วันที่สาวไทยไม่ยิ้ม

“ โอ้โห.. พ่อไม่อยากจะพูด ญาติๆของลูกโทรหาพ่อแทบทุกวัน พวกเขาไม่เชื่อว่าบ้านเราไม่มีเงินจริงๆ กลับไปครั้งนี้พ่อยังคิดหนักอยู่เลยว่าจะทำยังไงดี ชอบรถคันนี้มากซะด้วยสิ.. แต่ถ้าขับกลับไป.. งานนี้คงได้เป็นที่พูดถึงไปทั้งจังหวัด.. ”

“ พ่อจำได้ว่าพัทยามีวัดอยู่บนเขา วิวทะเลสวยมาก พวกเราไปที่นั่นก่อนกลับบ้านดีมั้ย? ” พ่อของไทม์เสนอกับจุดเที่ยวสุดท้ายในทริปนี้

“ วัดพระใหญ่ใช่มั้ยครับ ” ไทม์พยักหน้า

“ ใช่แล้ว! ไปที่นั่นแหละ ” ผู้เป็นพ่อรีบตอบ

ไม่นาน.. รถโรลส์รอยซ์ของประสิทธิ์ก็ขับนำหน้า ส่วนรถเบนซ์ของไทม์ก็ขับตามหลังอยู่ไม่ไกล ทั้งหมดมุ่งหน้าสู่เขาพระใหญ่ จุดชมวิวและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ชื่อดังของพัทยา

เมื่อรถแล่นขึ้นเนินเขา สายลมทะเลก็พัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ท้องฟ้าสีครามสดใสตัดกับผืนน้ำของอ่าวพัทยาที่ทอดยาว

เบื้องหน้าคือพระพุทธรูปสีทององค์มหึมา ซึ่งประดิษฐานโดดเด่นอยู่เหนือยอดเขา แสงแดดยามบ่ายสะท้อนองค์พระจนดูสง่างาม

“ สวยมาก.. ” เมย์เผลอพึมพำออกมา ตัวเธอเองตั้งแต่มาทำงานอยู่ในกรุงเทพ ก็แทบจะไม่เคยได้เข้าวัดทำบุญเลยซักครั้ง

“ วิวตรงนี้เหมือนต่างประเทศเลย.. ” ลินินหันมองทะเลอย่างตื่นตา ชัดเจนว่าคุณหนูแบบเธอก็ยิ่งหนักกว่า เพราะแทบไม่เคยจะได้เข้าวัด..

ไกลออกไปเบื้องล่างคือเมืองพัทยาทั้งเมือง เรือสปีดโบ๊ตหลายสิบลำแล่นผ่านผืนน้ำสีฟ้า เกาะล้านลอยอยู่ไกลๆกลางทะเล เสียงระฆังดังแผ่วเบาไปตามสายลม บรรยากาศสงบลงอย่างน่าประหลาด

“ ไปไหว้พระกันก่อนเถอะลูก ” แม่ของไทม์กล่าวขึ้นหลังหาที่จอดรถได้ ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน ก่อนเดินขึ้นบันไดนาคสีทองเข้าสู่ลานองค์พระ

หลังจุดธูปและถวายดอกไม้เรียบร้อยแล้ว ทั้งห้าคนก็เดินออกมายังลานชมวิวด้านข้าง บริเวณนั้นเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวจากหลายประเทศ ทั้งยุโรป.. อินเดีย.. จีน.. เกาหลี.. รวมไปถึงช่างภาพที่กำลังถ่ายวิวกันอย่างตั้งใจ

ทันทีที่เมย์กับลินินเดินออกมา สายตาผู้คนรอบข้างก็เริ่มหันมามองโดยไม่ได้นัดหมาย

วันนี้เมย์แต่งตัวด้วยสีขาวเรียบง่าย ปล่อยผมยาวตามธรรมชาติ ใบหน้าที่แทบไม่แต่งเครื่องสำอางกลับดูสะอาดสดใสผิดหูผิดตา

ส่วนลินินอยู่ในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนกับหมวกปีกกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอิสระทำให้เธอดูงดงามยิ่งกว่าภาพถ่ายในนิตยสารเสียอีก..

คนหนึ่งงดงามแบบธรรมชาติชวนเข้าถึง ส่วนอีกคนก็งดงามราวกับคุณหนูจากตระกูลใหญ่.. แม้แต่ไทม์เองก็ยังแอบหันมองทั้งสองคนอยู่หลายครั้งในวันนี้..

“ ทำไมวันนี้สวยกันจังเลยนะ เพราะแสงแดดที่ทะเลหรือเปล่า.. ” เขาพูดเบาๆกับตัวเอง

แต่ดูเหมือนจะไม่ได้มีเพียงไทม์ที่สังเกตเห็น..

“ Excuse me.. ” ชายหนุ่มชาวจีนรูปร่างสูงในชุดลำลองเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เขาถือโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือ

“ Can I have your WeChat? ” เจ้าตัวมองตรงไปที่ลินิน

“ You are very beautiful. ”

“ เอ่อ.. ” ลินินชะงักไปทันที เธอหันมองไทม์อย่างทำอะไรไม่ถูก แม้จะเก่งภาษาอังกฤษเพราะเรียนจบนอก แต่ก็ไม่ได้อยากถูกใครจีบในที่แบบนี้.. ต้องไม่ลืมว่าทุกคนยังอยู่ในวัด!

“ ผู้ชายขอวีแชทแหละ ” เมย์ถึงกับพูดแซว เพราะคนจีนที่เดินเข้ามาขอก็หล่อเอาเรื่อง

“ แต่ฉันไม่ได้อยากให้ไง.. ”

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเดินกลับเพราะลินินไม่สนใจ ชายหนุ่มชาวเกาหลีอีกสองคนก็เดินเข้ามาเพิ่ม

“ Excuse me. ”

“ Are you Korean? ”

“ No, I'm Thai. ” เมย์ส่ายหน้า กับสองคนนี้ที่พุ่งเป้ามายังเธอโดยตรง

“ Really? ” 

“ You look like Korean actress. ” ชายหนุ่มทั้งคู่ยิ้มกว้าง

“ Can we take a photo together? ”

“ ขอโทษนะคะ ไม่สะดวกค่ะ ” เมย์หัวเราะเขินๆ แต่ดูเหมือนเรื่องจะไม่จบลงง่ายๆ 

ชายหนุ่มชาวเกาหลีทั้งสองคนหันมองหน้ากัน ก่อนหนึ่งในนั้นจะยิ้มกว้างแล้วเดินตามมาอีกก้าว

“ พวกเราแค่อยากทำความรู้จักครับ ” เขาพูดเป็นภาษาอังกฤษเหมือนเดิม หลังพบว่าสาวสวยตรงหน้าใช้ภาษาอังกฤษได้เป็นอย่างดี

“ พวกเรามาเที่ยวกันเอง ถ้าคุณว่าง.. ไปดื่มกาแฟด้วยกันดีมั้ย เราอยากได้คนพาเที่ยวซักสองสามวัน.. ”

“ ไม่สะดวกจริงๆค่ะ ที่สำคัญฉันเองก็ไม่ใช่ไกด์ ที่จะว่างพาใครไปเที่ยวตลอดทั้งวัน ” เมย์ยิ้มสุภาพ แม้ในใจจะอยากด่าไปแล้ว อยากได้คนพาเที่ยวซักสองสามวัน? คนไทยดูว่างงานขนาดนั้นเลยเหรอ นี่ถ้าเธอไปเกาหลี แล้วขอให้คนเกาหลีแปลกหน้าเสียสละเวลามาพาเที่ยวซักสองสามวันคงได้ใช่มั้ย?

“ งั้นเย็นนี้ล่ะครับ พวกเรามีเรือยอชต์ ” อีกฝ่ายยังไม่ยอมแพ้

“ ไม่เป็นไรค่ะ เพื่อนฉันเองก็มีหลายลำ ” เธอพูดมั่วอย่างต้องการจะให้อีกฝ่ายถอยห่างออกไป

ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มชาวจีนที่ยืนอยู่ฝั่งลินินก็ยังไม่ยอมถอย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปนาฬิกาหรู รถสปอร์ต และรูปการท่องเที่ยวในต่างประเทศรัวๆ ราวกับกำลังแสดงฐานะของตัวเอง

“ ผมมีบริษัท ถ้าคุณมาเที่ยวเซี่ยงไฮ้ ผมดูแลทั้งหมด ”

“ ขอบคุณค่ะ แต่ฉันมากับครอบครัวเพื่อน ” ลินินยิ้มบางกับมุขหากินของคนจีน ที่มักจะใช้ตอนหลอกลวงสาวไทย..

การเปิดรูปขึ้นมาให้ดูว่ารวยสารพัดคือเทคนิคที่คนจีนมักใช้กันตอนท่องเที่ยว! มันคือวิธีจีบสาวแบบประหยัดต้นทุนมากที่สุด เพราะในความเป็นจริง รูปพวกนี้ก็แค่รูปถ่ายสร้างโปรไฟล์ธรรมดา ในจีนมีสตูดิโอรับถ่ายรูปแบบนี้เป็นร้อยๆแห่ง คนพวกนี้ส่วนใหญ่ก็แค่พวกไร้เงินจากประเทศของตัวเอง พอมีโอกาสได้เที่ยวหน่อยก็สร้างโปรไฟล์เป็นเศรษฐี เพราะคิดว่าสาวไทยไม่อาจตรวจสอบตัวตนได้! หลังใช้เงินหมดบางคนถึงขั้นต้องกลับไปขับรถส่งอาหารในบ้านเกิดซะด้วยซ้ำ!

“ แค่แลกวีแชทก็พอ ”

“ ไม่ค่ะ ” คำตอบสั้นๆนั้นกลับทำให้อีกฝ่ายยิ่งฮึด

“ งั้นผมให้ของขวัญ ” เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา

“ คุณอยากได้อะไร บอกผมมาเลย ”

“ ฉันไม่รับค่ะ ” ลินินเริ่มขมวดคิ้วแต่ชายหนุ่มกลับหัวเราะเบาๆ เหมือนเขาจะคิดว่าลินินเพียงเล่นตัวไปตามปกติ อย่างที่สาวไทยชอบทำกัน..

“ ทุกคนมีราคา คุณแค่ยังไม่เจอราคาของตัวเอง ” คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลินินหายไปทันที เธอคือใครกัน? ไอ้จีนนี่คิดว่าตัวมันมีเงินมากกว่าเธออย่างนั้นเหรอ!

ส่วนทางเมย์.. ชายเกาหลีอีกคนก็เริ่มพูดต่อ

“ พวกเราจองเพนต์เฮาส์ไว้ คืนนี้ไปปาร์ตี้กับพวกเราสิ เรื่องค่าใช้จ่ายพวกเราจัดการเองทั้งหมด ”

“ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่สะดวก ” เมย์เริ่มชักสีหน้าบ้าง นี่คือความอดทนครั้งสุดท้ายของเธอ ก่อนที่หญิงสาวตัวแม่จะด่ากราด จนพวกมันหาทางกลับบ้านไม่เจอ!

“ หนึ่งแสนบาทพอมั้ย? ถ้าไม่พอก็สองแสนบาท? ” ชายชาวจีนเสนอเสียงดังอย่างมั่นใจในเงินทองของตัวเอง และนั่นก็อาจจะเป็นความอดทนสุดท้ายของลินินด้วย..

“ คุณแค่บอกตัวเลขมา ทุกอย่างต่อรองกันได้ ”

ลินินค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความรำคาญ บัดนี้กลับนิ่งเสียจนน่ากลัว

“ คุณคิดว่าฉันขาดเงินเหรอ? ” เธอถอนหายใจเบาๆ

“ ทุกคนก็ต้องการเงิน แค่จำนวนรายได้มันไม่เท่ากัน ผมมีเยอะกว่า ก็ย่อมจ่ายให้คนจากประเทศที่มีน้อยกว่าแบบคุณได้! ” ชายชาวจีนยิ้มอย่างต้องการเธอในวันนี้

“ งั้นฉันก็ขอซื้ออะไรจากคุณได้เหมือนกันสิ? ” ลินินหัวเราะออกมาหนึ่งครั้ง

“ หือ? ”

หญิงสาวเดินไปจนถึงราวกั้นริมจุดชมวิว ก่อนชี้ลงไปยังหน้าผาด้านล่าง คลื่นทะเลซัดกระทบโขดหินเป็นระยะ สายลมแรงพัดชายกระโปรงของเธอให้ปลิวไหว

“ กระโดดลงไปจากตรงนี้ ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ คุณจะเอาเท่าไร? ฉันจ่ายได้ทันที ”

“ ฮ่าๆๆ คุณล้อเล่นเหรอ? ” ชายจีนหัวเราะ

“ ฮ่าๆๆ หน้าฉันเหมือนคนล้อเล่นเหรอ? ” ลินินจ้องหน้าแบบหาเรื่อง คุณหนูลินินคนเดิมกลับมาแล้ว!

“ สิบล้านหยวนพอมั้ย? นั่นน้อยกว่าที่ฉันใช้ตอนไปโปรยเงินเล่นในประเทศของคุณอีกนะ น่าเสียดายที่ไปแล้วอยู่ได้ไม่นาน เหม็นกลิ่นบุหรี่ไปหน่อย ”

“ .. ” อีกฝ่ายถึงกับชะงัก

“ ไม่พอ? ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆว่าชีวิตไร้ค่าของคุณจะกล้าตั้งราคาได้แพงขนาดนี้ ”

“ งั้นห้าสิบล้านหยวนล่ะ? เงินนี่มากพอจะซื้อได้ทั้งตระกูลคุณแล้วนะ? ”

นักท่องเที่ยวรอบข้างเริ่มหันมามอง ทุกคนสัมผัสได้ว่าบรรยากาศเริ่มแปลกไป ลินินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอแตะหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง จากนั้นก็หันหน้าจอไปทางชายจีน

“ งั้น.. หนึ่งร้อยล้านหยวนเป็นยังไง? ”

“ ถ้าคุณกระโดดเดี๋ยวนี้ ฉันรับรองว่าครอบครัวคุณที่จีนต้องดีใจแน่! ” หน้าจอบัญชีการลงทุนปรากฏยอดเงินจำนวนมหาศาล ตัวเลขเรียงยาวจนแทบมองไม่สุด

ชายจีนมองค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที!

“ นะ.. นี่.. ” เขาอ้าปากค้าง แม้ยอดเงินจะถูกแสดงเพียงบางส่วน แต่ต่อให้เป็นคนโง่ก็พอจะดูออก ว่าเธอคนนี้นั่นรวยแค่ไหน!

“ เป็นอะไร? ” ลินินเอียงศีรษะ

“ เมื่อกี้คุณบอกว่าทุกคนมีราคาไม่ใช่เหรอ? ”

“ ฉันก็เสนอราคาคุณแล้ว หนึ่งร้อยล้านหยวน ทำไมไม่กระโดดล่ะ? ”

“ หรือว่า.. ” เธอยิ้มบาง

“ ชีวิตของคุณ มีค่ามากกว่าเงินกัน? ” 

“ หุบปากไปเลยนังบ้า.. ” ชายจีนหน้าแดงสลับซีด คนรอบข้างเริ่มหัวเราะเบาๆ!

“ ก็ในเมื่อคุณใช้เงินวัดคุณค่าของคนอื่นได้ ตัวฉันก็แค่วัดคุณค่าของคุณด้วยเงินเหมือนกัน มีปัญหาตรงไหนเหรอ? ” อีกฝ่ายถึงกับพูดไม่ออก เขารีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าอย่างลนลาน ความมั่นใจเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้นแล้ว!