คัมภีร์ฝึกปราณและความสามารถใหม่ของระบบ

เดินต่อไปอีกไม่นานก็พบเห็นศาลากลางน้ำขนาดเล็ก ที่มีทั้งเจ้าเมืองและจอมยุทธชรานั่งดื่มชากันอยู่! ไม่ไกลจากพวกเขาก็เป็นกลุ่มคนรับใช้ที่ยกสำรับเข้ามาอย่างช้าๆ เพียงสายตาของจอมยุทธหานได้เห็นไทม์ที่เดินมา ทั้งสองคนก็เร่งลุกขึ้นเพื่อแสดงเคารพแก่เซียนน้อยในทันที!

“ ท่านเซียนน้อย! ” จอมยุทธหานประสานมือคำนับทันที สีหน้าของชายชราที่เคยเย่อหยิ่งกลับเต็มไปด้วยความเคารพอย่างจริงใจ ตัวเจ้าเมืองเองก็เช่นกัน

“ ท่านมาถึงแต่เช้าเชียว ” เจ้าเมืองเฉินผายมือเชิญอย่างต้อนรับ เขาหมายจะให้ท่านเซียนน้อยได้ร่วมทานอาหารกับตนเอง

“ ไม่ต้องพิธีมากก็ได้ ตามสบายเถอะทุกท่าน ” ไทม์หัวเราะพลางโบกมือเบาๆ

“ ท่านเซียนน้อยช่างถ่อมตน.. ” จอมยุทธหานยิ้ม

ในจังหวะนั้น คนรับใช้ก็ยกสำรับอาหารเช้ามาวางบนโต๊ะไม้กลางศาลา ไทม์มองแล้วก็ชะงักเล็กน้อย ชามแรกเป็นเพียงข้าวต้มขาวที่แทบไม่มีเมล็ดข้าว โดยรวมแล้วเป็นน้ำเสียมากกว่าเนื้อ

ส่วนอีกจานก็คือเกลือหยาบที่ใส่ถ้วยเล็กแยกไว้ สำหรับแตะกินกับข้าวต้มให้มีรสเค็ม..

เพียงเท่านี้ ไม่มีเนื้อสัตว์ ไม่มีไข่ ไม่มีผักใบเขียว แม้แต่ต้นหอมซอยก็ยังไม่มีให้เห็น..

“ .. ” ไทม์หันมองเจ้าเมือง

“ อาหารเช้าของท่าน.. ปกติจะเป็นเช่นนี้? ”

“ หลายปีมานี้ภัยแล้งหนัก แถมยังมีสงครามอยู่ตลอดเวลา ข้าวยังพอมีเหลือในยุ้ง แต่ผักปลูกไม่ค่อยขึ้นแล้ว เนื้อสัตว์เองก็กลายเป็นของหายากไป ” เจ้าเมืองหัวเราะอย่างขมขื่น

“ หากไม่ใช่วันสำคัญ คนธรรมดาแทบไม่มีโอกาสได้ลิ้มรส ”

“ ต่อให้เป็นข้า ก็ไม่ควรกินดีกว่าประชาชนมากนัก ทุกอย่างของขุนนางปกครองเมือง ล้วนต้องคิดถึงประชาชนเป็นที่ตั้ง ” ช่างเป็นคำตอบที่น่าชื่นชมอย่างแท้จริง

“ ถ้าอย่างนั้น.. เช้านี้ข้าขอเป็นเจ้าภาพซักมื้อ.. ” เขากล่าวก่อนโบกมือเบาๆกลางอากาศ..

พริบตานั้นไส้กรอกรมควันแพ็กใหญ่ก็ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า ตามติดด้วยไข่ยางมะตูมที่เมย์ต้มเตรียมไว้ในตู้เย็น ซึ่งไทม์แอบไปหยิบมาอย่างตั้งใจก่อนมาที่นี่

สาหร่ายแผ่นอบกรอบ หมูหย็องกระปุก และน้ำพริกปลากรอบสูตรโฮมเมดของแม่ไทม์ ทั้งหมดคือสิ่งที่เขาเรียกออกมาตามๆกัน

“ ..!! ” สองผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองจิ้นอันถึงกับเบิกตากว้าง สีสันของอาหารแต่ละอย่างราวกับสมบัติจากสวรรค์ 

“ นี่.. นี่คืออาหารของแดนเซียนหรือ.. ” จอมยุทธหานพึมพำกับสิ่งที่ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า

“ ไม่หรอกครับ แค่ของธรรมดาเอง ” ไทม์หัวเราะก่อนบอกว่าเช้าๆแบบนี้ กินพวกนี้กับข้าวต้มจะอร่อยกว่า

เขาแกะไส้กรอกออกจากซอง ก่อนใช้มีดหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ไข่ต้มถูกผ่าครึ่งจนไข่แดงสีทองไหลเยิ้มออกมา หมูหย็องถูกโรยลงบนข้าวต้ม ปิดท้ายด้วยการวางสาหร่ายไว้ข้างๆ

“ ลองกินคู่กันดูครับ ถ้าชอบเผ็ดๆก็เติมน้ำพริกนี่เข้าไป.. ”

เจ้าเมืองมองจานอาหารตรงหน้าอย่างลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ลองตักข้าวต้มคำหนึ่ง โรยหมูหย็องนิดหน่อย ก่อนคีบไข่ต้มเข้าปาก

เพียงวินาทีแรก.. ดวงตาของชายวัยกลางคนก็เบิกกว้าง

“ นี่.. ” ช้อนแทบหลุดออกจากมือ ไข่ขาวนุ่ม ไข่แดงหอมมัน หมูหย็องหวานเค็มกำลังดี ทุกอย่างผสมกับข้าวต้มร้อนๆจนเกิดเป็นรสชาติที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต..

“ อาหารวิเศษ.. ” เขาพึมพำอย่างลืมตัว ส่วนจอมยุทธหานกลับหยิบสาหร่ายขึ้นมากัด

กร๊อบ.. เสียงแตกกรอบดังขึ้น ชายชราหยุดเคี้ยวไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหยิบอีกแผ่นเข้าปากทันที

กร๊อบ.. กร๊อบ..

“ ฮ่าๆๆๆ! เหตุใดใบไม้ของแดนเซียน จึงหอมและกรอบได้ถึงเพียงนี้! ”

“ นั่นไม่ใช่ใบไม้.. เราเรียกมันว่าสาหร่าย ” ไทม์แทบหลุดหัวเราะ

“ สาหร่าย.. ” จอมยุทธหานพยักหน้ารัว ๆ

“ สมแล้วที่เป็นของแดนเซียน! ” แม้แต่คนรับใช้ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้แบ่งกิน ก็ยังต้องแอบกลืนน้ำลายไปตามกันจนอยู่ดูต่อไม่ไหว..

อาหารที่คนในโลกยุคปัจจุบันเห็นจนชินตา กลับเป็นรสชาติที่คนยุคนี้ไม่เคยคิดจินตนาการถึง 

เมื่อทุกคนรับประทานกันจนอิ่ม จอมยุทธหานก็ลุกขึ้น ก่อนหยิบห่อผ้าสีดำที่พกติดตัวมาด้วยขึ้นวางบนโต๊ะอย่างเบามือ

“ ท่านเซียนน้อย.. นี่คือสิ่งที่ข้ารับปากไว้ขอรับ ” เขาค่อยๆคลี่ผ้าออก ภายในคือคัมภีร์เก่าแก่ปกหนังสีดำอมเขียว ตัวอักษรสีทองถูกจารึกไว้อย่างประณีต

แม้เวลาจะผ่านมาหลายสิบปี แต่พลังบางอย่างยังแผ่ออกมาจางๆจนสัมผัสได้

“ นี่คือ.. คัมภีร์ฝึกปราณแห่งสำนักคุ้มมังกร เป็นวิชาหลักของสำนักข้า ”

“ ผู้ใดฝึกสำเร็จ จะสามารถดูดซับพลังฟ้าดินเข้าสู่ร่างกาย หล่อเลี้ยงลมปราณ และวางรากฐานสู่การเป็นยอดยุทธ ” ชายชรายื่นคัมภีร์ด้วยสองมือ

“ เดิมทีข้าคิดจะนำมันติดตัวลงโลง เพราะถือว่าของจากสำนักไม่อาจส่งต่อให้คนนอกได้ ”

“ แต่วันนี้.. ข้ายินดีขอมอบมันให้เซียนน้อย ถือเป็นการตอบแทนพระคุณ ไม่สิ.. วิชาของสำนักข้าต่างหากที่มีบุญได้อยู่ในมือเซียนแล้ว! ”

“ ขอบคุณท่านมาก ” ไทม์รับคัมภีร์มาด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ได้คิดเปิดอ่านทันที ไม่อย่างนั้นคงดูอยากได้จนเกินไป..

“ ท่านเซียนน้อย อาการของเฉินลั่วอิงลูกสาวข้าดีขึ้นจนน่าแปลกใจ เช้านี้คนสนิทของเธอเข้ามารายงานแล้ว ว่าลั่วอิงเพิ่งได้สติกลับมาอย่างครบถ้วน ร่างกายที่เคยซีดเซียวก็มีสีเลือดได้อีกครั้ง.. ” เจ้าเมืองพูดอย่างเต็มไปด้วยความซึ้งใจ ลูกสาวตนที่หมอทั่วทั้งแผ่นดินบอกว่าไม่อาจรักษา มาวันนี้กำลังกลับมาเป็นปกติได้อีกครั้ง

“ เช่นนั้นก็ดีแล้ว ในอีกสองวันข้างหน้าข้าจะกลับมาใหม่ ถึงตอนนั้นก็หวังว่าท่านเจ้าเมืองจะเตรียมพร้อม.. ” ไทม์พูดกับอีกฝ่ายที่พยักหน้ารับทันที

“ ผู้น้อยได้ติดต่อไปยังเส้นสาย ซึ่งเป็นตระกูลที่เกี่ยวข้องกับคนในราชสำนักแล้ว อีกไม่เกินหนึ่งวันก็จะได้ของดีกลับมา! ” เฉินกั๋วกงยกมือขึ้นแสดงความเคารพ เขารับปากในเรื่องนี้อย่างตั้งใจ

“ เช่นนั้นก็ดีแล้ว กลับมาครั้งหน้าข้าอาจติดเสบียงจำนวนมากมาด้วย ถือว่าเป็นของช่วยเหลือชาวเมืองเพิ่มเติมก็แล้วกัน ” ไทม์กล่าวก่อนขอตัว ครั้งนี้เขาไม่คิดจะขายอาหารแลกของมีค่าอีกแล้ว เพราะการต้องเห็นผู้คนอดอยากจนตายนั้นมันเลวร้ายเกินไป ภาพแบบนั้นมันติดตาจนทำให้เขานอนหลับไม่ลง..

. . .

แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ก่อนทุกสิ่งจะกลับคืนสู่ความเงียบของห้องพักในบ้านเมย์ ไทม์ลืมตาขึ้นมองคัมภีร์ฝึกปราณในมือที่ยังคงอยู่ เจ้านี่อาจเปลี่ยนชีวิตเขาได้!

“ กลับมาจากพัทยาเมื่อไร คงต้องทุ่มเวลาฝึกฝนเจ้านี่ซักหน่อยแล้ว ” ชายหนุ่มยิ้มบาง ขณะเก็บคัมภีร์ลงในคลังเก็บของที่ระบบมอบให้ ของล้ำค่าแบบนี้ยังไม่เหมาะจะเปิดศึกษาในตอนนี้ เพราะหากต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง เขาคงผิดนัดทุกคนที่กำลังรออยู่

“ นี่ระบบ.. มีข้อมูลของเจ้านี่บ้างมั้ย? ” เขาถามขณะเปลี่ยนชุดจากจีนโบราณไปเป็นเสื้อผ้าสบายๆสำหรับไปทะเล

[ ตรวจพบวัตถุโบราณ ]
[ คัมภีร์ฝึกปราณระดับสามัญขั้นสูง ]
[ ชื่อวิชา : คัมภีร์คุ้มมังกร ]
[ ระดับ : มนุษย์ขั้นสูง (สามารถพัฒนาต่อได้) ]
[ ผู้สร้าง : สำนักคุ้มมังกร (สูญสิ้นแล้ว) ]

[ นี่คือวิชาพื้นฐานสำหรับผู้ฝึกยุทธ ใช้ดูดซับพลังฟ้าดิน หล่อเลี้ยงเส้นลมปราณ เปิดตันเถียน และวางรากฐานสู่การเป็นผู้ฝึกปราณในอนาคต ]

“ มีข้อมูลจริงๆด้วยแฮะ เท่าที่ระบบบอกมา ดูเหมือนจะเป็นของดีสำหรับมนุษย์ทั่วไป.. ”

ติ๊ง.. ระบบให้ข้อมูลต่อ

[ ข้อดีของวิชา - เปิดตันเถียนได้อย่างมั่นคง ลมปราณบริสุทธิ์กว่าวิชาทั่วไป ลดโอกาสลมปราณย้อนกลับ เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นที่สุด ]

[ ข้อเสีย - ความเร็วในการฝึกฝนต่ำ ต้องอาศัยพรสวรรค์ ผู้มีพรสวรรค์ระดับธรรมดา ใช้เวลาเฉลี่ย 8-12 ปี จึงเข้าสู่ระดับผู้ฝึกปราณขั้นแรกได้ ]

ไทม์ถึงกับชะงักต่อเรื่องนี้ แปดปี? ใครจะไปนั่งฝึกได้ไหว เขาไม่ได้มีเวลามากมายขนาดนั้น!

ทันใดนั้นข้อความอีกชุดก็เด้งขึ้น

[ ตรวจพบความสามารถเฉพาะของระบบ ]
[ คุณสมบัติที่ปลดล็อกได้ ]
[ ระบบสามารถเร่งการไหลของเวลาเฉพาะผู้ครอบครองได้ ]
[ ฟังก์ชันที่ใช้งานในตอนนี้ เร่งเวลา x365 หนึ่งปีเท่ากับหนึ่งวัน! ]

“ เชี่ย! ” ไทม์ถึงกับร้องออกมาเสียงดัง นี่ระบบจะรักเขาเกินไปมั้ย..

“ เดี๋ยวนะ? ตรวจพบความสามารถเฉพาะที่ปลดล็อกได้ นี่แปลว่ามันยังไม่ปลดจนกว่าผมจะทำอะไรซักอย่างสินะ แล้วผมต้องทำยังไงบ้างล่ะ? ” เขาถามอย่างคิดได้ ระบบเคยพูดเรื่องภารกิจชดเชยพลังงานเมื่อครั้งก่อน การจะปลดล็อกความสามารถใหม่เองก็คงจะเป็นแบบนั้น..

[ ระบบมอบภารกิจปลดล็อกและเพิ่มเติมพลังงานให้แก่โฮสต์ ]
[ ตรวจพบว่าโฮสต์ยังอยู่ในสถานะโสด ระบบจะมอบหมายภารกิจให้สอดคล้องกัน.. ]
[ ภารกิจปลดล็อกความสามารถใหม่และเพิ่มเติมพลังงาน : มีเพศสัมพันธ์กับสตรีงดงามในโลกยุคอดีตสิบคน! ]

“ .. ”

“ .. ” ไทม์นิ่งเงียบไปเลย

“ ไอ้ระบบ! นี่มันภารกิจบ้าบออะไรกันวะเนี่ย! ” เขาโวยวายออกมาอย่างไม่รู้ว่าระบบมันคิดบ้าอะไรอยู่!

[ ระบบกำหนดภารกิจยากง่าย โดยอ้างอิงมาจากพื้นฐานของชีวิตโฮสต์เป็นหลัก โปรดทำตามภารกิจให้สำเร็จ เพื่อปลดล็อกความสามารถใหม่ในครั้งนี้.. ] นี่คือคำอธิบายที่ก็สมเหตุผลสม เพราะสำหรับไทม์แล้ว เรื่องนี้มันโคตรยาก.. ยากซะยิ่งกว่าไปบุกถล่มกองทัพขุนนางเสียอีก..