ยุคสมัยใหม่ของบริษัท
ยุคสมัยใหม่ของบริษัท
“ ต่อให้คุณต้องการให้ลินินเป็นคนรับใช้ หรือจะให้อยู่กับคุณไปตลอดชีวิตไม่ว่าจะสถานะไหน ตัวผมก็ยินดี! ” ทั้งชั้นเหมือนถูกแช่แข็ง กับฉากคุณพ่อที่ขายลูกสาวให้บ้านเศรษฐีแบบนี้!
ผู้บริหารหลายคนเบิกตากว้าง เลขานุการหญิงถึงกับหันหน้าหนี แม้แต่ชาญชัยเองก็ยังลืมหายใจ.. ไม่มีใครคิดว่าพ่อคนหนึ่งจะพูดประโยคแบบนี้ออกมาต่อหน้าคนเป็นร้อยได้!!
“ พ่อ.. ” ลินินหน้าซีดจนไร้สีเลือด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือขณะจ้องมองอีกฝ่ายว่าเอาจริงใช่มั้ย..
“ พ่อกำลังจะขายหนูเหรอ.. ” คำถามนั้นทำให้ทั้งแผนกเงียบยิ่งกว่าเดิม แต่ผู้เป็นพ่อกลับไม่แม้แต่จะหันไป สายตาของเขายังคงจับจ้องเพียงไทม์แค่คนเดียว
“ ขอเพียงท่านยกโทษให้.. ขอเพียงท่านหยุดการเข้าซื้อหุ้นเพื่อทำลายบริษัท.. ขอเพียงบริษัทแห่งนี้ยังเป็นของผม ผมยอมทุกอย่าง!! ”
“ ทุกอย่างจริงๆ.. ” เขาก้มศีรษะลงจนหน้าผากแทบแตะพื้น ภาพนั้นทำให้ผู้บริหารหลายคนรู้สึกขนลุก คนที่เคยเย่อหยิ่งที่สุดบัดนี้กลับไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรี
ไทม์ค่อยๆวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นมองชายวัยห้าสิบปีตรงหน้า ก่อนจะหันไปมองลินิน.. หญิงสาวยืนนิ่งอย่างเริ่มจะคิดได้แล้ว การลงโทษของไทม์นั้นถูกต้อง พ่อของเธอสมควรจะได้รับมัน!!
“ เฮ้อ.. คุณรู้ไหม สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคืออะไร.. ” ”ไทม์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ คืออะไรครับ.. ” ท่านประธานรีบเงยหน้าขึ้น
“ คนที่เอาครอบครัวของตัวเองมาใช้เป็นเครื่องต่อรอง.. คนที่มองบ้านเป็นเพียงผลประโยชน์! ”
“ เหลือเชื่อจริงๆ แต่คุณมันต่ำกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย ” คำพูดนั้นราวกับตบหน้าท่านประธานต่อหน้าทุกคน!
“ ลินินเคยทำผิดกับผม แต่เธอก็ยอมรับผิดแล้ว ตอนนี้ผมกับเธอเป็นเพื่อนกัน และถ้าท่านเลือกสำนึกผิดโดยขอให้ผมยกโทษให้ลูกสาว ถ้าวันนี้ท่านประธานปกป้องเธออย่างออกหน้า ตัวผมก็จะยกโทษให้และยุติการโจมตีทุกอย่าง.. ”
“ น่าผิดหวังที่ตัวคุณไม่คิดทำแบบนั้นเลย น่าผิดหวังจริงๆ! ” คำพูดไทม์คือสิ่งที่ปิดตายทุกทางออกในทันที เหล่าผู้บริหารด้านหลังถึงกับเริ่มหันมองหน้า..
“ พวกคุณเลือกตอนนี้ได้เลยครับ หุ้นแปดสิบเปอร์เซ็นของบริษัทได้ตกมาอยู่ในมือของผมแล้ว วินาทีที่ผมขึ้นบริหาร คู่ค้าทั้งหมดของพวกคุณก็จะกลับมา กลับมาแบบจัดเต็มกว่าเก่าด้วยเพราะถือว่าบริษัทแห่งนี้ ได้เข้ามาอยู่ภายใต้อาณาจักรธุรกิจแสนล้านของผมเป็นที่เรียบร้อย! ถ้าพวกคุณเลือกจะอยู่กับคนเก่า เช่นนั้นก็ลงหลุมไปด้วยกัน.. แต่ถ้าเลือกย้ายฝั่งในตอนนี้.. ไม่แน่ว่าอาจได้ทำงานในตำแหน่งเดิม! ” เขาพูดต่อกับเหล่าผู้บริหารทั้งหมด บริษัทไม่อาจขาดหัวเรือใหญ่ไปได้ การไล่ออกแบบยกชุดไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด!
คำพูดของไทม์ไม่ใช่แค่การชักชวน แต่มันคือการประกาศเปลี่ยนราชวงศ์! การปรับเปลี่ยนที่ขุนนางทั้งหมดจะมีสิทธิ์เลือกเพียงครั้งเดียว!!
ทุกคนต่างมองหน้ากันเอง ผู้บริหารหลายสิบคนที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ข้างท่านประธาน บัดนี้เริ่มรู้แล้วว่าคนที่มีอำนาจตัวจริงไม่ใช่ชายวัยห้าสิบปีอีกต่อไป แต่คือชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีที่นั่งจิบกาแฟอยู่ตรงหน้า!
เงียบ.. เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ ก่อนผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อวัยสี่สิบกว่าปีจะเป็นคนแรกที่สูดลมหายใจเข้า..
เขาหันไปมองท่านประธาน ก่อนหันกลับมามองไทม์อย่างชั่งใจ จากนั้น..
ปึก.. เป็นก้าวช้าๆจากแถวของผู้บริหารท่ามกลางสายตาของทุกคน
“ ผะ.. ผู้จัดการ! ” รองประธานอุทานเสียงเบา แต่เจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะหันไปมอง
เมื่อเดินมาถึงหน้าไทม์ เขาก็ก้มศีรษะลงเก้าสิบองศาในทันที!
“ ท่านประธานครับ.. หากท่านยังต้องการผม ผมยินดีทำงานรับใช้บริษัทต่อไป! ”
เงียบ.. ทว่าเป็นความเงียบที่เหมือนสัญญาณเริ่มต้น ผู้จัดการฝ่ายไอทีมองภาพนั้นเพียงสองวินาที ก่อนเดินออกมาด้วยอีกคน!
“ ผมด้วยครับท่าน! ”
ตามด้วยผู้อำนวยการฝ่ายบัญชี
“ ผมพร้อมทำงานภายใต้การบริหารของท่านครับ! ”
จากหนึ่งกลายเป็นสอง.. จากสองกลายเป็นห้า.. สิบ.. สิบห้า.. ผู้บริหารระดับสูงทยอยเดินออกจากฝั่งท่านประธานราวกับโดมิโนล้ม
“ ท่านประธาน ขอโทษนะครับ.. ”
“ ผมยังมีครอบครัวที่ต้องดูแล ผมล้มไปด้วยไม่ได้จริงๆ.. ”
“ บริษัทยังต้องเดินต่อ.. ”
“ ผมขอเลือกอนาคตครับ ”
เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที แถวผู้บริหารที่เคยยืนอยู่ด้านหลังของท่านประธานก็เหลือคนอยู่เพียงสองคน.. ท่านประธาน.. กับเลขานุการคนสนิท เขามองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ ตัวเลขาไม่ได้ขยับแม้แต่ก้าวเดียว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คนตรงหน้าคือเจ้านายที่เขาซื่อตรง! แม้จะรู้ว่าเขาทำผิดมามาก แต่ตัวเลขาก็ยังเลือกที่จะอยู่ต่อ!
“ ศรันย์.. ” ท่านประธานหันมองเลขาด้วยความซาบซึ้ง
“ ผมทำงานให้ท่านจนวันสุดท้ายครับ! ” เขากล่าวอย่างยึดมั่นเอาไว้แล้ว!
ท่านประธานกวาดสายตามองรอบตัวอีกครั้ง ผู้บริหารที่เคยยืนล้อมรอบเขา ตอนนี้ทั้งหมดกลับไปยืนอยู่ด้านหลังไทม์
ภาพนั้นทำให้หัวใจเขาเหมือนถูกบีบ
“ พวก.. พวกแก.. พวกแกทรยศฉัน! ”
“ ไม่ใช่ทรยศครับ ” ผู้จัดการฝ่ายการเงินส่ายหน้าช้าๆ
“ แต่บริษัทแห่งนี้เปลี่ยนเจ้าของแล้ว.. คนที่จ่ายเงินเดือนให้พวกเราในอนาคตคือท่านประธานไทม์ ไม่ใช่ท่านอีกต่อไป.. ”
“ พวกเราเป็นผู้บริหารมืออาชีพครับ ไม่ใช่ทหารที่จะตายตามนายเพราะซื่อสัตย์.. ” คำตอบนั้นแทงเข้ากลางอกของชายวัยห้าสิบปี เขาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความขมขื่น
“ ฮ่าๆๆ สุดท้ายเงินก็ซื้อความภักดีไม่ได้จริงๆ.. ” เป็นครั้งแรกที่เขาเพิ่งจะเข้าใจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมั่นคงสำหรับเขา กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตา
ไทม์ค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้เป็นครั้งแรก เขาจัดปลายแขนเสื้อสูทให้เรียบ ก่อนเดินผ่านท่านประธานไปช้าๆ ผู้บริหารทุกคนรีบแยกทางให้โดยอัตโนมัติ
“ จำไว้นะครับ.. ” ไทม์หยุดเดินเล็กน้อยโดยไม่หันกลับ
“ คนพวกนี้ไม่ได้เลือกผมเพราะเงิน แต่พวกเขาเลือกอนาคต.. ”
“ ไม่เหมือนคุณที่สูญเสียทุกอย่าง เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยทำให้ใครอยากเดินตามได้ด้วยใจจริงเลย ”
ไม่มีใครโต้แย้ง เพราะทุกคนรู้ดีว่ามันคือความจริง ชาญชัยที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นมองภาพนั้นด้วยร่างกายที่สั่นไม่หยุด
เมื่อครู่เขายังมั่นใจว่าเจ้าของคนใหม่จะต้องเก็บเขาไว้ แต่ตอนนี้.. เจ้าของคนใหม่กลับเป็นคนที่เขาไม่คาดหวัง! พนักงานที่เขาเหยียบย่ำเพื่อส่งไปรับผิดแทนตน!
“ มะ.. ไม่จริง.. ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้.. ” เสียงพึมพำของเขาแผ่วเบาราวกับคนหมดวิญญาณ เช่นเดียวกับพนักงานทั้งแผนก ที่ไม่มีใครเรียกชายหนุ่มว่าไอ้ไทม์อีกแล้ว.. สายตาที่เคยเต็มสงสาร บัดนี้เหลือเพียงความเกรงใจ จากความเกรงใจ แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นต่อชายหนุ่ม ผู้กลายเป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งใหม่ของพวกเขา!
“ ห้องเก็บเอกสารเก่าใต้ดินคงมีตำแหน่งว่าง หลังจากผมขึ้นไปเป็นผู้บริหารแล้ว ท่านประธาน.. ไม่สิ ท่านอดีตประธานคนก่อนกับหัวหน้าแผนกที่ดูจะรักกันดี หากทั้งคู่ยินดีที่จะไปทำงานที่นั่น ตัวผมก็จะยอมเก็บพวกคุณไว้ ” เขาพูดด้วยรอยยิ้มเหี้ยม
“ แต่ถ้าไม่คิดจะทำ พวกคุณก็ไสหัวออกไปจากบริษัทซะ ที่นี่ไม่ต้องการพวกคุณอีกแล้ว แน่นอนว่าเงินชดเชยก็ไม่มีให้ เพราะถือว่าบริษัทเรากำลังจะล้มละลาย! การเปลี่ยนแปลงต่อจากนี้ คือการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างจากกลุ่มผู้บริหารชุดใหม่! เงินเดือนของทุกคนจะเพิ่มขึ้น สวัสดิการของพนักงานจะเทียบเท่ากับบริษัทชั้นนำทั่วไป ไม่ใช่อยู่กับแบบอนาถา ตามมีตามกินไปวันๆ! ” ประโยคหลังนั้น ไทม์หันไปมองกับเพื่อนร่วมงานทุกคนอย่างเข้าใจ
“ ถ้าพวกคุณยังคิดจะทำงานต่อกับผม ไอ้ไทม์คนนี้ที่เข้าใจหัวอกของทุกคนดีที่สุด ย่อมไม่คิดทอดทิ้งพนักงานให้ลำบากอีกต่อไป การเปลี่ยนแปลงนี้จะเริ่มต้นที่เดือนหน้า เงินเดือนของทุกคนจะถูกปรับเพิ่มขึ้นทันทีห้าสิบเปอร์เซ็น! หวังว่าทุกคนจะยังอยู่กับผมนะ ” พูดจบเขาก็เดินตรงไปหน้าลิฟต์ โดยมีทั้งเมย์และลินินที่ติดตามไปด้วย!
“ ห้าสิบเปอร์เซ็น! ” หนึ่งในพนักงานระดับหัวหน้าพูดขึ้น.. เงินเดือนเขาคือสี่หมื่นบาท หากปรับเพิ่มห้าสิบเปอร์เซ็น.. หกหมื่น! เขาจะได้รับเงินเดือนหกหมื่นบาทในเดือนถัดไป!
“ เชี่ย.. นี่มันคือเงินเดือนที่กูสมควรได้รับมานานแล้ว กูทำงานที่นี่มายี่สิบปี! ” เขาพูดเสียงสั่นก่อนทรุดตัวลงแล้วหัวเราะออกมา!
“ ไอ้ไทม์.. ไม่สิ ท่านประธานไทม์! ท่านประธานจงเจริญ!! พี่ชายคนนี้จะอยู่ต่อเพื่อช่วยงานมึงเอง! ” คนทั้งแผนกพูดเป็นเสียงเดียว ก่อนเสียงประกาศในเรื่องนี้จะดังไปทั่วทั้งอาคาร..
“ ..พนักงานที่ประสงค์จะอยู่ทำงานต่อกับทีมผู้บริหารชุดใหม่ จะได้รับการปรับขึ้นเงินเดือนห้าสิบเปอร์เซ็นในทันที สวัสดิการทั้งหมดของบริษัทจะยกระดับขึ้นจนเทียบเท่ากับสิ่งที่พนักงานสมควรจะได้รับ ยุคสมัยแห่งการกดขี่เพื่อความร่ำรวยของคนเพียงคนเดียวมันได้จบสิ้นลงไปแล้ว! ไม่มีอีกแล้วที่พนักงานจะต้องถูกเรียกเก็บเงินเพื่อกิจกรรมของบริษัท! หลังจากนี้ไปบริษัทจะทำทุกอย่างเพื่อพนักงาน!.. ” นี่คือคำประกาศอันทรงพลังที่ตัวไทม์เป็นผู้พูดจากชั้นบริหารด้วยตนเอง! คำประกาศแห่งยุคสมัยใหม่ที่จะนำพาบริษัทแห่งนี้ไปสู่อนาคต!