ของตอบแทนที่แสนล้ำค่า
ของตอบแทนที่แสนล้ำค่า
“ งั้นในอนาคตผมก็ต้องไปประเทศพวกนี้ด้วยสินะ.. ” ไทม์ที่จะเป็นประธานเริ่มคิดต่อ ถ้าได้ไปจีนจริง.. งั้นเขาเองก็สามารถเข้าร่วมในงานประมูลที่คุณหนูหลิวเป็นผู้จัดได้!
เช้าวันใหม่ที่แสนสงบสุขได้มาถึง โชคดีที่วันนี้ก็ยังเป็นวันหยุด ทั้งครอบครัวของไทม์รวมถึงยัยเมย์จึงไม่มีใครรีบตื่นเลยซักคนเดียว
ไทม์ค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงขึ้นมาดูเวลา เขาอาจเป็นคนเดียวที่ต้องตื่นเช้าขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะขยัน แต่เป็นเพราะวันนี้ตัวไทม์ต้องการจะสำเร็จภารกิจให้ได้! วิชาฝึกฝนปราณคือสิ่งที่ไทม์กำลังสนใจ!
“ คงต้องอยู่ในโลกอดีตทั้งวัน.. สิบคน.. จะเอาแรงที่ไหนไปทำกันเนี่ย ” ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ เป้าหมายของวันนี้ชัดเจนกว่าวันไหนๆ
ตะลุยหอนางโลมมืองจิ้นอัน! เพื่อปลดล็อกความสามารถใหม่ของระบบ!
คัมภีร์คุ้มมังกรที่ได้รับมาจากจอมยุทธหาน ยังคงถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัยในคลังเก็บของระบบ เขาไม่คิดจะรีบเปิดฝึกทันที เพราะหากเริ่มฝึกโดยไม่มีเวลาเพียงพอ ชายหนุ่มอาจต้องหยุดกลางคันจนเสียจังหวะ
“ ความสามารถนี้จำเป็นมาก เราไม่ใช่คนในยุคอดีตที่จะมีเวลาว่างสิบปียี่สิบปีในการนั่งสมาธิฝึกตนได้.. ” เขาพูดก่อนลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ใช้เวลาไม่นานก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก่อนไม่ลืมที่จะตรวจสอบเสบียงในคลังอีกครั้ง
“ โชคดีที่เมื่อคืนห้างยังไม่ปิด ” เขาพูดเบาๆกับกองข้าวสารจำนวนมหาศาล ไม่พอยังมีเนื้อสดและเนื้อตากแห้งอีกจำนวนมากด้วย
“ พร้อมออกเดินทาง ” หลังตรวจสอบทุกอย่างครบถ้วน ไทม์ในชุดจีนโบราณก็เตรียมตัวทันที
“ อิสระเหนือกาลเวลา!! ”
วูมม! พลังงานอบอุ่นไหลเวียนไปทั่วร่างกาย แสงสีทองสว่างวาบขึ้นในห้อง!
ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ ก่อนร่างจะค่อยๆเลือนหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่!
ฟูมม.. สายลมเย็นพัดผ่านห้องรับรองข้างป่าไผ่ กลิ่นดินและหญ้าสดชื่นลอยเข้ามาปะทะจมูก ไทม์ค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้ง การเดินทางยังคงสำเร็จได้โดยง่ายตามเดิม!
“ ตอนแรกสัญญาไว้ว่าจะมาอีกในสองวัน มาเร็วไปซักหน่อยคงไม่เป็นไร เดี๋ยวเอาข้าวสารกับเสบียงพวกนี้ไปให้ท่านเจ้าเมืองก่อน หลังจากนั้นค่อยไปหอนางโลมต่อ.. ” ไทม์คิดก่อนเดินไปยังที่พักของท่านเจ้าเมืองในจวนแห่งนี้
ภายในศาลาริมสระน้ำที่คุ้นเคย เจ้าเมืองเฉินกั๋วกงกำลังนั่งอ่านฎีกาอยู่อย่างตั้งใจ ทว่าเมื่อสายตาเหลือบเห็นหนึ่งคนที่กำลังเดินตรงเข้ามา ตัวเขาก็รีบลุกขึ้นทันทีโดยแทบไม่คิดสนใจเอกสารในมือ
“ ท่านเซียนน้อย! ” ชายวัยกลางคนรีบเดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี
“ ข้านึกว่าท่านจะมาในอีกสองวันเสียอีก ”
“ วันนี้ว่างพอดี เลยแวะมาก่อน ”
“ ดีแล้ว! ดีแล้ว! ” เจ้าเมืองหัวเราะเสียงดัง ก่อนพูดว่าลูกสาวของตนก็อาการดีขึ้นมาก มาวันนี้ตัวเธอสามารถลุกขึ้นนั่งบนเตียงได้แล้ว!
“ สิ่งที่ท่านต้องการ ข้าเองก็เตรียมเอาไว้แล้วเช่นกัน ” เขาพูดอย่างยินดีที่จะได้ส่งมอบ กับสิ่งของล้ำค่าจากราชวงศ์ที่เคยสัญญาเอาไว้
สิ้นเสียงเขาก็โบกมือเบาๆ คนรับใช้สี่คนช่วยกันหิ้วหีบไม้แดงใบใหญ่เข้ามาวางกลางศาลาอย่างระมัดระวัง
กึก.. เมื่อเปิดฝาหีบออก แสงสะท้อนจากทองคำและอัญมณีก็เปล่งประกายออกมาทันที! แม้แต่ไทม์เองก็ยังต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ นี่คือ.. ”
เจ้าเมืองยิ้มพลางหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาทีละใบ
“ ของตอบแทนที่ข้ารับปากไว้ เครื่องประดับจากราชสำนักทั้งห้าชิ้น ทั้งหมดล้วนเป็นของจากพระสนมฝ่ายใน! ” ไทม์มองตามอย่างตั้งใจ
ชิ้นแรก.. ปิ่นปักผมหงส์ทอง ประดับหยกขาวเนื้อใส ปลายปิ่นฝังไข่มุกเม็ดโต ขนนกทุกเส้นถูกแกะสลักละเอียดราวกับมีชีวิต
ชิ้นที่สอง.. กำไลทองคำลงยาสีแดง ประดับทับทิมเม็ดใหญ่โดยรอบ ลวดลายมังกรพันเมฆวิจิตรจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นงานฝีมือมนุษย์
ชิ้นที่สาม.. สร้อยทองคำถักด้วยเส้นทองละเอียด ตรงกลางฝังหยกจักรพรรดิสีเขียวมรกตขนาดเท่าฝ่ามือเด็ก
ชิ้นที่สี่.. เข็มขัดหยกขาวสำหรับเชื้อพระวงศ์ แต่ละแผ่นสลักเมฆมงคลและอักษรโบราณอย่างงดงาม
ส่วนชิ้นสุดท้าย.. เป็นมงกุฎบุปผาทองคำขนาดเล็กสำหรับสตรีชั้นสูง ประดับไข่มุกและไพลินสีน้ำเงินนับร้อยเม็ด
ทุกชิ้นแทบไม่มีร่องรอยความเสียหายแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเมื่อมาอยู่ในยุคปัจจุบัน มูลค่าของพวกมันย้อมสูงล้ำจนประเมินค่าไม่ได้!
ติ๊ง!! เสียงระบบแจ้งเตือนไม่หยุด
[ ตรวจพบวัตถุโบราณ ]
[ มูลค่าโดยประมาณ : ระดับสูงมาก! ]
“ ของพวกนี้.. ไม่ง่ายเลยจริงๆที่จะได้มา ” เจ้าเมืองพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง นี่คือความจริงใจของเขาในการตอบแทนบุญคุณครั้งนี้!
ไทม์มองเครื่องประดับทั้งห้าชิ้นอีกครั้ง ต่อให้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเขาก็ดูออก ว่าฝีมือการสร้างอยู่ในระดับสูงล้ำเกินกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยนำกลับไป!
หากคุณหนูหลิวได้เห็นเครื่องประดับพวกนี้ที่ชัดเจนว่าจากราชวงศ์หมิงโดยตรง มูลค่าของพวกมันคงไม่อาจประเมินเป็นตัวเลขธรรมดาได้ ชิ้นเดียวอาจได้สามสี่พันล้าน.. ไม่สิ หมื่นล้านก็ยังมีหวัง! เพราะนั่นมันก็แค่สองพันล้านหยวน! สองพันล้านหยวนเพื่อซื้อเครื่องประดับจากราชวงศ์ สำหรับมหาเศรษฐีตระกูลใหญ่ในจีนแล้ว เงินแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรได้เลย!
ไทม์สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเก็บความคิดทั้งหมดไว้ในใจ เขาเพียงโบกมือเบาๆ หีบไม้ทั้งหมดก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา!
“ วิชาเก็บสมบัติของเซียน! ได้เห็นกี่ครั้งก็เป็นบุญตายิ่งนัก! ” เจ้าเมืองเฉินหัวเราะออกมาเบาๆ
“ ในเมื่อท่านมอบของตอบแทนให้ข้าแล้ว ข้าเองก็มีของจากท่านอาจารย์จะมอบให้เมืองจิ้นอันเช่นกัน ” ไทม์ยิ้มบางก่อนโบกมืออีกครั้ง
“ หืม? ” เจ้าเมืองกับคนรับใช้ต่างหันมามองด้วยความสงสัย
ฟุ่บ! ถุงข้าวสารสีขาวใบแรกปรากฏขึ้นกลางลานข้างศาลา
ตามมาด้วยใบที่สอง.. ใบที่สาม.. ใบที่สี่..
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ถุงข้าวสารขนาดใหญ่เรียงซ้อนกันสูงขึ้นเรื่อยๆ
สิบถุง.. ยี่สิบถุง.. ห้าสิบถุง.. จนกระทั่งครบหนึ่งร้อยถุง!
ภูเขาข้าวสารขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน ทุกถุงถูกบรรจุมาอย่างแน่นหนา ด้านหน้าพิมพ์ตัวอักษรแปลกประหลาดที่ไม่มีใครในโลกนี้อ่านออก ข้าวหอมมะลิ..
แต่ยังไม่หมด..
ฟุ่บ! เนื้อสดที่บรรจุอยู่ในลังขนาดใหญ่หลายสิบลังก็ปรากฏขึ้นตามมา
ฟุ่บ! เนื้อตากแห้งอีกกองใหญ่ถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ
เพียงไม่กี่อึดใจ.. ลานกว้างของจวนเจ้าเมืองก็แทบไม่มีพื้นที่ว่างเหลืออีกแล้ว!
“ ..!! ” ทุกคนยืนแข็งทื่อ คนรับใช้หลายคนถึงกับขยี้ตาตัวเอง
“ ขะ.. ข้าว.. ข้าวขาวคุณภาพสูง! ”
“ เยอะขนาดนี้ได้ยังไง ยุคอดอยากแบบนี้มีหรือจะหาข้าวใหม่ได้! ”
“ เทพสวรรค์ทรงเมตตา! ” เสียงพึมพำดังขึ้นรอบทิศ ไทม์มองภาพนั้นก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ ท่านอาจารย์ของข้าทราบว่าเมืองจิ้นอันกำลังประสบภัยแล้ง ”
“ ท่านจึงเมตตาส่งเสบียงเหล่านี้ลงมาช่วยเหลือชาวเมืองโดยตรง ห้ามค้าขาย ห้ามหากำไรจากของพวกนี้! ”
“ ข้าก็เป็นเพียงผู้รับคำสั่งให้นำมาส่งเท่านั้น หากจะขอบคุณก็ต้องขอบคุณท่านเจ้าเมือง ความดีของท่านที่ผ่านมา ทำให้อาจารย์ของข้าเมตตาได้! ” ไทม์กล่าวอย่างไม่คิดจะเอาดีเข้าตัว ไม่สิ.. แค่นี้ความดีก็เข้าตัวจนแทบล้นแล้ว อาจารย์เซียนประทานให้ หากคนพวกนี้จะซึ้งใจก็ต้องคุกเข่าให้เขาที่เป็นศิษย์เซียน!
สิ้นประโยค เจ้าเมืองเฉินกั๋วกงก็ถึงกับตัวสั่น เขามองภูเขาข้าวสารตรงหน้า ก่อนค่อยๆหันกลับมามองไทม์
“ ท่านเซียนน้อย.. ” ดวงตาของชายวัยกลางคนแดงก่ำ
“ ท่านเซียนที่แท้จริง.. ” ชายผู้ปกครองเมืองทั้งเมืองค่อยๆคุกเข่าลงอย่างช้าๆ
กึก.. จากนั้นก็ก้มศีรษะลงจนหน้าผากแตะพื้น
“ ขอบพระคุณท่านเซียนน้อย.. ”
“ ขอบพระคุณท่านอาจารย์เซียนผู้ยิ่งใหญ่!! ”
“ เมืองจิ้นอันจะไม่มีวันลืมพระคุณนี้! ” เมื่อเห็นเจ้าเมืองคุกเข่า คนรับใช้ ข้าราชบริพาร และทหารที่อยู่ละแวกนั้นต่างรีบคุกเข่าตามทันที
“ ขอบพระคุณท่านเซียน! ”
“ ขอบพระคุณท่านเซียน! ” เสียงดังพร้อมกันราวกับคลื่น จนไทม์ต้องรีบยกมือขึ้นห้าม
“ ทุกท่านลุกขึ้นเถิด ”
“ ของพวกนี้มีไว้ช่วยชีวิตประชาชน ไม่ใช่เพื่อให้มากราบไหว้ข้า ”
“ สิ่งที่ข้าหวัง ก็๋คือไม่มีใครต้องอดตายอีกในช่วงนี้ ” เพียงคำพูดธรรมดานั้นกลับยิ่งทำให้เจ้าเมืองซาบซึ้งกว่าเดิม
ผู้มีอำนาจเหนือฟ้าดิน กลับไม่เคยเรียกร้องสิ่งตอบแทน หากไม่ใช่เทพเซียนแล้วจะเป็นอะไรได้อีก?
เจ้าเมืองสูดหายใจเข้าลึก ก่อนหันไปสั่งคนของตนทันที!
“ รีบแจ้งฝ่ายคลัง จัดเก็บข้าวสารและเนื้อทั้งหมดอย่างดีที่สุด! ”
“ จากนั้นแบ่งออกแจกจ่ายให้ประชาชนทุกครัวเรือนตามจำนวนสมาชิก ห้ามผู้ใดโกงกินแม้แต่เมล็ดเดียว! ”
“ หากผู้ใดคิดยักยอก ประหารทันที! ”
“ ขอรับ! ” ทหารทุกคนรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง
“ ถ้าเช่นนั้น.. วันนี้ข้าอยากเดินชมเมืองจิ้นอันสักหน่อย ถือเสียว่าออกมาเปิดหูเปิดตา เอ่อ.. ท่านอาจารย์ข้าแนะนำสิ่งหนึ่ง.. ” เขาพูดก่อนหยุดไปเล็กน้อย ซึ่งนั่นก็เป็นท่านเจ้าเมืองที่ตั้งใจฟัง
“ ท่านอาจารย์กล่าวว่า เกิดเป็นชายหากต้องการจะละกิเลสก็จงไปหอนางโลมเสีย.. ”
“ .. ”
“ ฮ่าๆๆ แน่นอน! แน่นอนอยู่แล้ว! ท่านเซียนสอนได้ถูกต้อง! ” เจ้าเมืองที่นิ่งเงียบไปถึงกับหัวเราะออกมา
“ รีบไปนำหีบเงินมาให้ข้า! ” เขาหันไปหาหัวหน้าคนรับใช้อย่างรู้งาน ท่านเซียนน้อยจะเที่ยวหอนางโลมทั้งที ไปแบบขาดเงินก็คงไม่ได้!