำเภออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัวเขาจะถอนหายใจออกมายาว
“ เอาเมียไปก่อนแล้วจ่ายทีหลัง.. ฟังดูเหมือนโปรโมชั่นเลย พวกเธอไม่ใช่สิ่งของซะหน่อย.. ” เขาพูดอย่างใช้ความคิดแบบคนยุคใหม่ ชายหนุ่มเหลือบมองหญิงสาวที่เรียงแถวอยู่กลางลาน ใจหนึ่งก็สงสาร แต่อีกใจหนึ่งก็รู้ดี ว่าตัวเองเพิ่งมาถึงยุคนี้ได้แค่สิบนาทีก็เท่านั้น เขายังไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง ยังไม่มีที่พัก ยังไม่มีเงิน ยังไม่มีแผนอะไรในหัว เพราะงั้นก็คงช่วยเหลือใครมากไม่ได้..
เหล่าชายฉกรรจ์จากฝูงชนเริ่มทยอยเดินเข้าไปเลือก บางคนดูลักษณะหญิงสาวอย่างไม่ต่างจากการเลือกซื้อสินค้า บางคนเถียงกันเรื่องใครจะได้คนไหน ทุกอย่างในสายตาของไทม์มันให้ความรู้สึกแปลกประหลาดและอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
“ ระบบ.. ตอนนี้ผมควรทำอะไรก่อนดี? ” เขาสอบถามเผื่อว่าจะได้คำแนะนำ ระบบนี้ทำงานมานาน ไม่แน่ว่าประสบการณ์จากเจ้านายคนก่อนๆอาจมีประโยชน์..
[ แนะนำให้โฮสต์หาที่พักและเสบียงก่อนเป็นอันดับแรก ]
[ สถานะโฮสต์ในยุคปัจจุบัน : ไม่มีบ้าน ไม่มีทะเบียนราษฎร์ ไม่มีทรัพย์สิน ]
[ ความเสี่ยง : หากถูกเจ้าหน้าที่ตรวจสอบ อาจถูกจับในข้อหาเป็นคนไร้สังกัด ดีไม่ดีอาจกลายเป็นพวกสายลับของศัตรู.. ]
“ ไม่มีทะเบียนราษฎร์ก็ไม่ต่างจากคนเถื่อน.. เวรแล้วไง ยุคสงครามซะด้วยสิ ” ไทม์เริ่มถอยออกจากฝูงชนอย่างเงียบๆ แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับ สายตาของเขาก็ไปสะดุดที่หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ปลายแถว
เธอไม่ได้ร้องไห้เหมือนคนอื่น ไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาใคร ตรงกันข้าม เธอเลือกยืนตัวตรง สายตามองไปข้างหน้าอย่างเย็นชา ราวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอเลยแม้ซักนิด!
สิ่งที่ทำให้ไทม์สังเกตเห็นไม่ใช่แค่สีหน้า แต่เป็นรอยฟกช้ำที่ข้างแก้มของเธอ..
“ ถูกทำร้ายมาด้วยสินะ.. ”
[ ผู้หญิงที่ถูกจับมาส่วนใหญ่ ไม่ครอบครัวโดนความผิดร้ายแรงจนต้องกลายเป็นทาส ก็มักจะเป็นเชลยศึกจากฝ่ายของศัตรูที่กำลังก่อสงครามกัน.. ] ระบบอธิบายให้ในเรื่องนี้
“ หญิงคนนั้น! ” เสียงชายอ้วนในฝูงชนดังขึ้น ชายที่ดูเหมือนพ่อค้าพุงพลุ้ยชี้นิ้วไปที่เธออย่างไม่ลังเล
“ ข้าเอาคนนั้น! ”
เจ้าหน้าที่ก้าวเข้าไปหาหญิงสาวเพื่อพาตัวออกมา วินาทีนั้นเอง! หญิงสาวก็หันหน้ามาทางฝูงชนเป็นครั้งแรก สายตาของเธอไม่ได้แสดงความกลัว แต่เป็นอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนคำว่าไม่กลัวตาย!!
ชัดเจนว่านั่นไม่ใช่ความสิ้นหวัง!!
ฉับ!! ขณะที่มือของเจ้าหน้าที่จะแตะต้องเธอได้ หญิงสาวก็หมุนตัวอย่างรวดเร็วจนแทบเป็นเงา มือของเธอพุ่งคว้าด้ามดาบของทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหลังนายอำเภอ ก่อนดึงมันออกมาได้อย่างฉับไวจนเจ้าของดาบไม่รู้ตัวซะด้วยซ้ำ!
ฟ้าวว!!! ใบดาบแวววับกลางแสงแดดยามสาย ทั่วทั้งลานกว้างแตกตื่นในพริบตา
“ แกคิดจะทำบ้าอะไร! ” เจ้าหน้าที่คนแรกตะโกนพร้อมถอยหลังสามก้าว
“ จับมัน!! จับมันเอาไว้ให้ได้!! ” เสียงวุ่นวายระเบิดออกมาพร้อมกัน ฝูงชนแตกกระจายไปคนละทาง บางคนล้มลงทับกัน บางคนวิ่งชนแผงของในตลาด หญิงชาวบ้านที่ยืนดูอยู่ด้วยถึงกับกรีดร้องออกมา หลังพบว่าเธอคนนั้นได้ลงมือสังหารทหารของนายอำเภอไปแล้ว!
“ เป็นแค่นายอำเภอชั้นต่ำ! คิดจริงๆเหรอโซ่ตรวนจะมัดข้าได้! ” สายตาเย็นชาปักอยู่ที่นายอำเภอโดยตรง เธอพูดเป็นภาษาจีนสำเนียงต่างถิ่น เสียงต่ำและเรียบเฉย ชัดเจนว่าคนอื่นอาจไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ไทม์ที่มีสกิลภาษาย่อมเข้าใจดี!
นายอำเภอซีดหน้าแต่พยายามรักษาอำนาจ! เขาไม่คิดจะให้เชลยศึกโง่ๆเพียงคนเดียว มาทำกร่างอยู่ในถิ่นของเขาจนเสียหน้าได้!
“ จับนาง! จับนางเดี๋ยวนี้!! ใครสังหารนางได้ ข้าให้รางวัลหนึ่งตำลึงเงิน!! ” เสียงตะโกนดังลั่นลาน ทหารกว่ายี่สิบคนชักดาบออกมาพร้อมกัน
ฟึ่บ!
“ พวกขยะ!! ” หญิงสาวสะบัดดาบในมือ เลือดที่ติดคมดาบกระเด็นลงพื้น ดวงตาเย็นเยียบกวาดมองศัตรูรอบด้าน อดีตแม่ทัพแบบเธอมีหรือจะพ่ายแพ้ให้ทหารจากเมืองเล็กๆแบบนี้ได้!
พริบตานั้นร่างของเธอก็พุ่งไป นี่คือการโจมตีก่อนของสตรีผู้งดงาม!
ฟ้าว! ไทม์แทบมองไม่ทันกับความเร็วของเธอ หญิงสาวปรากฏตัวตรงหน้าทหารคนหนึ่ง ก่อนดาบจะตวัดผ่านลำคออย่างแม่นยำ!
ฉัวะ! ศีรษะกระเด็นตกพื้น! ภาพที่ไทม์ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตปรากฎขึ้นตรงหน้า!
“ อ๊ากกกก!! ”
“ ปีศาจ!! นางเป็นปีศาจ!! ” ฝูงชนแตกตื่นยิ่งกว่าเดิม
“ นี่มันยอดฝีมือ พวกเราสู้เธอไม่ได้แน่! ” กลุ่มทหารเริ่มหวาดกลัวแล้ว หลังอีกฝ่ายลงมือฆ่าไปมากกว่าสิบคน!
การเห็นคนฆ่ากันต่อหน้าต่อตา มันคนละเรื่องกับหนังจีนที่ไทม์เคยดูมาเลย.. เลือดจริง เสียงกรีดร้องจริง ตายจริง ทุกอย่างทำให้เขาเริ่มตระหนักได้ว่า.. ที่นี่ไม่ใช่ละคร แต่คืออดีตที่มีชีวิตอยู่จริงๆ!!
[ อันตราย! ] ระบบแจ้งเตือนขณะที่หญิงสาวได้หันมองมาทางเขาพอดี! ดวงตาคมกริบสบเข้ากับสายตาของไทม์โดยตรง
เพียงเสี้ยววินาที.. แต่เหมือนเธอจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง..
“ กำลังเสริมมาถึงแล้ว! ปิดล้อมที่นี่เอาไว้! อย่าปล่อยให้เธอหนีรอดไปได้!! ” นายอำเภอตะโกนลั่น หลังกลุ่มทหารของเขาได้มาถึงอีกนับร้อยคน!
“ ต้องหนีแล้ว.. ” หญิงสาวไม่ทันจะได้ทำอะไร ดาบในมือก็ทำงานอีกครั้งเพื่อเปิดทางหลบหนี ต่อให้ทหารเหล่านี้จะไร้ความสามารถ แต่ด้วยจำนวนที่ต่างกันนับร้อยเท่าแล้ว สู้ให้ตายสุดท้ายก็พ่ายในที่สุด!
“ แทบไม่เหลือแรงเลย ถ้าได้กินอะไรซักหน่อยคงสู้ไหว น่าเสียดายจริงๆ! ” เธอกัดฟันพูดอย่างคิดว่าตัวเองชนะได้ เพียงแต่ตอนนี้มันไม่มีแรงเหลือพอจะจัดการ
“ มันจะหนีแล้ว ตามมันไป!! ” นายอำเภอสั่งก่อนทหารนับร้อยจะวิ่งไล่ตามเธอไปในอีกทิศทางของตัวเมือง ซึ่งถ้ามองไม่ผิด ด้านนั้นก็น่าจะเป็นภูเขาที่มีแต่ป่า..
“ เกือบไปแล้วไง.. นี่ถ้าเธอคิดว่าผมเป็นทหารด้วย พริบตาเดียวก็ฆ่ากันได้แล้วมั้ง ” ไทม์ที่หลบถอยออกมาแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก ยุคสมัยนี้มันอันตรายมากจริงๆ สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คือการหาผลกำไร ไม่ใช่การทำตัวเป็นฮีโร่เพื่อช่วยสาวงาม..
“ แล้วเราจะทำกำไรได้ยังไงล่ะ.. ” ชายหนุ่มที่เดินห่างออกมาไกลแล้ว มองดูบ้านเรือนเก่าๆโดยรอบ ก่อนจะยกถุงใส่อาหารจากร้านหรูขึ้นมาดู..
“ ปลากระพงนึ่งมะนาวทั้งตัว กับอีกกล่องที่เป็นข้าวสวยกล่องใหญ่.. ยัยเมย์นี่จัดเต็มให้เราจริงๆ กลัวไม่คุ้มกับเงินที่จ่ายไปสินะ ” นี่คือสิ่งติดตัวที่เขามี ในยุคอดอยากและสงครามแบบนี้ อาหารย่อมมีค่าที่สุด!
“ ถ้าจะเอาไปแลกทองคำหรือของมีค่า ร้านค้าที่ดูมีเงินจะยอมมั้ยนะ.. ” เขาคิดก่อนหันมองไปโดยรอบอีกครั้ง..