หนีเที่ยว
หนีเที่ยว
[ ระบบกำหนดภารกิจยากง่าย โดยอ้างอิงมาจากพื้นฐานของชีวิตโฮสต์เป็นหลัก โปรดทำตามภารกิจให้สำเร็จ เพื่อปลดล็อกความสามารถใหม่ในครั้งนี้.. ] นี่คือคำอธิบายที่ก็สมเหตุผลสม เพราะสำหรับไทม์แล้ว เรื่องนี้มันโคตรยาก.. ยากซะยิ่งกว่าไปบุกถล่มกองทัพขุนนางเสียอีก..
“ เป็นอะไรไปไทม์ ทำไมทำหน้าเหมือนคนนอนไม่พอเลย.. ” เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง เสียงทักของเมย์ก็ดังขึ้นพร้อมกลิ่นกาแฟหอมที่ลอยเข้ามา
“ อยู่ดีๆก็มีเรื่องไร้สาระให้คิดนิดหน่อยน่ะ.. ” เขาตอบก่อนจะนั่งลงบนโซฟา ในใจชายหนุ่มคิดไปไกลแล้วว่าเขาควรทำยังไง สตรีงดงามสิบคน.. หาตามถนนทั่วไปก็คงไม่ได้ ให้ไปขืนใจชาวบ้านเขาก็ทำไม่ลง..
“ หอนางโลม.. ใช่แล้ว! เมืองใหญ่อย่างจิ้นอันต้องมีหอนางโลมเป็นแน่! ” หลังคิดอยู่นาน ในที่สุดตัวไทม์ก็ได้ทางออก มีอะไรกับสาวงามแค่สิบคน ขอเพียงทั้งสองฝ่ายเต็มใจ ตัวเขาก็พอจะทำใจได้.. มาถึงตรงนี้หลายคนอาจพอจะเดาได้แล้ว ไทม์ไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงมาก่อน..
“ กินอะไรรองท้องก่อนมั้ย ” เมย์เข้ามาถามอย่างไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนชายเป็นอะไร
“ ไม่ดีกว่า เดี๋ยวไปหาอะไรกินที่พัทยาทีเดียวเลย ”
“ ก็ได้ ” หญิงสาวพูดรับก่อนบอกว่าใกล้จะได้เวลาออกเดินทางแล้ว
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็เดินมารอกันอยู่หน้าบ้าน รถเบนซ์สีดำถูกสตาร์ตเครื่องรอไว้เรียบร้อย
“ เก้าโมงแล้วนะ.. ” เมย์มองนาฬิกาข้อมือ
“ ลินินจะมาจริงหรือเปล่า ” เธอเป็นกังวลเพราะก็อยากจะให้เพื่อนใหม่คนนี้ได้ไปด้วยกัน มีเพื่อนสาวยังไงก็สนุกกว่า
“ ไม่รู้สิ ถ้าไม่มาก็ถือว่าอดเที่ยว ” ไทม์เองก็ทำได้เพียงยักไหล่ ทั้งคู่ยืนพิงรถคุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่อีกซักพัก ผ่านไปเกือบสิบนาทีก็ยังไม่มีใครออกมา..
“ สงสัยโดนห้ามแล้วมั้ง ” เมย์ถอนหายใจ
“ ก็พอเดาได้.. ” ไทม์เองก็คิดว่าอีกฝ่ายคงโดนห้ามไปแล้ว ทว่าทันใดนั้น!
ปัง! ประตูคฤหาสน์ฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกอย่างแรง
“ รอด้วยยยยย! ” เสียงตะโกนของหญิงสาวดังลั่นหมู่บ้าน ลินินวิ่งหน้าตั้งออกมาพร้อมชุดเดรสลำลองสีฟ้า รองเท้าผ้าใบแทบหลุดจากเท้าเพราะรีบวิ่งจนเกินไป
“ อย่าเพิ่งไปนะ! ” เธอจะโกนเรียก
“ มาได้จริงด้วย ฮ่าๆๆ ” เมย์ถึงกับหัวเราะออกมา ก่อนภาพด้านหลังจะทำให้ไทม์ต้องแอบอมยิ้ม
ชายวัยห้าสิบกว่าในชุดสูท ซึ่งเป็นหัวหน้าพ่อบ้านของตระกูลกำลังวิ่งตามมาอย่างทุลักทุเล
“ คุณหนูลินินครับ! ”
“ คุณหนูหยุดก่อนครับ! ” ข้างๆกันยังมีเลขาของท่านประธานที่วิ่งตามมาด้วยอีกคน!
“ คุณหนูคะ! ” เหล่าแม่บ้านเองก็วิ่งตามไปด้วย
“ ท่านประธานสั่งให้กลับเข้าบ้านเดี๋ยวนี้ค่ะ! ”
“ ไม่กลับ! ” ลินินหันกลับไปตะโกนทันที
“ วันนี้ฉันจะไปเที่ยว! ”
“ ไม่ได้นะครับคุณหนู! ” เลขาของพ่อเธอแทบร้องไห้ เพราะไม่รู้ว่าอยู่ดีๆทำไมคุณหนูถึงเป็นแบบนี้ขึ้นมา..
“ สิบเอ็ดโมงวันนี้ครอบครัวของคุณหนูมีนัดกับครอบครัวคู่หมั้นนะครับ! ”
“ ไม่ไป! ”
“ แต่.. นั่นเป็นนัดทานข้าวระหว่างครอบครัวทั้งสองฝ่าย.. ”
“ ก็ยกเลิกไปซะสิ! ” ลินินตะโกนสู้ขณะวิ่งหนีเข้ามาอย่างสุดชีวิต ตัวเธอที่รู้แล้วว่าในอีกไม่นานทุกอย่างก็จบลง มีหรือจะยอมเสียเวลาไปนั่งทานข้าวกับอีกฝ่าย
“ ฉันจะไปทะเล! ” เธอพูดในจังหวะที่วิ่งเข้ามาในบ้านของเมย์พอดี และนั่นก็ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก ด้วยจดจำได้ว่าบ้านฝั่งตรงข้ามถือเป็นคู่กรณีที่ไม่อาจบุกรุกเข้าไป ไม่อย่างนั้นเจ้าบ้านคงแจ้งความจับพวกตนเป็นแน่!
“ คุณหนูเข้าไปในบ้านหลังนั้นไม่ได้นะครับ.. ” ตัวเลขารีบร้องบอก ด้วยกลัวว่าจะเป็นคดีความจนเสื่อมเสียชื่อเสียง
“ ขอโทษที่มาช้านะ ฉันรีบหนีออกมาแล้วจริงๆ ” ลินินหอบหายใจหนักขณะพูดออกมา
“ ไม่เป็นไรเลย ขึ้นไปนั่งพักบนรถเถอะ ” ไทม์บอกก่อนเปิดประตูหลังให้
ลินินพยักหน้ารับทันที ก่อนรีบมุดขึ้นไปนั่งเบาะหลังราวกับกลัวว่าจะถูกลากกลับบ้านเสียก่อน
ปัง! ประตูรถปิดลงอย่างรวดเร็ว หญิงสาวรีบคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยสีหน้าตื่นเต้นไม่ต่างจากเด็กที่กำลังจะแอบหนีเที่ยวเป็นครั้งแรก
“ ออกรถเลย! ”
“ เร็วเข้าไทม์! ” เมย์ช่วยเร่งอย่างนึกสนุกไปด้วย
“ เหมือนหนีออกจากบ้านเลยนะ ฮ่าๆๆ ”
“ ถ้าถูกจับได้ ฉันโดนลากกลับบ้านแน่! ” หญิงสาวช่วยเร่งไทม์อีกครั้ง ชายหนุ่มยิ้มขำ ก่อนหันไปมองกลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้ารั้วบ้านเมย์ ทั้งหมดต่างมีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด
หัวหน้าพ่อบ้านสูดหายใจเข้าลึก ก่อนเดินเข้ามาใกล้รถในระยะที่ยังถือว่าสุภาพ
“ คุณครับ.. คุณหนูของบ้านเราเข้าไปด้านใน.. ” เขาพยายามพูด ก่อนรถของไทม์จะขับสวนออกมาช้าๆ.. เขาไม่ได้เร่งใส่ ด้วยถือว่านี่คือการขับรถออกมาจากบ้านของตัวเอง
“ ผมขอยืนตัวคุณหนูไปเที่ยวทะเลซักวัน ช่วงเย็นจะกลับมาส่งให้ เพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วง ” เป็นไทม์ที่ลดกระจกลงเพื่อพูดคุยกับหัวหน้าพ่อบ้าน
“ คุณครับ.. ” เขาพยายามพูดห้าม แต่เมื่อได้เห็นสีหน้าของเด็กสาวที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังเล็กยังน้อย ใจของพ่อบ้านวัยกลางคนก็อ่อนลงทันที..
“ รีบขับรถสวนออกไปเร็วๆเลยครับ ทำเหมือนพวกเราไม่อาจห้ามได้.. ” เขากระซิบบอกอย่างตั้งใจจะให้ลินินหนี
“ จัดไปครับ ” ไทม์อมยิ้มก่อนเร่งเครื่องพุ่งตัวออกไป!
“ คุณพ่อบ้าน.. ” กลุ่มคนที่มาด้วยพยายามวิ่งไล่รถ ยกเว้นเพียงพ่อบ้านที่ทำได้เพียงยืนถอดหายใจออกมา
“ เด็กคนนึงไม่ควรถูกขังอยู่แต่ในบ้านไปตลอดชีวิต คุณหนูเองก็สมควรจะได้มีชีวิตซักครั้ง.. ” เขากล่าวก่อนบอกเลขาว่าพวกเราต้องช่วยกัน..
“ หาทางอธิบายให้ท่านประธานเข้าใจเถอะ เรื่องในวันนี้อาจต้องยกเลิกนัดกับอีกฝ่ายด้วย ”
“ ไม่ควรจะปล่อยเธอไปเลยจริงๆ นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะครับ! ” เลขาที่ทำงานเพื่อเป้าหมาย ย่อมไม่คิดเห็นใจคุณหนูเหมือนเหล่าพ่อบ้าน..
. . .
เสียงเครื่องยนต์ของรถเบนซ์คำรามนุ่มลึก ก่อนค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้าน ผ่านประตูหมู่บ้าน.. ผ่านถนนสายหลัก มุ่งหน้าสู่ทางด่วนไปพัทยา!!
“ เย้! ” ทันทีที่รถพ้นสายตาของคนในหมู่บ้าน ลินินก็ยกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะอย่างดีใจ
“ ในที่สุดก็หนีเที่ยวสำเร็จ! ”
“ นี่เธออายุยี่สิบกว่าปีแล้วนะ ” เมย์หัวเราะจนเกือบสำลัก
“ ก็ใช่น่ะสิ! ” ลินินหัวเราะเสียงใส
“ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ออกมาเที่ยวกับเพื่อนเอง ” เธอหันมองวิวด้านนอกกระจกอย่างตื่นตา เพียงได้ออกจากบ้านโดยที่ไม่ต้องมีคนคอยกำหนดทุกฝีก้าว สำหรับเธอนี่ก็เหมือนการได้สัมผัสอิสรภาพในชีวิตแล้ว!
ไทม์เหลือบมองกระจกมองหลัง ก่อนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ อีกประมาณสองชั่วโมงก็ถึงพัทยา ตอนเที่ยงผมมีนัดทานข้าวกับพ่อแม่ที่ร้านริมหาด หลังจากนั้นอาจเที่ยวเล่นซักเล็กน้อย แล้วค่อยขับรถกลับกรุงเทพในช่วงเย็น
“ ได้เจอพ่อแม่ของไทม์ด้วยสินะ ” ลินินดูจะตื่นเต้นไปบ้าง เธอแสดงออกชัดเจนว่าประหม่า
“ ทำตัวอย่างกับไปเจอแม่แฟนเป็นครั้งแรกไปได้ ” เมย์พูดแซว
“ แฟนอะไร ฉันไม่ได้มีแฟนซะหน่อย.. ” เธอสวนกลับท่ามกลางเสียงหัวเราะของทั้งสองคน
บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะตลอดเส้นทาง ต่างจากบ้านหลังใหญ่ที่เพิ่งจากมาโดยสิ้นเชิง..
ใช้เวลาขับตามที่ไทม์บอก เส้นขอบฟ้าสีครามก็ค่อยๆปรากฏอยู่เบื้องหน้า กลิ่นไอทะเลเริ่มลอยเข้ามาทางช่องแอร์ที่เปิดรับอากาศจากภายนอก ถนนเลียบชายหาดของพัทยาเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติต่างเดินเล่นกันอย่างคึกคัก แม้จะเป็นช่วงใกล้เที่ยง แต่สายลมจากทะเลก็ช่วยให้บรรยากาศไม่ร้อนจนเกินไป
“ ไม่ได้มาทะเลนานเลยนะเนี่ย ” ลินินแนบหน้ากับกระจก เธอมองผืนน้ำสีฟ้าสุดลูกหูลูกตาราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งได้เที่ยวเป็นครั้งแรก
“ ไม่เคยมาเหรอ? ” เมย์หันไปถาม
“ เคย.. แต่ทุกครั้งก็มากับครอบครัวไม่ก็ลูกค้าของบริษัท ฉันต้องนั่งอยู่ในห้องรับรองโรงแรมหรือร้านอาหารหรูเกือบทั้งวัน ไม่เคยได้เดินเที่ยวจริงๆเลย.. ” หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ
ไทม์ได้แต่ยิ้ม ก่อนเลี้ยวรถเข้าสู่ร้านอาหารริมทะเลที่นัดกับพ่อแม่เอาไว้
ร้านไม้สีน้ำตาลอ่อนในสไตล์รีสอร์ตหรูตรงหน้า จัดสวนต้นมะพร้าวริมทะเลได้อย่างงดงาม พนักงานในชุดสีขาวดำเดินต้อนรับแขกด้วยรอยยิ้มสุภาพ
โต๊ะไม้ถูกจัดวางอยู่บนระเบียงที่ยื่นออกไปเหนือชายหาดเพียงเล็กน้อย คลื่นทะเลซัดเข้าฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงนกนางนวลดังแว่วมาจากไกลๆ เบื้องหน้าคือผืนน้ำสีครามที่ทอดยาว เรือยอชต์หลายลำลอยอยู่ในทะเล ทุกอย่างช่างเป็นภาพที่งดงามราวกับรีสอร์ตในต่างประเทศ
“ วิวสวยจัง.. ” เมย์เผลอพึมพำกับภาพนี้ ที่ดูแล้วคงเป็นร้านอาหารสำหรับคนมีเงิน
“ ถ่ายรูปตรงนี้ต้องออกมาสวยแน่! ” เธอหันไปชวนลินินที่แทบไม่เคยจะได้ถ่ายรูปแบบคนธรรมดา โซเชียลมีเดียของเธอล้วนมีแต่รูปภาพแบบนิตยสารมืออาชีพ ทุกอย่างต้องสมกับเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่!
ไทม์มองไปรอบร้าน ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับชายวัยกลางคนที่กำลังโบกมือสุดแขนอยู่ริมระเบียง
“ ไอ้ไทม์! ทางนี้ลูก! ” เสียงคุ้นเคยดังมาแต่ไกล ประสิทธิ์พ่อไทม์ในวันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้น แม้จะดูธรรมดา แต่ในข้อมือกลับมีนาฬิกาหรูเรือนใหม่ แว่นกันแดดเองก็เป็นของแบรนด์ดังที่เจ้าตัวเพิ่งซื้อมาเมื่อสองวันก่อน!
ข้างๆกันคือแม่ของไทม์ในชุดเดรสสีครีมเรียบหรู เธอสวมหมวกปีกกว้างและแว่นกันแดด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส
เพียงมองแวบเดียวก็รู้แล้ว ทั้งคู่เริ่มใช้ชีวิตแบบคนมีเงิน
ไม่ใช่เศรษฐีที่อวดร่ำอวดรวย แต่เป็นคนที่เลิกกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายแบบทุกบาททุกสตางค์ ทั้งคู่สามารถเลือกใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการได้!