พอใช้ไปได้อีกหลายวัน
พอใช้ไปได้อีกหลายวัน
“ ของจากในวังเลยเหรอคะ.. ถ้าเป็นแบบนั้นจริงราคาของมันก็จะสูงขึ้นมาก ” เธอเริ่มจะสนใจตามไปด้วยแล้ว กับของคุณภาพดีที่ไทม์นำมา ซึ่งทุกครั้งก็ต่อยอดสร้างกำไรให้แก่หอประมูลของเธอได้เสมอ!
ห้องตรวจสอบพิเศษภายในหอประมูลจิ้นเป่าเงียบสนิท เครื่องประดับทั้งห้าชิ้นถูกวางเรียงอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำภายใต้แสงไฟสีขาวสว่างจ้า ชายชราเฉินกั๋วหมิงสวมถุงมือผ้าฝ้ายอย่างระมัดระวัง ก่อนหยิบแว่นขยายขึ้นมาตรวจสอบทีละชิ้น
คุณหนูหลิวซินเยว่เองก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดแม้แต่คำเดียว.. ยิ่งตรวจสอบ สีหน้าของทั้งสองก็ยิ่งเปลี่ยนไป
“ น่าเหลือเชื่อ.. ” น้ำเสียงของชายชราสั่นเล็กน้อย
“ ทำงานด้านโบราณวัตถุมากว่าห้าสิบปี แต่ของระดับนี้กลับเพิ่งเคยพบเจอด้วยตา ” ชายชรากล่าวก่อนยกกำไลทองคำลงยาขึ้นมาอีกครั้ง
“ งานช่างระดับราชสำนักแท้ ทองคำมีความบริสุทธิ์สูงมาก ทับทิมและหยกทุกเม็ดผ่านการเจียระไนด้วยเทคนิคของราชสำนักหมิง ที่สำคัญ.. ” เขาหยิบแผ่นหยกเล็กๆด้านในเข็มขัดออกมา
“ มีตราประทับฝ่ายในของพระราชวัง นี่คือหลักฐานที่ยืนยันว่าเครื่องประดับทั้งหมด เคยอยู่ภายในวังหลวงจริง! ”
หลิวซินเยว่ถึงกับเม้มริมฝีปาก แม้แต่เธอเองก็ไม่คิดว่าจะได้รับข่าวใหญ่ขนาดนี้
“ น่าเสียดาย.. ” ชายชราส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ
“ ถ้าเป็นของที่จักรพรรดิทรงใช้ด้วยพระองค์เอง.. หรือเป็นเครื่องประดับของพระมเหสี ราคาจะสูงกว่านี้หลายเท่าตัว! ”
“ เครื่องประดับของพระสนมฝ่ายใน แม้จะมีคุณค่ามหาศาล แต่สถานะยังด้อยกว่าของจักรพรรดิอยู่สามระดับ ”
“ ไม่ต้องตกใจไปคุณไทม์ ต่อให้เป็นพระสนม ของพวกนี้ก็ยังถือเป็นสมบัติระดับชาติอยู่ดี ” เขาหันมาส่งยิ้มอย่างไม่ต้องการให้เข้าใจผิด
“ ราคาที่หอประมูลจิ้นเป่ายินดีรับซื้อ.. อยู่ระหว่างสามพันล้าน ถึงห้าพันล้านบาทต่อชิ้น ”
แม้ไทม์จะพอเดาเอาไว้ก่อนแล้ว.. แต่เมื่อได้ยินตัวเลขจริงเขาก็ยังอดยิ้มไม่ได้ สามพันล้าน ห้าพันล้าน หากห้าชิ้นรวมกัน.. มูลค่าของมันย่อมมหาศาลจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นทรัพย์สินระดับตระกูลมหาเศรษฐี!
“ ครั้งนี้คุณแทบจะสูบเงินสดทั้งหมดของบริษัทเราไปแล้วนะคะ ฮ่าๆๆ ” หลิวซินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ได้คิดมากอะไร ชัดเจนว่าเธอมีเงินสำรองอีกมหาศาล!
“ งั้นผมคงต้องขอโทษคุณหนูด้วย.. คืนนี้ผมเลี้ยงข้าวดีมั้ยครับ ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะตาม
“ ไม่ค่ะ ตรงกันข้ามเลย ของระดับนี้ต่อให้ใช้เงินสดทั้งหมดซื้อมาก็ยังคุ้มค่า ” หญิงสาวรีบส่ายหน้าทันที
“ เมื่อเข้าสู่การประมูลระดับนานาชาติ เรามั่นใจว่าจะทำกำไรได้มหาศาล ”
ติ๊ง.. โทรศัพท์ของไทม์สว่างขึ้น ยอดเงินจำนวนมหาศาลปรากฏอยู่บนหน้าจอ สองหมื่นล้านบาท.. เงินสองหมื่นล้านถูกโอนในพริบตา! ต้องมีอำนาจขนาดไหนกันถึงทำเรื่องนี้ได้!!
“ ครั้งนี้คงพอใช้ได้ไปอีกพักใหญ่ ” ไทม์กล่าวจนหญิงสาวต้องอมยิ้ม
“ แค่คำว่าพอใช้ได้กับเงินระดับนี้ คงมีไม่กี่คนในโลกแล้วค่ะที่กล้าพูด ฮ่าๆๆ ” บรรยากาศภายในห้องกลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง
“ จริงสิ อีกไม่นานผมอาจมีธุระต้องไปประเทศจีน ” ไทม์คิดขึ้นมาได้กับธุรกิจที่เมย์เคยบอก
“ ไปจีนเหรอคะ ”
“ ครับ อาจมีการพูดคุยเรื่องธุรกิจบางอย่าง ผมต้องติดต่อกับท่าเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่.. ”
“ ถ้าระหว่างนั้นผมหาของโบราณระดับดีมากได้อีก.. บางทีเราอาจได้เข้าร่วมงานประมูลที่จีนด้วยกัน ” คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายในทันที
“ จริงเหรอคะ! ถ้าคุณไปจีนเมื่อไรต้องบอกฉันล่วงหน้านะ! ฉันจะพาคุณไปเที่ยวด้วยตัวเองเลย! เผื่อจะได้แนะนำให้ครอบครัวของฉันรู้จัก.. ” เธอพูดอย่างตื่นเต้นก่อนจะหยุดปากเอาไว้.. พาไปเจอครอบครัวอะไรกันล่ะ!
“ เอ่อ.. ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่แบบนั้น.. คุณ.. คุณพูดเรื่องท่าเรือน้ำลึกสำหรับขนส่งสินค้าใช่มั้ย? ท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในจีนเป็นของครอบครัวฉันเอง พ่อฉันเป็นเจ้าของ เพราะงั้นก็ต้องไปคุยกับที่บ้านฉัน.. ” เธอพยายามเปลี่ยนเรื่องนี้ให้ดูมีเหตุผล ทั้งๆที่แท้จริงแล้วกลับไม่ได้คิดถึงมันเลยในตอนแรก
“ นี่เรื่องจริงเหรอครับ! ลูกสาวเจ้าของท่าเรือที่ใหญ่โตที่สุดในประเทศจีน คนระดับนี้.. ” ไทม์ถึงกับพูดไม่ออกเลย ความรวยของคุณหนูหลิวคนนี้ มันจะมากมายขนาดไหนกันนะ!
“ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนค่ะ เมื่อกี้คุณบอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉันใช่มั้ย? ตอนนี้ฉันหิวแบบสุดๆเลย รอคุณมาส่งมอบสินค้าตั้งแต่ช่วงค่ำ ยังไม่ได้ทานอะไรเลยด้วยสิ.. ” เธอพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดูเหมือนคืนนี้ตัวไทม์จะต้องเสียเงินแล้ว
“ ฮ่าๆๆ ไปกันครับ คืนนี้ผมมีเงินเลี้ยงแน่นอน ” เขายิ้มให้ก่อนผายมือเชิญ
“ เชิญเลยคุณหนู ผมอยู่จัดเก็บสินค้าให้เอง ” เฉินกั๋วหมิงกล่าว..
“ จะว่าไป.. คุณเฉินกั๋วหมิงนี่ชื่อคุ้นจังเลยนะครับ มีบรรพบุรุษเป็นเจ้าเมืองในอดีตหรือเปล่า.. ” ไทม์พูดกับหญิงสาวที่เดินเคียงข้างกันมา
“ เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่แน่ใจค่ะ คุณไทม์มีข้อมูลเหรอ.. ” เธอหันมาถามอย่างแปลกใจไปด้วย
“ เปล่าครับ คนจีนชื่อคล้ายกันมีมาก ผมเองก็ลืมคิดไป.. ” เขาส่ายหน้าก่อนถามเธอว่าจะไปที่ไหนดี
“ คุณนั่งเลยค่ะ เดี๋ยวฉันขับเอง ” เธอตอบอย่างอธิบายร้านไม่ถูก ก็เลยเลือกจะขับรถให้ชายหนุ่มนั่ง
“ เป็นบุญของผมแล้วสิ ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะอย่างยินดี เพราะเขาเองก็จะได้โอนเงินต่อไปยังบัญชีลงทุนของบริษัท คืนนี้อิมพีเรียมโลจิสติกส์กรุ๊ปจะต้องพินาศ! เช้าวันถัดไปพนักงานทุกคนอาจไม่ได้ทำงานแล้ว!
รถสปอร์ตสีดำค่อยๆแล่นออกจากลานจอดรถของหอประมูลจิ้นเป่า ก่อนมุ่งหน้าเข้าสู่ถนนรัชดาภิเษกยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกสูงทั้งสองฝั่งถนนสะท้อนผ่านกระจกหน้ารถอย่างงดงาม
ไทม์นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มือยังคงกดโทรศัพท์ไม่หยุด
ติ๊ง.. ติ๊ง.. ยอดเงินหลายพันล้านบาทถูกทยอยโอนเข้าสู่บัญชีลงทุนของบริษัทตามแผนที่วางไว้ จนในที่สุดเขาก็เหลือเงินติดตัวเพียงหนึ่งหมื่นล้านเท่านั้น..
“ เสร็จเรียบร้อย.. ” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเบาๆ คืนนี้เงินทุนมหาศาลจะไหลเข้าสู่ตลาดทันที เช้าวันพรุ่งนี้ อิมพีเรียมโลจิสติกส์กรุ๊ปคงต้องเจอกับวันที่โหดร้ายที่สุดตั้งแต่ก่อตั้งบริษัท!
“ ว่าแต่รถสปอร์ตนี่สุดยอดไปเลยนะครับ เกิดมาผมเพิ่งจะเคยนั่งเนี่ยแหละ ” เขาพูดชมกับเฟอร์รารี่ของคุณหนูหลิว
“ คุณไทม์ก็ซื้อซักคันสิคะ เงินที่คุณมีอยู่ซื้อสิบคันในครั้งเดียวเลยก็ไม่ถือว่าน่าเกลียด ฮ่าๆๆ ” เธอพูดก่อนเหยียบคันเร่งขึ้นไปอีก ความแรงของเจ้านี่มันชักจะเริ่มทำให้ไทม์ติดใจ
ไม่นานก็มาถึงยังหน้าร้านอาหารจีนขนาดใหญ่ ที่ตกแต่งด้วยโคมแดงนับร้อยดวง หน้าร้านเต็มไปด้วยรถหรู ที่จอดเรียงรายแทบไม่มีช่องว่าง
“ ร้านนี้.. ” ไทม์มองไปรอบๆอย่างแปลกใจ
“ ไม่ใช่ร้านที่คนไทยรู้จักเท่าไรค่ะ เป็นร้านที่คนจีนรวมถึงจีนเทาชอบมากัน ” หลิวซินเยว่ยิ้ม
“ จีนเทาเลยเหรอครับ.. ”
“ ใช่ค่ะ เอ่อ.. คุณไทม์อย่าเพิ่งคิดมากไป ฉันไม่ได้เป็นจีนเทาหรอกนะคะ แค่อาหารในร้านนี้มันอร่อยมากจริงๆ ในกลุ่มนักธุรกิจจีนร้านนี้ดังมาก หลายคนบินมาถึงกรุงเทพก็ต้องแวะที่นี่ก่อนเลย ” เธอรีบอธิบายอย่างกลัวว่าไทม์จะเข้าใจผิด
ทั้งสองก้าวลงจากรถ ทันทีที่พนักงานเห็นหลิวซินเยว่ เขาก็รีบโค้งตัวต้อนรับทันที
“ คุณหนูหลิว.. ยินดีต้อนรับครับ ” เขาพูดภาษาจีนกลางอย่างคล่องแคล่ว หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนหันมาอธิบายกับไทม์
“ เจ้าของร้านเป็นคนรู้จักของฉันเอง เพราะลูกค้าส่วนใหญ่เป็นลูกค้าประจำ พนักงานร้านก็เลยจดจำแขกได้ ”
ไทม์กวาดสายตามองเข้าไปด้านใน ทั้งร้านแทบไม่ได้ยินภาษาไทยเลยแม้แต่ประโยคเดียว เสียงสนทนาภาษาจีนกลางดังสลับกับสำเนียงกวางตุ้งเป็นระยะ
หลายโต๊ะสวมสูทหรู ดูก็รู้ว่าเป็นนักธุรกิจระดับสูง บางโต๊ะมีล่ามนั่งอยู่ข้างๆ ขณะที่อีกมุมหนึ่งเป็นกลุ่มคนวัยหนุ่มสาวที่กำลังชนแก้วหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
“ เหมือนย้ายมาอยู่เซี่ยงไฮ้เลย.. ” ไทม์พูดพลางหัวเราะเบาๆ
“ ใช่มั้ยล่ะคะ ” หลิวซินเยว่ยิ้มอย่างภูมิใจ
“ ร้านนี้ใช้เชฟจากเสฉวนโดยตรง เครื่องเทศทุกอย่างส่งตรงจากจีน แม้แต่น้ำซุปก็เคี่ยวตามสูตรดั้งเดิม ” ทั้งสองเดินผ่านโถงหลักก่อนขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ทางเดินปูพรมสีแดงเข้ม ผนังประดับภาพวาดภูเขาและอักษรพู่กันจีนโบราณ
สองข้างทางมีประตูไม้แกะสลักเรียงต่อกันหลายห้อง พนักงานเปิดประตูห้องหนึ่งออกอย่างสุภาพ ภายในเป็นห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ ตรงกลางตั้งโต๊ะไม้ทรงกลม พร้อมหม้อทองเหลืองที่ยังมีไอน้ำลอยขึ้นมาเบาๆ
กลิ่นหม่าล่าแท้ๆหอมฉุนไปด้วยพริกเสฉวนและสมุนไพรจีนหลายชนิด จนไทม์สูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว
รอบโต๊ะเรียงรายไปด้วยเนื้อวากิวสไลซ์บาง เนื้อแกะนำเข้า ลูกชิ้นทำมือ เห็ดหายาก เต้าหู้สด ผักนานาชนิด และอาหารทะเลสดที่จัดวางอย่างประณีต
“ หม่าล่าหม้อไฟแท้ๆ อันนี้ผมไม่แปลกใจ ที่จะแปลกใจคือเขาเตรียมของทั้งหมดนี้ให้เราตอนไหนกันนะ.. ” ไทม์พึมพำ
“ แค่เห็นฉันขับรถเข้ามา พวกเขาก็จัดเตรียมของให้แล้วค่ะ คืนนี้คุณเป็นคนเลี้ยง เพราะงั้นฉันจะสั่งแบบไม่เกรงใจแล้วนะ ” หลิวซินเยว่หัวเราะเบาๆ เธอรู้ดีว่าไทม์มีเงินมากมายขนาดไหน เลี้ยงหม่าล่าเธอหนึ่งมื้อไม่ทำให้เขายากจนลงหรอก
“ ตามสบายเลยครับ ผมได้เงินจากคุณมาเยอะมากจริงๆ ” ไทม์ยิ้มกว้างพลางดึงเก้าอี้ออกให้อีกฝ่ายได้นั่ง
“ ว่าแต่พวกจีนเทาที่เป็นลูกค้าร้านนี้.. ส่วนใหญ่แล้วเขาจะมาทำธุรกิจอะไรกันเหรอ..? ” ชายหนุ่มพูดถามอย่างแอบติดใจสงสัยในเรื่องนี้มานานแล้ว..