ศัตรูที่คิดล้างแค้น
ศัตรูที่คิดล้างแค้น
“ ว่าแต่พวกจีนเทาที่เป็นลูกค้าร้านนี้.. ส่วนใหญ่แล้วเขาจะมาทำธุรกิจอะไรกันเหรอ..? ” ชายหนุ่มพูดถามอย่างแอบติดใจสงสัยในเรื่องนี้มานานแล้ว..
“ คำว่าจีนเทาจริงๆแล้วมันกว้างมากนะคะ แต่ความหมายโดยรวมก็คือกลุ่มคนที่เข้ามาในไทยเพื่อทำธุรกิจผิดกฎหมาย.. ” เธอหย่อนเนื้อวากิวลงในหม้อน้ำซุปสีแดงเดือดพล่าน ก่อนอธิบายต่ออย่างใจเย็น
“ ลูกค้าของร้านนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นนักธุรกิจที่เดินทางมาจากจีนเพื่อลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ โรงงาน โลจิสติกส์ การนำเข้าส่งออก การเงิน เทคโนโลยี รวมถึงธุรกิจโรงพยาบาลเอกชนด้วย แน่นอนว่าทุกอย่างก็เพื่อคนจีนด้วยกัน เคยได้ยินคำว่าทัวร์ศูนย์เหรียญมั้ยคะ? นั่นแหละคือความหมายส่วนใหญ่ของคำว่าจีนเทา ”
“ ส่วนพวกที่เข้ามาพร้อมยาเสพติดหรืออะไรแบบนั้น คนพวกนี้นับเป็นส่วนน้อยที่จะหาเจอได้ในกรุงเทพ เพราะส่วนใหญ่ก็คงจะอยู่กันแถวชายแดนกัมพูชา.. ”
“ พอจะเดาได้ครับ แต่ก็ไม่คิดเลยว่าธุรกิจโรงพยาบาลเอกชนจะเกี่ยวด้วย.. ” ไทม์พยักหน้าช้าๆ ก่อนพูดต่อในสิ่งที่แปลกใจ
“ ค่าหมอในจีนเองก็ไม่ใช่ถูกๆนะคะ ที่สำคัญยังต้องรอคิวนานมากกว่าจะได้เจอหมอคนที่เก่งๆ หลายคนเลยเลือกมารักษาในประเทศไทย ซึ่งถือเป็นประเทศที่ระบบการแพทย์ติดอันดับโลก ไม่เพียงจะมีราคาที่ถูกกว่า แต่ยังเข้าถึงได้ง่ายอีก.. นักธุรกิจจีนหลายคนเล็งเห็นผลกำไรที่ตรงนี้ ก็เลยเข้ามาเป็นผู้ถือหุ้นไม่ก็เลือกเปิดโรงพยาบาลเองเลย จ้างหมอไทย ใช้ทรัพยากรไทย แต่ผลกำไรส่งกลับไปจีน! ”
“ จีนเทาแท้ๆ.. ” เขาเข้าใจแล้ว ธุรกิจหลายอย่างมันทำงานกันแบบนี้นี่เอง
ก๊อก.. ก๊อก.. เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ
“ เชิญค่ะ ”
พนักงานชายเปิดประตูเข้ามาพร้อมรถเข็นอาหารอีกคัน ภายในมีจานเนื้อพรีเมียมและอาหารทะเลสดอีกหลายชนิด
“ คุณหนูหลิว นี่เป็นของที่ท่านเจ้าของร้านสั่งเพิ่มให้ครับ ”
“ ขอบคุณค่ะ วางไว้ตรงนั้นได้เลย ” เธอยิ้มรับอย่างถือเป็นเรื่องปกติ
พนักงานโค้งตัวอย่างสุภาพก่อนเข็นรถเข้ามา ทว่าในขณะที่ประตูห้องยังคงเปิดค้างอยู่.. สายตาของไทม์กลับเหลือบมองออกไปยังทางเดินด้านนอกโดยบังเอิญ
ชายวัยห้าสิบกว่าปีในชุดสูทราคาแพงกำลังก้มศีรษะ ขณะเดินตามหลังชายชาวจีนวัยประมาณหกสิบปีอย่างนอบน้อม รอยยิ้มประจบประแจงบนใบหน้านั้น ทำให้ไทม์จำได้แทบจะในทันที
“ อะไรกันเนี่ย.. ” ดวงตาของไทม์หรี่ลงเล็กน้อย ศาสตราจารย์นายแพทย์ธนวัฒน์! อาจารย์หมอคนเก่งที่เคยดูถูกครอบครัวของเขาอย่างไม่ไว้หน้า เพื่อนเก่าของพ่อเขาคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!
“ น่าแปลก แปลกมากๆ! ” ไทม์พึมพำเบาๆ หลิวซินเยว่สังเกตเห็นสายตาของเขาจึงหันกลับไปมองตาม
เมื่อเห็นชายชาวจีนคนนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ อ้อ.. เป็นเขานี่เอง ”
“ คุณรู้จักเหรอครับ ”
“ รู้จักสิคะ ” หญิงสาวพยักหน้า
“ ผู้ชายชาวจีนคนนั้นชื่อหวังเจี้ยนหลง ”
“ เจ้าของเครือโรงพยาบาลเอกชนรายใหญ่ในประเทศจีน ”
“ โรงพยาบาล? ” ไทม์เลิกคิ้วทันที
“ ใช่ค่ะ ” หลิวซินเยว่ยิ้มบางๆ
“ ที่ฉันจำเขาได้ เพราะครอบครัวของฉันก็ทำธุรกิจโรงพยาบาลเอกชนเหมือนกัน อย่างที่คุณรู้อยู่แล้ว.. ”
“ เรียกได้ว่า.. เขาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของครอบครัวฉัน ธุรกิจโรงพยาบาลของพวกเราแข่งกันเพื่อเป็นอันดับหนึ่งอยู่เสมอ ” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ
“ คุณหนูหลิว.. ผมชักจะเริ่มสงสัยแล้วนะครับ ว่าครอบครัวคุณทำธุรกิจอะไรบ้าง ” ไทม์ถึงกับหัวเราะออกมา
“ ก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ ” หญิงสาวหัวเราะเสียงใส
“ แค่ท่าเรือ โรงพยาบาล โลจิสติกส์ การเงิน แล้วก็อสังหาริมทรัพย์นิดหน่อย รวมถึงบริษัทลูกอีกร้อยกว่าแห่งเอง.. ”
“ นิดหน่อยสินะครับ.. ” ไทม์เกือบถอนหายใจไปเลย นี่ถ้าบอกว่าเธอคือคุณหนูจากตระกูลอันดับหนึ่งของประเทศ ตัวเขาก็ยินดีเชื่อถือโดยไม่คิดติดใจสงสัย..
สายตาของไทม์เหลือบมองออกไปยังทางเดินอีกครั้ง ธนวัฒน์ยังคงเดินตามหลังหวังเจี้ยนหลงไม่ห่าง สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเคารพและเอาใจอย่างชัดเจน
ไทม์ยกยิ้มบางก่อนคีบเนื้อวากิวลงหม้อ
“ โลกมันกลมจริงๆ ไอ้บ้านี่มันคิดจะทำอะไรอีก โดนโรงพยาบาลในไทยแบนหมดแล้ว เลยคิดจะไปทำงานกับคนจีนอย่างนั้นเหรอ.. ”
“ ไม่สิ.. สูตรยารักษาโรคมะเร็งที่พวกเรามี ไอ้อาจารย์หมอบ้านั่นที่เป็นหัวหน้าทีมก็มีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ..! ” เขาเริ่มจะคิ้วกระตุกขึ้นมาแล้ว เช่นเดียวกับคุณหนูหลิวที่เริ่มจะเป็นกังวลตามไปด้วย โรงพยาบาลในจีนที่ทำสัญญาร่วมกับโรงพยาบาลมหานครของไทม์นั้น มันคือโรงพยาบาลเอกชนของครอบครัวเธอ! สูตรลับนั่นมันคือสินค้าระหว่างทั้งสอง! ไม่ใช่สิ่งที่จะมอบให้คนนอกอย่างหวังเจี้ยนหลงได้!!
“ ไม่ดีแล้วค่ะคุณไทม์ หากโรงพยาบาลคู่แข่งได้รับสูตรนี้ไป.. ” หลิวซินเยว่กังวลอย่างเห็นได้ชัด
“ แอบฟังพวกมันคุยกันดูก่อนครับ.. ” ไม่พูดเปล่า แต่เป็นไทม์ที่เงียบเสียงพร้อมปิดหม้อลงเพื่อตั้งใจฟัง!
โชคดีที่ผนังห้องส่วนตัวของร้าน แม้จะหรูหรา แต่ก็ไม่ได้เก็บเสียงทั้งหมด.. เสียงสนทนาจากห้องข้างๆค่อยๆลอดผ่านเข้ามาเป็นระยะ
“ ประเทศไทย.. โครงการใหม่.. โรงพยาบาล.. ” ไทม์กับหลิวซินเยว่สบตากัน ไม่นานนักเสียงของชายไทยก็ดังขึ้นชัดเจนกว่าเดิม
“ ท่านหวังครับ ผมยืนยันได้ว่าสูตรการผลิตยาที่โรงพยาบาลมหานครกำลังใช้ ตัวผมคือหนึ่งในทีมวิจัยหลักตั้งแต่เริ่มต้น ” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ ต่อให้รายละเอียดบางส่วนถูกปิดเป็นความลับ แต่ผมก็มั่นใจว่าหากให้เวลาและงบประมาณเพียงพอ ตัวผมสามารถพัฒนาสูตรที่เหมือนกันขึ้นมาได้ในหนึ่งเดือน! ”
ภายในห้องของไทม์ ดวงตาของหลิวซินเยว่เย็นลงทันที
“ คนคนนี้กล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง! ”
ไทม์ยังคงเงียบเพื่อฟังต่อ ครู่ต่อมา เสียงของชายชาวจีนก็ดังขึ้นบ้าง น้ำเสียงเขาสุขุมแต่แฝงไปด้วยอำนาจ!
“ ศาสตราจารย์ธนวัฒน์.. คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมบินมาพบคุณด้วยตัวเอง? ”
“ เพราะโรงพยาบาลมหานคร กำลังกลายเป็นอุปสรรคสำคัญที่สุดของธุรกิจท่านในประเทศไทย ” เขาตอบอย่างทำการบ้านมาดีแล้ว
“ ถ้าไม่มีโรงพยาบาลมหานคร ตลาดการแพทย์ระดับพรีเมียมในไทยจะเปิดกว้างสำหรับการลงทุนของโรงพยาบาลจีนในทันที.. ”
“ พูดได้ถูก! ” อีกฝ่ายหัวเราะอย่างถูกใจ
“ เรื่องสูตรยา ผมไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน จะลอกเลียนหรือพัฒนาขึ้นมาใหม่ก็ได้ ผมต้องการเพียงผลลัพธ์ ผลลัพธ์ที่จะทำให้โรงพยาบาลของผมเอาชนะคู่แข่งแบบเด็ดขาด! ”
“ ผมเข้าใจครับท่านหวัง ” ธนวัฒน์รีบตอบทันที
“ แต่.. ผมมีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว ”
“ ถ้าผมช่วยให้เครือโรงพยาบาลของท่าน เอาชนะโรงพยาบาลมหานครในประเทศไทยได้.. และสามารถพัฒนายารักษามะเร็งออกมาสำเร็จ.. ”
“ ผมต้องการเป็นผู้อำนวยการใหญ่ ประจำทุกสาขาในประเทศไทย รวมถึงต้องการทำลายไอ้ประธานของเครือมหานครให้ย่อยยับ!! ”
ห้องทั้งห้องเงียบลงชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของหวังเจี้ยนหลงจะดังขึ้น
“ ฮ่าๆๆๆ! ศาสตราจารย์ คุณนี่ทะเยอทะยานกว่าที่ผมคิดอีกนะ! ”
“ ผมเชื่อว่าความสามารถของผม คุ้มค่ากับตำแหน่งนั้น ที่สำคัญคนแค้นแบบผม ย่อมยินดีทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้นศัตรู! ” ธนวัฒน์รีบก้มศีรษะอย่างจริงจัง
หวังเจี้ยนหลงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวอย่างช้าๆ
“ ตกลง หากคุณทำได้จริง หลังจากเครือโรงพยาบาลของผมเข้าครองตลาดประเทศไทย ตำแหน่งผู้อำนวยการใหญ่ทุกสาขาในไทยจะเป็นของคุณ ”
“ รวมถึงหุ้นตอบแทนตามที่ตกลงกันไว้ด้วย! ”
“ ขอบพระคุณครับท่านหวัง! ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเด็ดขาด! ” ธนวัฒน์รีบลุกขึ้นโค้งตัวแทบเก้าสิบองศา
อีกด้านหนึ่ง.. มือของหลิวซินเยว่กำแน่นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเธอเย็นชาราวกับน้ำแข็ง
“ คนคนนี้ กำลังคิดจะทำลายพันธมิตรทางธุรกิจของครอบครัวฉัน ไม่พอยังคิดขโมยสูตรยาสำคัญอีก! ” เธอพูดเสียงเข้ม
“ เดิมทีผมคิดว่าเขาแค่หางานใหม่ ไม่คิดเลยว่าจะยืมมือคนจีนมาทำลายโรงพยาบาลของผม ทุกอย่างก็เพื่อแก้แค้น! ” เขาหยิบแก้วชาขึ้นจิบช้าๆ แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างที่หลิวซินเยว่ไม่เคยเห็นมาก่อน
“ ในเมื่อพวกมันเลือกเปิดศึกก่อน.. ครั้งนี้ผมเองก็คงไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใคร ”
“ ถ้ามีแผนอะไรโปรดบอกฉันด้วย ธุรกิจนี้ถือว่าพวกเราเป็นพาร์ทเนอร์กัน! ” หญิงสาวเอาด้วยในทันที
“ ตอนนี้ยังก่อนครับ แค่บอกให้คนของเราระวังตัว รอพวกมันลงมือก่อน เมื่อมีคนเปิดประเด็นขึ้นมา คนที่ป้องกันตัวก็ย่อมไม่ผิดอะไร! ” เขาอมยิ้มอย่างไม่รีบร้อน เพราะต่อให้มันมีสูตรก็ไม่มีสมุนไพรหายากอยู่ดี! ขอเพียงพวกมันกล้าเปิดฉาก ตัวเขาก็พร้อมที่จะรับมือกับปัญหา เป็นโชคดีแล้วที่ได้เตรียมตัวก่อน!
. . .
เช้าวันรุ่งขึ้น.. แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านกระจกหน้ารถ ขณะที่รถยนต์ของไทม์แล่นเข้าสู่ย่านธุรกิจใจกลางกรุงเทพตามปกติ
เมื่อคืนหลังส่งข้อความบอกเตชิตรองประธานของเขาให้เตรียมตัวรับมือ ชายหนุ่มก็แทบไม่ได้นอนต่อเลย.. เขาใช้เวลาทั้งคืนติดตามความเคลื่อนไหวของตลาดหุ้นและเงินลงทุนที่เพิ่งอัดฉีดเข้าไปแบบมหาศาล! ขอเพียงถึงเวลาเปิดตลาด หุ้นทั้งหมดของอิมพีเรียมโลจิสติกส์กรุ๊ปก็จะดิ่งลงเหวในทันที!
“ หวังว่าตอนนี้คงเริ่มแตกตื่นกันแล้วนะ.. ” ไทม์ยกกาแฟขึ้นจิบ ก่อนเลี้ยวรถเข้าสู่ลานจอดของออฟฟิศตามเดิม
แต่ทันทีที่ลงจากรถ.. เขาก็รู้ทันทีว่าบางอย่างผิดปกติไป ด้านหน้าตึกสำนักงานใหญ่ที่ปกติควรเต็มไปด้วยพนักงานเดินเข้าออก กลับมีผู้คนหลายร้อยคนยืนอออยู่เต็มลาน!